1. ۱زنخدانی چون سیم وبراو از شبه خالیدلم برد و مرا کرد ز اندیشه خیالی
2. ۲ندانستم هرگز که به آسانی و زودیدل چون منی از ره بتوان برد به خالی
3. ۳دلم خال نبرده ست، مهی برده که با ویمهی با سپری گرد به مانند هلالی
4. ۴زمانی که بی آن گرد زنخ باشم ماهیستشبی کز بر آن خال جدا مانم سالی
5. ۵چو بنشست چنانست که از نسرین تلیچو برخاست چنانست که از سرو نهالی
6. ۶کجا چهره او بود چه باغی و چه دشتیکجا قامت او بود چه سروی و چه نالی
7. ۷دهانش به گه آنکه همی خندد گستاخچنانست که آلوده به می گشته سفالی
8. ۸به هر بوسه کزو خواهم نازی و عتابیبه هر باده کزو خواهم غنجی و دلالی
9. ۹مرا گفت که می خواه وبه خدمت مشو امروزگمان برد که من بدهم حقی به محالی
10. ۱۰ندانست که من خدمت سلطان معظمبند هم به هوای دلی و بلکه به مالی
11. ۱۱خداوند بزرگان و جهانداران مسعودکه هر روز به فتحیش زند دولت فالی
12. ۱۲کجا حمله او بود چه یک تن چه سپاهیکجاهیبت او بود چه شیری چه شکالی
13. ۱۳بی از آنکه در ابروش گره بینی یاخمعمودی ز چهل من بخماند چو دوالی
14. ۱۴نه چون اوبه همه باب توان یافت نظیرینه چون او ز همه خلق توان یافت همالی
15. ۱۵زشاهان و بزرگان وجهانداران او راستبه هر فضلی دست و به هر فخر مجالی
16. ۱۶بگیرد گه پیکار حصاری به خدنگیببخشدگه کردار جهانی به سؤالی
17. ۱۷سپاهی را برخاک نشاند به نبردیجهانی را از خاک برآرد به نوالی
18. ۱۸به اقصای جهان از فزع تیغش هر روزهمی صلح سکالد دل هر جنگ سکالی
19. ۱۹دلی کز تپش هیبت او تافته گردداگر ز آهن و رویست چه آن دل چه زکالی
20. ۲۰وبالی بود آن دل که چنین باشد در تننگر تا نشود برتو دل شاد و بالی
21. ۲۱کسی کوبه حصاری قوی از طاعت اوتافتبتر زانکه به گفتار زنی شد به جوالی
22. ۲۲خلافش برد آن را که خلافش به دل آردز عزی و جلالی سوی عزلی و نکالی
23. ۲۳بسا کس که ز بیمش به خلافی که در آوردفتاداز سر منظر به بن غاری و غالی
24. ۲۴بدیدارش هر کس که نباشد خوش و خرمشود هر مژه در چشمش نیشی و نصالی
25. ۲۵نه بی طاعت او شاد شود کس به امیدینه بی خدمت او راه برد کس به کمالی
26. ۲۶جهانرا ز پس اندازو ره خدمت او گیرترا راه نمودم ز حرامی به حلالی
27. ۲۷همه خلق بر این شاه و بدین ملک عیالندبتقدیر جهانی وبی اندازه عیالی
28. ۲۸ز شاهان وبزرگان من ازو دیده ام و بسعطا دادن و بخشیدن بی هیچ ملالی
29. ۲۹به کردار و به آیین و به خوهای ستودهجمالیست جهان را و که داند چه جمالی
30. ۳۰ز بس عدل و ز بس داد چنان کرد جهان راکه ازشیر نیندیشد در بیشه غزالی
31. ۳۱ازین بنده نوازی و ازین عذر پذیریازین شرمگنی نیک خویی خوب خصالی
32. ۳۲بقا بادش چندان که ز فرسودن ایامشودکوه دماوند به کردار خلالی
33. ۳۳به پیراستن کار و به آراستن ملکازو یافته هر شاهی رسمی و مثالی
34. ۳۴سرایش را هر ساعت و ملکش را هر روزدگر گونه جمالی و دگر گونه جلالی