1. ۱چون بسیج راه کردم سوی بست از سیستانشب همی تحویل کرد از باختر بر آسمان
2. ۲روز چون قارون همی نادید گشت اندر زمینشب چو اسکندر همی لشکر کشید اندر زمان
3. ۳جامه عباسیان بر روی روز افکند شببرگرفت از پشت شب زر بفت رومی طیلسان
4. ۴لشکر شب دیدم اندر جنگ روز آویختههمچوبرگ زعفران برگرد شاخ زعفران
5. ۵وز نهیب خواب نوشین ناچشیده خون رزچون سر مستان سر هر جانور گشته گران
6. ۶خواب چیره گشته اندر هر سری برسان مغزخواب غالب گشته اندر هر تنی برسان جان
7. ۷روی بند از روی بگشاده عروسان سپهرپیش هر یک برگرفته پرده راز نهان
8. ۸آسمان چون سبز دریا و اختران بر روی اوهمچو کشتیهای سیمین بر سر دریا روان
9. ۹یا کواکبهای سیم از بهر آتش روز جنگبرزده بر غیبه‌های آبگون برگستوان
10. ۱۰گاه چون پاشیده برگ نسترن بربرگ بیدگه چو لؤلؤ ریخته بر روی کحلی پرنیان
11. ۱۱من بیابانی به پیش اندر گرفته کاندرواز نهیب دیو دل خوناب گشتی هر زمان
12. ۱۲سهمگین راهی فرازش ریزه سنگ سیاهپهنور دشتی نشیبش توده ریگ روان
13. ۱۳ریگ او میدان دیو و خوابگاه اژدهاسنگ او بالین ببر و بستر شیر ژیان
14. ۱۴گاه رفتن ریگ او چون نشتری در زیر پایگاه خفتن سنگ او چون نیش کژدم زیر ران
15. ۱۵نه ز گیتی غمگساری اندرو جز بانگ غولنه ز مردم یادگاری اندر و جز استخوان
16. ۱۶چون چنین دیدی خرد دایم مرا گفتی همیکافرین خواجه منصور حسن برمن بخوان
17. ۱۷زان درازی راه با دل گفتمی هر ساعتیکاین بیابان را مگر پیدا نخواهد بد کران
18. ۱۸اندرین اندیشه بودم کز کنار شهر بستبانگ آب هیرمند آمد بگوشم ناگهان
19. ۱۹منظر عالی شه بنمود از بالای دژکاخ سلطانی پدیدار آمد از دشت لکان
20. ۲۰مرکبان آب دیدم صف زده بر روی آبپالهنگ هر یکی پیچیده برکوه گران
21. ۲۱جانور کش مرکبانی سرکش و ناجانورآب هریک را رکاب و باد هریک را عنان
22. ۲۲بر سر آب از بر زین گسترانیده زمینوآن زمین از زیر هر ماهی بفریاد وفغان
23. ۲۳من بدین راه طلسم آگین همی کردم نگاهاز تفکر خیره مانده همچو شخص بی روان
24. ۲۴بادمیمند آمد و ناگه برویم بر وزیدخال و زلف از بوی او همشکل شد با مشک و بان
25. ۲۵چون مرا دید ایستاده بر کار رود بارگفت ای بی معنی سنگین دل نامهربان
26. ۲۶خوجه آن خوبی که در میمند با تو کرد بازچون نباشی بر ثنایش این زمان همداستان
27. ۲۷گفتم: ای باد! اینک آنجا رفت خواهم پیش اوتو مرا از شاعران نا شاکر فضلش مدان
28. ۲۸باد و من هر دو سوی میمند بنهادیم رویو آفرین ویاد کرد خواجه هریک بر زبان
29. ۲۹آفرین خواجه منصور حسن فخرزمینآفرین خواجه منصور حسن فخر زمان
30. ۳۰سوی اواز شاعران و زایران شرق و غربقافله در قافله ست و کاروان در کاروان
31. ۳۱یک نسیمست از هوای مهر او باد شمالیک دلیلست از عذاب خشم او باد خزان
32. ۳۲آنکه با حملش زمین همچون هوا باشد سبکوانکه با طبعش هوا همچون زمین باشد گران
33. ۳۳اندر آن میدانکه دل پر مهر گرداند حساماندر آن بیشه که عاشق پشت گرداند کمان
34. ۳۴تنگ پهنا دام گردد پوست بر شیر عرین. . .
35. ۳۵باغ و راغ از نو بهار خرمی آراسته ستبزم او را بچگان زایند نو نو هر زمان
36. ۳۶لاله خود روی زاید باغ بچه نو بهارنرگس خوشبوی زاید راغ بچه مهرگان
37. ۳۷سائل از سیمش همیشه بارور دارد سرینزایر از زرش همیشه بارکش دارد میان
38. ۳۸منزل زوار او بوده ست گویی شهر بستخانه بدخواه او بوده ست گویی سیستان
39. ۳۹کان زمین را سیم روید سنگ و گل تا رستخیزوین زمین را مار زاید جانور تا جاودان
40. ۴۰ای به رزم اندر نبوده همچو تو اسفندیاروی به بزم اندر نبوده همچو تو نوشیروان
41. ۴۱گر زجود تو نسیمی بگذرد بر زنگبارور ز خشم تو سمومی بروزد بر هندسان
42. ۴۲هندوان را آتش رخشنده روید شاخ رمحزنگیان را شوشه زرین برآید خیز ران
43. ۴۳تاز روی بیدلان باشدنشان بر شنبلیدتاز روی دلبران باشد نشان بر ارغوان
44. ۴۴شاد باش و دیر باش و دیرمان و دیرزیکام جوی و کام یاب و کام خواه و کام ران
45. ۴۵ترک مه دیدار دار و زلف عنبر بوی بویجام مالا مال گیرو تحفه بستان ستان