1. ۱بامدادان پگاه آمد با روی چو ماهآنکه آراسته زو گردد هر عید سپاه
2. ۲اندکی غالیه بر زلف سیه برده به کارعید را ساخته و تاخته از حجره به گاه
3. ۳گفتم ای ماه ترا زلف ز مشک سیه استغالیه خیره چه اندایی برمشک سیاه
4. ۴غالیه چون به بر مشک رسد نیک شودلیکن از غالیه گردد صنما مشک تباه
5. ۵مایه غالیه مشکست و بداند همه کستو ندانسته ای ای ساده دلک چندین گاه
6. ۶از کجا سرو به کار آید باقد چو سروازکجا ماه به کار آید با روی چو ماه
7. ۷روی شستن به گلاب از چه قبل چون رخ توبی گل تازه ندیده ست کس اندر دی ماه
8. ۸گر گلاب از قبل بوی کنی نیز مکنوقت گل خوش نبود بوی گلاب ای دلخواه
9. ۹مشک زلف و گل رخ را لطفی خواهی کردپیش گرد آی به ره، چون به نماز آید شاه
10. ۱۰ملک عالم عادل پسر شاه جهانمیر ابو احمد بن محمود آن داد پناه
11. ۱۱آنکه برتر ملکی خوارترین بنده ش رادست بوسد ز پی آنکه بدان یابد جاه
12. ۱۲شهریاران را بینی بدر خانه اودر شرف پیشتر و بیشتر از تخت و کلاه
13. ۱۳راه دولت زدر خانه او باید جستهر کسی را که سوی دولت گم گردد راه
14. ۱۴بس کسا کز در او باز همی خواهد گشتهمچو میران و شهان با کمرو تاج و کلاه
15. ۱۵ران گوران خورد آن کس که رود در پی شیردرگه شاه پی شیرست آنگه درگاه
16. ۱۶هر که دولت طلبد خدمت اوباید کردخدمتش را سبب دولت ماکرد اله
17. ۱۷خدمتش روز فرونست و چو کشتست درستآخرش گندم پاکیزه بود اول کاه
18. ۱۸ره نمودن به سوی دولت کاری سره استمن نمودم ره و کردم همه را زین آگاه
19. ۱۹هر کجا از ملکان و سخیان یادکنندچو ازو گفتی، گفتی و سخن شد کوتاه
20. ۲۰خانه دانم که تهی بوده و از بخشش اوکان زرگشت و چنین خانه فزون از پنجاه
21. ۲۱هرچه در شرط جوانمردی باشد بدهدهیچ کس دید جوانمرد چنین؟ لا والله
22. ۲۲از پی آنکه ببخشد گنه کهتر خویششادمان گردد چون کهتر او کرد گناه
23. ۲۳نکند کندی وقتی که کند پاداشننکند تندی وقتی که دهد بادافراه
24. ۲۴از کریمی دل هر بنده نگه داند داشتدل فرزند گرامی نتوان داشت نگاه
25. ۲۵خنک آن میر که در خانه این بار خدایپسر و دختر آن میر بود بنده و داه
26. ۲۶مهر بانست و عجایب بود این از مهتربرد بارست و شگفتی بود این از برناه
27. ۲۷ای بر حلم گران تو که اندر خور کهای بر همت تو چرخ برین در تک چاه
28. ۲۸حق هر کس بشناسی چه به جاه و چه به مالزین قبل نیست نراهیچ شبیه از اشباه
29. ۲۹از کریمی که تویی هر که حدیث تو شنیدنتواند که نگوید احسن الله جزاه
30. ۳۰بوسه ای کان ملکان پیش تو بر خاک دهندخوشتر از بوسه معشوق بود سیصد راه
31. ۳۱شرفی داردبر چشم جبین زانکه نهندشهریاران جهان پیش تو بر خاک جباه
32. ۳۲با پدر یکدل و یکتایی اندر همه کارزین قبل نیست دل هیچ کسی بر تو دوتاه
33. ۳۳از تو زیبد که بیاموزد هر کس پسریپسری نیک شود هر که به تو کرد نگاه
34. ۳۴هر که او سیرت تو پیشه گرفت از همه عیبپاک و پاکیزه برون آید چون زر از گاه
35. ۳۵کی توان بود چوتو آیت و فضل توکراستآنچه ممکن نتواند بود از خلق مخواه
36. ۳۶بی فضایل سیر تو نتوانند گرفتهر کجا آب نباشد نتوان کرد شناه
37. ۳۷بس هزبرا که بدین دل که توداری امروزپیش تو فردا صد لابه کند چون روباه
38. ۳۸تانه دیر از قبل خدمت یک بنده توقیصر از قصر برون آید و خان از خرگاه
39. ۳۹تابه دی ماه بود کوه به رنگ مصمتتا به نوروز شود دشت به رنگ دیباه
40. ۴۰تا به فروردین گردد چورخ و چون خط دوستباغ و راغ از گل نو رسته و از سبز گیاه
41. ۴۱شادمان باش و بداندیش کش و دوست نوازکامران باش و مخالفت شکن و دشمن کاه
42. ۴۲دولت و فتح نهاده سوی تو روی چنانچون به آزار ز کهسار سوی بحر میاه
43. ۴۳عید توفرخ و تو با طرب و شادی و لهودشمنان تو همه با غم و با ناله و آه