1. ۱ای رسانیده مرا حشمت و جاه تو به جاهفضل و کردار تو بگرفته ز ماهی تا ماه
2. ۲ای مرا سایه درگاه تو سرمایه عزوز بلاها و جفاهای جهان پشت و پناه
3. ۳واجب آنستی کاین بنده دیرینه تونیستی غایب روزی و شبی زین درگاه
4. ۴گاه بی زخمه به خرگاه تو بر بط زنمیتا کسی نشنودی بانگ برون از خرگاه
5. ۵گاه در مجلس تو شعر بدیهه کنمیبه زمانی نهمی پیش تو بیتی پنجاه
6. ۶عذرها دارم پیوسته درست و نه درستگر بخواهی همه پیش تو بگویم ،تو بخواه
7. ۷دان و آگه باش ای پیشرو گوهر خویشدان و آگه باش ای محتشم مجلس شاه
8. ۸اولین عذر من آنست که من مردی امدوستدار می ومعشوق و تو هستی آگاه
9. ۹هر زمان تازه یکی دوست در آید زدرمهم سبک روح به فضل وهم سبک روی به جاه
10. ۱۰دل ایشان را ناچار نگه باید داشتگویم امروز نباید که شود عیش تباه
11. ۱۱رود می گیرم و می گویم هان تا فرداشغل فردا بین چون بیش بود سیصد راه
12. ۱۲خدمت سلطان ناکرده و نادیده تراباد و تقصیر چنین برشوی از روی اله (؟)
13. ۱۳چون برون آیم ازین پرسم از حال و زکردوزخی پیش من آرند پر از دود سیاه
14. ۱۴گاه گویند فلان اشترگم کرده هویدگاه گویند فلان ترک بیفکنده کلاه
15. ۱۵من همی گویم اشتر بر بیطار فرستاسب را بینی برکاه کن و دارنگاه
16. ۱۶سال تا سال دین مانده ام و همچو مننداین همه بار خدایان و بزرگان سپاه
17. ۱۷چون به ره باشم باشم به غم خانه و شهرچون به شهر آیم باشم به بسیجیدن راه
18. ۱۸گنهان من بیچاره بدین عذر ببخشراد مردان به چنین عذر ببخشند گناه
19. ۱۹تا نگویی که فلان بنده من بود و کنوننگذرد سوی در خانه ما ماه به ماه
20. ۲۰من همان بنده ام و بلکه کنون بنده ترمهمچنینست و خدای از دل من هست آگاه
21. ۲۱کودکی بودم و در خدمت تو پیر شدمورچه هستم به دل و مردی و احسان برناه
22. ۲۲گر همی شعر نگویم نه از آنست که هستدل من بر تو و بر خدمت تو گشته تباه
23. ۲۳جاودان شاد بزی و تن تو شاد و عزیزبه تو آراسته این مجلس و این بالش و گاه
24. ۲۴دوستداران ترا خانه عشرت بر کاخبدسکالان ترا خانه خرم بر چاه
25. ۲۵تو به جایی که همه ساله بود نعمت و نازدشمنان توبه جایی که نه آب ونه گیاه
26. ۲۶دوستان را ز تو همواره همین باد که هستعز بی خواری و پاداشن بی بادافراه