1. ۱ای دل من ترا بشارت بادکه ترا من بدوست خواهم داد
2. ۲تو بدو شادمانه ای بجهانشاد باد آنکه توبدویی شاد
3. ۳تا نگویی که مرمرا مفرستکه کسی دل بدوست نفرستاد
4. ۴دوست از من ترا همی طلبدرو بر دوست هر چه بادا باد
5. ۵دست و پایش ببوس و مسکن کنزیر آن زلفکان چون شمشاد
6. ۶تا ز بیداد چشم او برهیاز لب لعل او بیابی داد
7. ۷زلف او حاجب لبست و لبشنپسندد بهیچکس بیداد
8. ۸خاصه بر تو که تو فزون ز عددآفرین های خواجه داری یاد
9. ۹خواجه سید ستوده هنرخواجه پاک طبع پاک نژاد
10. ۱۰عبد رزاق احمد حسن آنکهیچ مادر چو او کریم نزاد
11. ۱۱آنکه کافی تر و سخی تر ازوبر بساط زمین قدم ننهاد
12. ۱۲خوی او خوب و روی چون خو خوبدل او را و دست چون دل راد
13. ۱۳کافیان جهان همی خواننداز دل پاک خواجه را استاد
14. ۱۴بسته هایی گشاده گشت بدوکه ندانست روزگار گشاد
15. ۱۵از وزیران چو او یکی ننشستبر بساط جم و بساط قباد
16. ۱۶فیلسوفی بسر نداند بردسخنی را که او نهد بنیاد
17. ۱۷بسخن گفتن آن ستوده سخننرم گرداند آهن و پولاد
18. ۱۸راد مردان بدو روند همیکو رسد راد مرد را فریاد
19. ۱۹زو تواند بپایگاه رسیدهر که از پایگاه خویش افتاد
20. ۲۰بس کسا کو بفر دولت اوکار ویران خویش کرد آباد
21. ۲۱خانه او بهشت شد که دروغمگنان را ز غم کنند آزاد
22. ۲۲نزد آن خواجه خادمانش راهست پاداش خدمتی هفتاد
23. ۲۳هیچ شه را چنین وزیر نبودهیچ مادر چنو کریم نزاد
24. ۲۴جمع شد نزد او هزار هنرکه بشادی هزار سال زیاد
25. ۲۵پدر و مادر سخاوت وجودهر دو خوانند خواجه را داماد
26. ۲۶پیش دو دست او سجود کنندچون مغان پیش آذر خرداد
27. ۲۷هر که او معدن کریمی جستبدر کاخ او فرو استاد
28. ۲۸آفتاب کرام خواهد کردلقب او ،خلیفه بغداد
29. ۲۹تا به مرداد گرم گردد آبتا به دی ماه سرد گردد باد
30. ۳۰تا بوقت خزان چودشت شودباغهای چو بتکده نوشاد
31. ۳۱بادل شاد باد چون شیریندشمنش مستمند چون فرهاد
32. ۳۲روزگارش خجسته باد وبراومهر گان فرخ و همایون باد