1. ۱ای پسر هیچ ندانم که چگونه پسریهر زمان با پدر خویش به خوی دگری
2. ۲با چنین خو که تو داری پسرا، گر به مثلصبر ایوب مرا بودی گشتی سپری
3. ۳تنگدل گردی چون من سوی تو کم نگرمور سوی تو نگرم تو به دگر سو نگری
4. ۴بوسه ندْهیّ و نخواهی که کسم بوسه دهدپس تو ای جان پدر رنج و عَنای پدری
5. ۵گر نخواهی که مرا بوسه دهد جز تو کسیتو مکن نیز گه بوسه چنین حیله‌گری
6. ۶من به پروردن تو رنج بدان روی برمکه تو در جستن کام دل من رنج بری
7. ۷به مراد دل من باش و دلم نیز مخورگر همی خواهی کز صحبت من بر بخوری
8. ۸تیر بالایی و ماننده تیری که تراهر چه نزدیکتر آرم تو زمن دورتری
9. ۹مکن ای دوست که گر من ز تو بر تابم رویبسکه تو گریی و من گویم خوناب گری
10. ۱۰من نه از بیکسی اندر کف تو دادم دلکه مرا جز تو بتانند به خوبی چوبری
11. ۱۱دل بدان یافتی از من که نکو دانی خواندمدحت خواجه آزاده به الفاظ دری
12. ۱۲خواجه سید ابو سهل رئیس الرؤسااحمد بن الحسن آن بار خدای هنری
13. ۱۳آن مهی یافته از گوهر و زیبای مهیوان سری یافته بر خلق و سزاوار سری
14. ۱۴نعمت و مال جهان را بر او نیست شرفاینت مردی خطری، شاد زیاد این خطری
15. ۱۵مهتری کرده و آموخته در خانه خویشمهتری کردن و آن مهتری او را گهری
16. ۱۶از عطا دادن پیوسته و خوشخویی اوادبای سفری گشته براو حضری
17. ۱۷زنده کرد او به بزرگی و هنر نام پدراین چنین باید کردن پدران را پسری
18. ۱۸پایگاه وزرا یافته نزدیک ملکاز نکو رایی و دانایی و تدبیر گری
19. ۱۹در شمار هنرش عاجز و سر گشته شویگر توانی به مثل قطره باران شمری
20. ۲۰گر تو خواهیش و گر نه به تو اندر بشلدزراوچون به در خانه او بر گذری
21. ۲۱لاجرم ناموری یافت بین عادت خوببه چنین عادت نادر نبود ناموری
22. ۲۲طلعتی دارد و خویی چو رخ خویش بدیعفری آن طلعت فرخنده و آن خوی فری
23. ۲۳ای کریمی وسخی بار خدایی که مداماز همه خلق به دینار همی شکر خری
24. ۲۴اندرین دولت ماننده تو کیست دگرچه به نیکو سیری وچه به نیکو نظری
25. ۲۵عادتی داری نیکو ورهی داری خوبفضل را راهبری تا تو بدین راهبری
26. ۲۶زینت ملک خداوندی و اندر خور ملکصدر دیوان شه شرقی و آنرا ز دری
27. ۲۷بخل نزدیک تو کفرست و سخانزد تو دینمرد دین دوست بود آری از کفر بری
28. ۲۸زبرین چرخ فلک زیر کمین همت تستنه عجب گر توبه قدر از همه عالم زبری
29. ۲۹دست طاقت به چنان همت عالی نرسدپس تو زین همت با رنج دل و درد سری
30. ۳۰ای جوادی که همه میل سوی جود کنیای کریمی که همه راه کریمی سپری
31. ۳۱چون سخن خواهی گفتن همه ساده نکتیچون هنر خواهی جستن همه ساده جگری
32. ۳۲شیر نر وقت هنر پیش تو روباه شودزشت باشد که ترا گویم تو شیرنری
33. ۳۳هنر و فضل تو بر خلق چرا عرضه کنمچون به نزدیک همه خلق به هر دو سمری
34. ۳۴تا چو نوروز درآرد سپه خویش به باغباغ پرلاله نو گردد و گلهای طری
35. ۳۵تا که گردد که و کهسار تو تختی ز گهردشت و هامون چوبساطی شو از شوشتری
36. ۳۶شاد بادی و توانا و قوی تا به مرا دگه ولی پروری وگاه معادی شکری
37. ۳۷مجلس تو ز نکو رویان چون باغ بهارپر تذروان خرامنده و کبکان دری
38. ۳۸گوش تو سوی سماع و لب نو سوی شرابچشم تو سوی دو رخساربت کاشغری