1. ۱هر که خواهنده دین باشد و جوینده راهشغل از طاعت ایزد بود خدمت شاه
2. ۲شاه محمود که شاهان زبر دست کنندهر زمانی به پرستیدن او پشت دوتاه
3. ۳در همه گیتی برسر ننهد هیچ شهیبی پرستیدن وبی طاعت او تاج وکلاه
4. ۴کوه اگر گوید من راه خلافش سپرملرزش باد بر او در فتد و کاهش کاه
5. ۵ملک را بی سر و بی همت و بی سایه اونه خطر باشدو نه قیمت و نه قدر و نه جاه
6. ۶هر لایت که نه او داده بود حبس بودهر نشاطی که نه در خدمت او ناله و آه
7. ۷عجب آید ز منوچهر خرف گشته مراکو ولایت ز شه شرق همی داشت نگاه
8. ۸خویشتن عرضه همی کرد که این خانه تستاز دگر سو گذر خانه همی کردتباه
9. ۹این همی کردو همی خواست ز خسرو زنهارگو مساز آنچه همی سازی و زنهار مخواه
10. ۱۰ای شگفت از پس آن کز ملک شرق بدونامه فتح رسیده ست فزون از پنجاه
11. ۱۱که فلان قلعه گرفتم به فلان شهر شدمبر گرفتم زفلان خانه فلان بالش و گاه
12. ۱۲بیشه و شهر چنین گشت و ره قلعه چنانجنگ ازین گونه همی کرد سپاه بدخواه
13. ۱۳چون فرو خواند ز نامه صفت کوشش اووز سپه راندن وره بردن او بود آگاه
14. ۱۴بر تبه کردن ره غره چه بایست شدنتبرو تیشه چه بایست زدن چندین گاه
15. ۱۵او ندانست چو سلطان سوی او روی نهدنزره اندیشد و نز منزل و نز آب و گیاه
16. ۱۶هر کجا خواهد راند، چه به دشت و چه به کوههر کجا خواهد سازد گذر و منزلگاه
17. ۱۷چه گمان برد که محمود مگر دیگر گشتاینت غمری و گمانی بد: سبحان الله
18. ۱۸لاجرم شاه جهان بار خدای ملکانآنکه پاداشن شاهان کند و بادافراه
19. ۱۹برره بیشه سپه راند سوی خانه اودست او کرد به یکره ز ولایت کوتاه
20. ۲۰بگذرانید سپه را ز تبه کرده رهیبن او تابن ماهی، سر او تا سر ماه
21. ۲۱از گل تیره سرا پایش گیرنده چو قیروز درختان گشن چون شب تاریک سیاه
22. ۲۲سرز کوه و ز دره داشته و درسر اومرد از آن گونه که افتاده بود در بن چاه
23. ۲۳جایها بود بر آن بر چه یکی و چه هزارکه میان گل و او پیل همی کرد شناه
24. ۲۴غرض شاه در آن بود که آگاه شوداز توانایی و قدرت که بدو داده اله
25. ۲۵بنمود او را کاین از تو توانم ستدنره تبه کردن تو از تو خطا بود وگناه
26. ۲۶چه خطر دارد بیرون شدن از بیشه و برآنکه بیرون برد از دریا مر اسب و سپاه
27. ۲۷شاه برگشت سوی خانه و آن خوک هنوزبیشه و آب و گل تیره گرفته ست پناه
28. ۲۸چون زید خوک جگر خسته در آن بیشه که شیرسوی آن بیشه ز صد گونه همی داند راه
29. ۲۹خوک چون دید به بیشه در تازه پی شیرگرش جان باید از آن سو نکند هیچ نگاه
30. ۳۰شیر گردنده که یک راه به جایی بگذشتبیم آنست کز آن سو گذرد دیگر راه
31. ۳۱آفرین باد بر آن شیر که شیران جهانپیش او خوارتر و زارترند از روباه
32. ۳۲کامران باد همه ساله و پیوسته ظفربخت پاینده و دل تازه و دولت بر ناه
33. ۳۳دل او شاد و نشاط تن او باد قویتن بدخواه گرازنده چو زر اندر گاه
34. ۳۴روز عید رمضانست و سر سال نوستعید او فرخ و فرخنده و فرخ سرماه