1. ۱عروس ماه نیسان را جهان سازد همی حجلهبه باغ اندر همی بندد ز شاخ گلبنان کله
2. ۲ز بهر گوهر تاجش همی بارد هوا لؤلؤز بهر جامهٔ تختش همی بافد زمین حله
3. ۳به باغ اندر کنون مردم نبرد مجلس از مجلسبه راغ اندر کنون آهو نبرد سیله از سیله
4. ۴نباید روشنی بردن به شب زین پس که بی آتشز لاله دشت پر شمع است و از گل باغ پر شعله
5. ۵بیا تا ما بدین شادی بگردیم اندرین وادیبیا تا ما بدین رامش می آریم اندرین حجله
6. ۶چو می خوردیم در غلتیم هر یک با نگارینیچو برخیزیم گرد آییم زیر کله‌ای جمله
7. ۷نو آیین مطربان داریم و بربط‌های گویندهمساعد ساقیان داریم و ساعدهای چون فله
8. ۸ز بهر کام دل حیله نباید ساختن ما رابه فر میر ما دوریم از هر کوشش و حیله
9. ۹امیر عالم عادل نبیرهٔ خسرو غازیابو احمد محمد کوست دین و داد را قبله
10. ۱۰ز فرزندان بدو گوید به فرزندان ازو گویدقوام الدین ابوالقاسم نظام الدین و الدوله
11. ۱۱ز مهمانان او خالی ز مداحان او بی کسنه اندر شهرها خانه، نه اندر بادیه رحله
12. ۱۲ز بس بر سختن زرش به جای مادحان هزمانزناره بگسلد کپان ز شاهین بگسلد پله
13. ۱۳ایا فرمان سلطان را نشسته بر لب جیحونازین پس هم بدان فرهان سپه بگذاری از دجله
14. ۱۴چو اندر آب روشن روز پنداری همی بینمغلامان تو اسبان کرده همبر بر در رمله
15. ۱۵ز عالم عدل تو چیزی کند نیکوتر از عالمنه ممکن باشد این کاید ز شاخ رومی ار بیله
16. ۱۶نهانی‌های اسکندر به ایران آری از یونانخزینهٔ شاه زنگستان به غزنین آری از کله
17. ۱۷اگر تو درخور همت جهان خواهی گرفت ای شهبه جای هفت کشور هفتصد باشد علی القله
18. ۱۸جهانی وز تو یک فرمان سپاهی وز تو یک جولانحصاری وز تو یک ناوک مصافی وز تو یک حمله
19. ۱۹به تیر از دور بربایی ز باره آهنین کنگربه باد حمله برگیری ز کوه بیستون قله
20. ۲۰چنان چون سوزن از وشی و آب روشن از توزیز دوش ویل بگذری به آماج اندرون بیله
21. ۲۱کس کاندر خلافت جامه‌ای پوشد همان ساعتز بهر سوگ او مادر بپوشد جامهٔ نیله
22. ۲۲ز بهر جنگ دشمن دست نابرده بزه گرددغلامان ترا هر دم کمان اندر کمان چوله
23. ۲۳عدو در صدر خویش از حبس تو ترسان بود دایمنباشد بس عجب گر مار ترسان باشد از سله
24. ۲۴ز بهر آن که از بند تو فردا چون رها گرددکنون دائم همی خواند کتاب حیلهٔ دله
25. ۲۵به صورت گر کسی گوید: من و تو، گو: روا باشدولیکن گر به خود گوید: من و تو، گو معاذ الله
26. ۲۶محال‌اندیش و خام ابله بود هر کاین سخن گویدنباید بود مردم را محال‌اندیش و خام ابله
27. ۲۷امیرا تا تو در بلخی به چین در خانه هر ماهیروان خانیان در تن همی سوزد ترا غله
28. ۲۸ز بیم تیغ تو تا چین ز ترکان ره تهی گردداگر زین سوی جیحون گردبادی خیزد از میله
29. ۲۹همیشه تا به صورت یوز دیگر باشد از آهوهمیشه تا به قوت شیر برتر باشد از دله
30. ۳۰مظفر باش و گیتی‌دار و نهمت‌یاب و شادی‌کنجهان خالی کن از نامردم بدگوهر سفله
31. ۳۱به شادی بگذران نوروز با دیدار ترکانیکه لبشان قبله را قبله است و قبله از در قبله