1. ۱زلف مشکین تو زان عارض تابنده چو ماهبه سر چاه زنخدان تو آید گه گاه
2. ۲از پی آن که یکی بسته بدو رسته شودگرد می گردد و در چاه کند ژرف نگاه
3. ۳اندر آن چاه شب و روز گرفتار و اسیردل من مانده و آن خال، دونا کرده گناه
4. ۴زلف تو دوش به چاه آمد و آن خال سیهاندر آویخت به دو دست در آن زلف سیاه
5. ۵ازبن چه به زمانی به سر چاه رسیددل من ماند به چاه اندر با حسرت و آه
6. ۶خال بیچاره از آن چاه بدان زلف برستبینی آن زلف که خالی برهاند از چاه
7. ۷دل من نیز بدان زلف چرا دست نزدمگر از آمدن زلف نبوده ست آگاه
8. ۸اندر آن چاه دلم زنده بدان خالک بودورنه تا اکنون بودی شده ده باره تباه
9. ۹چشم دارم که نگردد تبه آن دل که بر اوحرزها باشد آویخته از مدحت شاه
10. ۱۰مدحت شاه زمین یوسف بن ناصر دینآن خداوند نگین و کمر و تاج و کلاه
11. ۱۱آنکه هر جای که از شاکر او یاد کنینا طلب کرده یکی پیش تو آید پنجاه
12. ۱۲خواسته ننهد و ناخواسته بسیار دهداز نهاده پدر و داده دارنده اله
13. ۱۳بر او صورت بسته ست هماناکه مگرملکان خواسته خویش ندارند نگاه
14. ۱۴ملکان مال ستانند و ملک مال ده ستملکان خواسته افزایند، او خواسته کاه
15. ۱۵جود او کرد و عطا دادن پیوسته اودست درویشی از دامن زایر کوتاه
16. ۱۶ای به بستان عطای تو چریده همه کسزایران کرده به دریای سخای تو شناه
17. ۱۷به شرف تاج ملوکی به سخا فخر ملوکبه لقا روی سپاهی به هنر پشت سپاه
18. ۱۸هر که بر گاه ترا بیند در دل گویدهست گاه از در این میر، چو میر از درگاه
19. ۱۹روز صید تو بپرسند گر از شیر، مثلکه چه خوانند ترا؟ گوید: اکنون روباه
20. ۲۰با توانایی و قوت بهراسید همیپیل از آن شیر که کشتی به لب رود بیاه
21. ۲۱کرگی آوردی از آن بیشه منکر به کمندکه ازو پیل نهان گشت همی زیر گیاه
22. ۲۲ای سیاوخش به دیدار، به روم از پی فالصورت روی تو بافند همی بر دیباه
23. ۲۳کیست آن کهتر کز خدمت تو صبر کندکه به کام دل من باد و به کام دلخواه
24. ۲۴روز منحوس به دیدار تو فرخنده شودخنک آنکس که ترا بیند هر روز پگاه
25. ۲۵از بلارست و ز غم رست و ز درویشی رستهر که اندر کنف درگه تو یافت پناه
26. ۲۶من ز درگاه تو ای شاه مهی بودم دورمرمرا باری یک سال نمود آن یک ماه
27. ۲۷از فراوان شرر غم که مرا در دل بودگفتی اندر دل من ساخته اند آتشگاه
28. ۲۸شاعری گفت مرا چون تو بر کس نشوی ؟شاعران مردم گیرند همی اندر راه
29. ۲۹اندر این دولت منصور ز هرگونه کسستشعرشان گوی و ز ایشان صلت و خلعت خواه
30. ۳۰گفتم ایشان چو ستاره اند و ملک یوسف ماهمن ستاره نشناسم که همی بینم ماه
31. ۳۱من که معروف شدستم به پرستیدن اوبه پرستیدن هرکس نکنم پشت دوتاه
32. ۳۲اندر این خدمت جاهیست مرا سخت عریضمن به دیبا و به دینار بنفروشم جاه
33. ۳۳تا چوکردار ستوده نبود سیرت زشتتا چو پاداشن نیکو نبود بادافراه
34. ۳۴پادشا باش ورخ از شادی ماننده گلرخ بدخواه و بداندیش تو ماننده کاه