1. ۱زمانه رغم مرا ای به رخ ستیزه ماهخطی کشید بر آن عارض سپید سیاه
2. ۲گمانش آن که تبه کرد جای بوسه منز غالیه نشود جایگاه بوسه تباه
3. ۳شیی به گرد مه اندر کشید و آگه نیستکه از میان شب تیره خوب تابد ماه
4. ۴خسوف داد مه روشن ترا و چه گفتکه من نگه نکنم سوی او معاذ الله
5. ۵کنون نگاه کنم سوی مه که مه بگرفتچو مه گرفت بدو بیشتر کنند نگاه
6. ۶سمنستان ترا پر بنفشه کردو رواستبنفشه کشت و گلی خوشتر از نبفشه مخواه
7. ۷زمانه گویی ازین نوبنفشه ای که نشاندنهال داشت ز باغ وزیر ایران شاه
8. ۸جلیل صاحب ابو القاسم آنکه خامه اوستبهم کننده گنج امیر رو پشت سپاه
9. ۹نشان مهتری آن قوم رابودکه بودبه سجده کردن او سوده گشته روی و جباه
10. ۱۰کهان به جودش پشت دوتاه راست کنندمهان به خدمت او پشتها کنند دوتاه
11. ۱۱دریست خدمت او خلق را بزرگ و شریفکه جز بزرگ و شریف اندر او نیابد راه
12. ۱۲کهیست همت او را بلند وسایه بزرگکز و نگاه کنی مه نماید اندر چاه
13. ۱۳شبیست هیبت او را سیاه روی و درازکه روز عمر عدو زو سیه شدو کوتاه
14. ۱۴اگر ز هیبت او آتشی کنند از تفستارگان بگدازند چون درم درگاه
15. ۱۵وگرزعادت او صورتی کنند از حسنسپهر برسر او سازد از ستاره کلاه
16. ۱۶زدوستی که مرا او راست عفو ساده شودچو کهتری بر او معترف شود به گناه
17. ۱۷شتاب گیرد و گرمی به وقت پاداشنصبور گردد و آهسته گاه بادافراه
18. ۱۸زمین اگر ز کف راد او گرفتی آبنبات زرین رستی ازو به جای گیاه
19. ۱۹اگر زطبعش بودی هوا نگشتی زابرچو روی آینه کرده اندر آینه آه
20. ۲۰ادب عزیز ازو گشت ورنه پشت ادبشکسته بودو رخ لاله گونش گشته چو کاه
21. ۲۱ایا گرفته مروت ز خاندان تو نامایا فزوده وزارت ز روزگار تو جاه
22. ۲۲بزرگ بود همیشه وزارت و به تو بازبزرگتر شد یارب تو بر فزای و مکاه
23. ۲۳خجسته طلعتی و شاه را خجسته وزیربزرگ همتی وجود را بزرگ پناه
24. ۲۴امید زایر تورنجه گشت و خیره بماندز بسکه کردبه دریای بخشش تو شناه
25. ۲۵مگر سخاوت تو روز روشنست که کسنماند ناشده اندر جهان ازو آگاه
26. ۲۶سخا بزرگ امیریست لشکرش بسیاردل تو لشکر او را فراخ لشکر گاه
27. ۲۷کسی که پنج سخن زان تو سؤال کندجواب یابد پیوسته پنج را پنجاه
28. ۲۸نگاه داشته باشد همیشه از همه بدکسی که داشته باشد محبت تو نگاه
29. ۲۹به نامت ار بنگارند روبهی بر خاکچو صید خواهی ازو، شیر گیرد آن روباه
30. ۳۰همیشه تا چو هوا سرد گشت و باغ دژمکنند گرم و دل افروز خانه و خرگاه
31. ۳۱همیشه تا که تواند شناخت چشم درستنماز خفتن بیگه ز بامداد پگاه
32. ۳۲به هر مرادی فرمانبر تو باد فلکبه هر هوایی یاریگر تو باد اله
33. ۳۳موافقان تو با ناز و نوش و ناله چنگمخالفان توبا ویل و وای و ناله و آه