1. ۱با کاروان حله برفتم ز سیستانباحله تنیده ز دل بافته ز جان
2. ۲با حله ای بریشم ترکیب او سخنبا حله ای نگار گر نقش او زبان
3. ۳هر تار او به رنج برآورده از ضمیرهر پود او به جهد جدا کرده از روان
4. ۴از هر صنایعی که بخواهی بر او اثروز هر بدایعی که بجویی بر او نشان
5. ۵نه حله ای که آب رساند بدو گزندنه حله ای که آتش آرد بر او زیان
6. ۶نه رنگ او تباه کندتربت زمیننه نقش او فرو سترد گردش زمان
7. ۷بنوشته زود و تعبیه کرده میاندلو اندیشه را به ناز بر او کرده پاسبان
8. ۸هر ساعتی بشارت دادی مرا خردکاین حله مر ترا برساند به نام و نان
9. ۹این حله نیست بافته از جنس حله هااین را تو از قیاس دگر حله ها مدان
10. ۱۰این رازبان نهاد و خرد رشت و عقل بافتنقاش بود دست و ضمیر اندر آن بیان
11. ۱۱تا نقش کرد بر سر هر نقش بر نوشتمدح ابوالمظفر شاه چغانیان
12. ۱۲میر احمد محمد شاه سپه پناهآن شهریار کشور گیر جهان ستان
13. ۱۳آن هم ملک مروت و هم نامور ملکوان هم خدایگان سیر وهم خدایگان
14. ۱۴گرد سریر اوست همه سیر آفتابسوی سرای اوست همه چشم آسمان
15. ۱۵از بیم خویش تیره شود بر سپهر تیرگر روز کینه دست برد سوی تیردان
16. ۱۶وای آنکه سر ز طاعت او باز پس کشیدگردد سرش به معرکه تاج سرسنان
17. ۱۷روزی که سایه آرد بر تیغ او سپرروزی که مایه گیرد از تیر اوکمان
18. ۱۸شیر دژم دو دیده فرو افکند ز چشمپیل دمنده زهره برون آرد از دهان
19. ۱۹بس پایها که تیغش بردارد از رکاببس دستها که گرزش برگیرد از عنان
20. ۲۰بر پیل گرز او به سه پاره کند سرینبر شیر تیغ او به دو پاره کند میان
21. ۲۱ای شاه و شاهزاده و شاهی به تو بزرگفرخنده فخر دولت و دولت به تو جوان
22. ۲۲جایی که بر کشند مصاف از بر مصافو آهن سلب شوند یلان از پس یلان
23. ۲۳از رویها بروید گلهای شنبلیدبر تیغها بخندد گلهای ارغوان
24. ۲۴گردون ز برق تیغ چو آتش لیان لیانکوه از غریو کوس چو کشتی نوان نوان
25. ۲۵چون بر کشیده تیغ تو پیدا شود ز دوراز هر تنی شو سوی گردون روان روان
26. ۲۶آن کس رها شود ز تو کز بیم تیغ توزانده بر او به سر نشود روز تاکران
27. ۲۷آن دشت را که رزمگه تو بود ورادریای خون لقب شود و کوه استخوان
28. ۲۸آن کس که روز جنگ هزیمت شود زتوتاهست جامه گیرد از و رنگ زعفران
29. ۲۹شیری که پیل بشکند از بیم تیغ تواندر ولایت تو چو کپی رود ستان
30. ۳۰روزی درخش تیغ تو بر آتش اوفتادآتش ز بیم تیغ تو در سنگ شد نهان
31. ۳۱واکنون چو آهنی ز بر سنگ بر زنیآسیمه گردد و شود اندر جهان جهان
32. ۳۲گویی درخت باغ عدوی تو بوده استکاندر زمین شکفته شود شاخ خیزران
33. ۳۳آبی که در ولایت تو همی خیزد ای شگفتگویی زهیبت تو طلسمی بود برآن
34. ۳۴کاندر فتد به جیحون تازد به باد و دمغران بود چو تندر تند اندر آن میان
35. ۳۵تا تو به صدر ملک نشستی قباد وارهرگز به راه نخشب و راه قبادیان
36. ۳۶بی سیم سائل تونرفت ایچ قافلهبی زر زایر تو نرفت ایچ کاروان
37. ۳۷ای ز آرزوی تخت تو سر برزند ز کوهوان ز آروزی تاج تو سر بر زند ز کان
38. ۳۸ای بر همه هوای دل خویش کامکارای بر همه مراد دل خویش کامران
39. ۳۹سود همه جهانی واز تو به هیچ وقتهرگز نکرد کس به جز از گنج تو زیان
40. ۴۰ای خسروی که مملکت اندر سرای توآب حیات خورد و بود زنده جاودان
41. ۴۱من بنده را به شعر بسی دستگه نبودزین پیش ورنه مدح تو می گفتمی به جان
42. ۴۲واکنون که دستگاه قوی گشت و دست نیزبی مدح تو مرا نپذیرفت سیستان
43. ۴۳راهی دراز و دور ز پس کدم ای ملکتا من به کام دل برسیدم بدین مکان
44. ۴۴بر آرزوی آنکه کنم خدمتت قبولامروز آرزوی دل من به من رسان
45. ۴۵وقتی نمود بخت بمن این درنشاطکز خرمی جهان نشناسد کس از جنان
46. ۴۶فصل بهار تازه و نوروز دلفریبهمبوی مشک باد و زمین پر ز بوی بان
47. ۴۷عید خجسته دست وفا داده بابهارباد شمال ملک جهان برده از خزان
48. ۴۸هر ساعتی سرشک گلاب از هوا چکدهر لحظه ای نسیم گل آید زبوستان
49. ۴۹تاج درخت باغ همه لعلگون گهرفرش زمین راغ همه سبز پرنیان
50. ۵۰صلصل چو بیدلان جهان گشته با خروشبلبل چو عاشقان غمین گشته با فغان
51. ۵۱فرخنده باد برملک این روزگار عیدوین فصل فرخجسته و نوروز دلستان
52. ۵۲تا این هوا بسیط بود وین زمین بجایطبع هوا سبک بود آن زمین گران
53. ۵۳ای طبع تو هوای دگر، باهوا بباشوی حلم تو زمین دگر ، با زمین بمان