1. ۱تا دل من ز دست من بستدیسر بسر ای نگار دیگر شدی
2. ۲چاره و راه خویش گم کرده امتا تو مرا به راه پیش آمدی
3. ۳من زهمه جهان دلی داشتمآمدی وز دست من بستدی
4. ۴دل به تو دادم و دلت نستدممردم دیدی تو بدین بی بدی
5. ۵گویی بیدلی و با من دو دللاجرم ای صنم به کام خودی
6. ۶جان و دل من آن خواجه ست و توچنگ به چیز خواجه اندر زدی
7. ۷عالم فضل و علم خواجه عمیدحامد بن محمد المهتدی
8. ۸آن که همه درفشد از روی اورادی و فضل و فره ایزدی
9. ۹ای همه حری و همه مردمیوی همه رادی و همه بخردی
10. ۱۰رادی را تو اول و آخریحری را تو ضظغ و ابجدی
11. ۱۱باخبر از فنون فضل وادبهست به پیش تو کم از مبتدی
12. ۱۲وقت کفایت ار چه کافی کسیستگوید کاستاد چومن صد شد ی
13. ۱۳موبد اگر امام دانش بودتوبه همه طریقها موبدی
14. ۱۴سایل اگر چه جان بخواهد زتوبدهی و همچنین بدی تا بدی
15. ۱۵باشد اگر صد هنری مرد، توپیشتر و بیشتر از هر صدی
16. ۱۶تو زهمه جهان به پیشی و نامهمچو ز جمع روزهاشنبدی
17. ۱۷تا شبهی نیاید از آبنوسهمچو ز دار پرنیان تربدی
18. ۱۸گنبد بر شده فرود تو بادهمچو بهشت از زبر گنبدی
19. ۱۹عید مبارکست می خواه از آنکز رخ اوبه لب همی گل چدی
20. ۲۰گشته ز رنگ سبزه و ارغوانباغ و چمن زمردی و بسدی
21. ۲۱چشم مخالف را بیاژن به تیرچون کف یاران که به زر آژدی