1. ۱به جان تو که نیارم تمام کرد نگاهز بیم چشم رسیدن بدان دو چشم سیاه
2. ۲از آنکه نرگس لختی به چشم تو مانددلم به نرگش بر شیفته شده ست و تباه
3. ۳به روی و بالا ماهی و سروی و نبودبدان بلندی سرو وبدین تمامی ماه
4. ۴به باغ سر و سوی قامت تو کرد نظرز چرخ ماه سوی چهره تو کرد نگاه
5. ۵زرشک چهره توماه تیره گشت و خجلز شرم قامت تو سرو کوژ گشت و دوتاه
6. ۶چراغ و شمع سپاهی و برتوگرد شده استز نیکویی و ملاحت هزار گونه سپاه
7. ۷به مجلس اندر تا ایستاده ای دل منهمی طپد که مگر مانده گردی ای دلخواه
8. ۸نه رنج تو بپسندم نه از تو بشکیبمدراین تفکر گم گشته ام میان دو راه
9. ۹زگمرهی به ره آیم چو باز پردازمبه مدح خواجه سید وزیر زاده شاه
10. ۱۰ابوالحسن علی فضل احمد آنکه ز خلقمقدمست به فضل و مقدمست به جاه
11. ۱۱بدو بنازد مجلس بدو بتازد صدربدو بنازدتخت و بدو بنازد گاه
12. ۱۲به چشم همتش ار سوی آسمان نگرییکی مغاک نماید سیاه و ژرف چو چاه
13. ۱۳به رای و حزم جهان رانگاه تاند داشتولی نتاند دینار خویش داشت نگاه
14. ۱۴چرا نتاند، تاند من این غلط گفتمبدین عقوبت واجب شود معاذالله
15. ۱۵نه هر که چیزی نکند از آن همی نکندکه دست طاقتش از علم آن بود کوتاه
16. ۱۶چرا نگویم کورا سخا همی گویدکه نام خویش بیفزای و مال خویش بکاره
17. ۱۷کسی که نام و بزرگی طلب کند نشگفتکه کوه زر ببر چشم او نماید کاه
18. ۱۸به خاصه آنکه به اصل و هنر چو خواجه بودنگاه کن که نیایی شبیهش از اشباه
19. ۱۹همه بزرگان کاندر زمین ایرانندبه آستانه او بر زمین نهاده جباه
20. ۲۰به همت و به سخا و به هیبت و به سخنبه مردمی که چنوآفریده نیست اله
21. ۲۱به نیم خدمت بخشد هزار پاداشنبه صد گنه نگراید به نیم بادافراه
22. ۲۲خدای درسر او همتی نهاده بزرگاز آسمان و زمین مهتر و فزون صد راه
23. ۲۳بسا کسا که گنه کردو هیچ عذر نداشتدل کریمش از آن کس نجست عذر گناه
24. ۲۴در این دومه که من اینجا مقیمم از کف اوبه کام دل برسیدند زایری پنجاه
25. ۲۵یکی منم که چنان آمدم مثل براوکه کرد بی بنه آید هزیمت از بنگاه
26. ۲۶کنون چنان شدم از بر او کجا تن منبه ناز پوشد توزی و صدره دیباه
27. ۲۷به صره زربهم کردم و به بدره درمهمی روم که کنم خلق را ازین آگاه
28. ۲۸به راه منزل من گر رباط ویران بودکنون ستاره خورشید باشدم خرگاه
29. ۲۹چنین کنند بزرگان ز نیست هست کنندبلی ولیکن نه هر بزرگ و نه هر گاه
30. ۳۰همیشه تا نبود خوب کار چون بدکارچنان کجا نبود نیک خواه چون بدخواه
31. ۳۱همیشه تا به شرف باز برتر از گنجشگچنان کجا هنر شیر برتر از روباه
32. ۳۲جهان متابع او باد و روزگار مطیعخدای ناصر او باد و بخت نیک پناه
33. ۳۳به نیکنامی اندر جهان زیاد و مبادبجز به نیکی نام نکوش در افواه