1. ۱بوستانیست روی کودک منواندر آن بوستان شکفته سمن
2. ۲چون سمن سال و مه در آن بستانلاله یابی و نرگس و سوسن
3. ۳باغبانی بباید آن بت رابایکی پاسدار چو بکزن
4. ۴گر مرا پاسدار خویش کندخدمت او کنم به جان و به تن
5. ۵گرد بر گرد باغ او گردمبر در باغ او کنم مسکن
6. ۶هر که زان گل گلی بخواهد کندگویم آن گل گل تو نیست، مکن
7. ۷ور بدین یک سخن مرا بزندگوش او کر کنم به نعره زدن
8. ۸چاکر خواجه را که یارد زدچاکر خواجه عمیدم من
9. ۹آنکه با خطر زدوده اوتیره باشد ستاره روشن
10. ۱۰خوبتر چیز درجهان سخنستخلق آن خواجه خوبتر ز سخن
11. ۱۱دست او جود رابکارترستزآنکه تاری چراغ را روغن
12. ۱۲هر چه یابد ببخشد و ننهدبر ستانندگان مال منن
13. ۱۳گر دلش ز ایران بدانندیباژگونه بر او نهندی من
14. ۱۴زایران را مثل نماز بردچون شمن در بهار پیش وثن
15. ۱۵این قیاسیست ورنه زایر اونه وثن باشد و نه خواجه شمن
16. ۱۶قلم او چو لعبتیست بدیعزیر انگشت او گرفته وطن
17. ۱۷روزی دوستان ازو زایدچون ز امضاش گردد آبستن
18. ۱۸ای بزرگ بزرگوار کریمای دلت جود و علم را معدن
19. ۱۹این جهان با دل تو تنگترستاز دل زفت و چشمه سوزن
20. ۲۰فضل و کردارهای خوب ترانتوان کرد هیچ پاداشن
21. ۲۱گر ترا دسترس فزونستیزر به پیمانه می ببخشی و من
22. ۲۲زر دنیا به پیش بخشش تونگراید به دانه ارزن
23. ۲۳کس نیابد بهیچ روی و نیافتنیکنامی به زرق و حیله وفن
24. ۲۴تو بزرگی و نیکنامی وعزبه سخایافتی و خلق حسن
25. ۲۵هیچکس جزبه نام نیک و به فضلبر نیاورد نام تو به دهن
26. ۲۶فضل تو رایض موفق بودنیکنامی چو کره توسن
27. ۲۷رایضان کرگان به زین آرندگرچه توسن بوند ومرد افکن
28. ۲۸تا بود در دو زلف خوبان پیچواندر آن پیچ صد هزار شکن
29. ۲۹تا بود لهو و خوشی اندر عشقخوشیی باهزار گونه فتن
30. ۳۰کامران باش و شادمانه بزیدشمنانت اسیر گُرم و حزن
31. ۳۱فرخت باد و فر خجسته بوادسده و عید فرخ بهمن