1. ۱دی به سلام آمد نزدیک منماه من آن لعبت سیمین ذقن
2. ۲بازنخی چون سمن و با تنیچون گل سوری به یکی پیرهن
3. ۳تازان چون کبک دری برکمریازان چون سرو سهی در چمن
4. ۴در شکن زلف هزاران گرهدر گره جعد هزاران شکن
5. ۵گفتم چونی و چگونه ست کارگفت به رنج اندرم از خویشتن
6. ۶چون بود آن کس که ندارد میانچون بود آن کس که ندارد دهن
7. ۷ازتو دل توبر بودم به زرقوز تو تن تو بر بودم به فن
8. ۸جای سخن گفتن کردم ز دلجای کمر بستن کردم ز تن
9. ۹بر تن تو تاکی بندم کمروز دل تو تاکی گویم سخن
10. ۱۰بر تو ستم کردم وروز شمارپرسش خواهد بدن آن را زمن
11. ۱۱خواجه کنون گوید کاین عابدستعابد دینداری خواهد شدن
12. ۱۲گرد بناگوش سمن فام اوخرد پدید آمد خار سمن
13. ۱۳فردا خواهم گفت آن ماه راکای پسر آن خار به خردی بکن
14. ۱۴ور نکند لابه کنم خواجه راتا به کسی گوید کاو را بزن
15. ۱۵خواجه ابوبکر عمید ملکعارض لشکر علی بن الحسن
16. ۱۶آن ز بلا راحت هر مبتلیوان ز محن راحت هر ممتحن
17. ۱۷خدمت او نعمت و دفع بلاستطاعت او راحت و رفع محن
18. ۱۸خانه او اهل خرد را مقرمجلس اواهل ادب را وطن
19. ۱۹هر که سوی خدمت او راست شدراه نیابدسوی او اهرمن
20. ۲۰خدمت او را چو درختی شناسدولت و اقبال مر او را فنن
21. ۲۱هر که بر او سایه فکند آن درخترست ز تیمار و ز گرم و حزن
22. ۲۲یارب چونانکه به من بر فتادسایه او برهمه گیتی فکن
23. ۲۳ای به همه خوبی و نیکی سزاای به هوای تو جهان مرتهن
24. ۲۴بخت پرستیدن خواهد تراهمچو وثن را که پرستد شمن
25. ۲۵در خور آن فضل که خواهی ترادولت و اقبال دهد ذوالمنن
26. ۲۶من سخن خام نگویم همیآنچه همی گویم بر دل بکن
27. ۲۷دیر نپاید که به امر ملکگردی بر ملک جهان مؤتمن
28. ۲۸چاکر تو باشد سالار چینخاتم تو باشد میر ختن
29. ۲۹بر در خانه تو بود روز وشباز ادبا و شعرا انجمن
30. ۳۰صاحب در خواب همانا ندیدآنچه تو خواهی دید از خویشتن
31. ۳۱ای به هنر چون پدر فاطمهای به سخا چون پسر ذوالیزن
32. ۳۲جود سپاهست و تو او را ملکفضل عروسست و تو او را ختن
33. ۳۳خواسته نزد تو ندارد خطرورچه بود خلق بر او مفتنن
34. ۳۴آنچه ز میراث پدر یافتیخوار ببخشیدی بی کیل و من
35. ۳۵وآنچه خود الفغدی بردی به کاربا نیت نیکو و پاکیزه ظن
36. ۳۶از پی علم و ادب و درس دینمدرسه ها کردی بر تاپرن
37. ۳۷نام طلب کردی و کردی به کفنام توان یافت به خلق حسن
38. ۳۸ای گه انداختن تیر آززر تو اندر کف زایر مجن
39. ۳۹مدح تو این بار نگفتم درازازخنکی خاطر وگرمی بدن
40. ۴۰از تب، تاری و تبه کرده امخاطر روشن چو سهیل یمن
41. ۴۱چون من ازین علت بهتر شوممدحی گویم ز عمان تا عدن
42. ۴۲چونان که گر خواهی در بادیهسازی ازو ژرف چهی را رسن
43. ۴۳در دل کردم که چو بهتر شومشعر به رش گویم و معنی به من
44. ۴۴تا نبود بار سپیدار سیبتا نبود نار بر نارون
45. ۴۵تا چو شقایق نبود شنبلیدتا چو بنفشه نبود نسترن
46. ۴۶شاد زی ای مایه جودو سخاشاد زی ای مایه دین و سنن
47. ۴۷بخشش زوار تو از تو گهرخلعت بدخواه تواز تو کفن