1. ۱هزار منت بر ما فریضه کرد خدایکه شاد کرد دل مابه میر بارخدای
2. ۲امیر ماعضد دولت و مؤید دینکه بر بزرگان فرخنده سایه تر زهمای
3. ۳سپهبدی که چو خدمتگران به درگه اوستجمال ملک در آن طلعت جهان آرای
4. ۴همیشه بر تن و برجان او به نیک دعاهزار دست بود برگرفته پیش خدای
5. ۵در این میانه که او می نخورد و بر ننشستشنیده ای که دل خلق هیچ بود به جای
6. ۶ز هیچ باغ شنیدی نوای عود نواززهیچ خانه شنیدی سرود رود سرای ؟
7. ۷دل مخالف و بیگانگان شادی دوستهمه شتاب گرفت از نوای بر بط و نای
8. ۸نخورد هیچ کسی می، که روزگار نگفتبه می، که زود مراین می خورنده را بگزای
9. ۹ترنج زرد همی خواست شد به باغ امیرسپهر گفت مر او را که نیست وقت بپای
10. ۱۰نه آب دیدم بر روی سروران حشمنه رنگ دیدم در روی لعبتان سرای
11. ۱۱به درگه ملک شرق هر که را دیدمنژند و خسته جگر دیدم و دل اندر وای
12. ۱۲همه جهان به دل سوخته همی گفتندکه یا الهی! مکروه را به ما منمای
13. ۱۳من آن کسم که مرا اندرین میان که گذشتنه روح بود و نه عقل و نه دست بود و نه پای
14. ۱۴خدای عزوجل رحم کرد بر دل منبه فضل و رحمت بگشاد کار کارگشای
15. ۱۵زمانه نوشد و گیتی ز سر جوانی یافتامیر به شد و اینک به باده دارد رای
16. ۱۶هزار سال زیاد وهزار سال خورادمیی چومهره ز دست بتان مهر افزای
17. ۱۷گهی به بست درین بوستان طبع فروزگهی به بلخ ودر آن باغهای روح افزای
18. ۱۸سیاه چشمان در پیش و باده ها در دستیکی به گونه روی و یکی به رنگ قبای
19. ۱۹سرایهاش همه پر ز سر و دیبا پوشوثاقهاش همه پر ز شیر دندان خای
20. ۲۰در سرایش پر خسروان و محتشمانچو جان و دل همه آنجا بخدمتش برپای
21. ۲۱به طرف دیگر بگذر که خازنش بینینشسته از پی بخشیدنش درم پیمای
22. ۲۲امیر یوسف زین کف گشاده و سخی استکه گنج قارون با دست او ندارد پای
23. ۲۳تو فرخی که ترا این چنین خداوندیستبناز و شادزی و هرگز از طرب ماسای
24. ۲۴به مالهای جهان جاه خدمتش مفروشزخسروان جهان جز به خدمتش مگرای
25. ۲۵رضای و طاعت او جوی و هر که را بینیهمی همین شنوان و همی همین فرمای
26. ۲۶همیشه مجلس اوبا نشاط و شادی بادسرای دشمن اوبا خروش و ناله وای