1. ۱بهار تازه دمید ای بروی رشک بهاربیا و روز مرا خوش کن و نبید بیار
2. ۲همی بروی تو ماند بهار دیبا رویهمه سلامت روی تو و بقای بهار
3. ۳بهار اگر نه ز یک مادرست باتو، چراچو روی تست بخوشی و رنگ و بوی و نگار
4. ۴بهار تازه اگر داردی بنفشه و گلترا دو زلف بنفشه ست و هر دو رخ گلزار
5. ۵رخ تو باغ منست و تو باغبان منیمده بهیچکس از باغ من گلی زنهار
6. ۶غریب موی که مشک اندر و گرفته وطنغریب روی که ماه اندر و گرفته قرار
7. ۷همیشه تافته بینم سیه دو زلف ترادلم ز تافتنش تافته شود هموار
8. ۸مگر که غالیه میمالی اندرو گه گاهوگر نه از چه چنان تافته ست و غالیه بار
9. ۹نداد هرگز کس مشک را به غالیه بویمده تو نیز، ترا مشک و غالیه بچه کار
10. ۱۰ترا ببوی و بپیرایه هیچ حاجت نیستچنانکه شاه جهان را گه نبرد به یار
11. ۱۱یمین دولت ابوالقاسم بن ناصر دینامین ملت محمود شاه شیر شکار
12. ۱۲فراشته بهنر نام خویش و نام پدرگذاشته ز قدر قدر خویش و قدر تبار
13. ۱۳بروز معرکه بسیار دیده پشت ملوکبوقت حمله فراوان دریده صف سوار
14. ۱۴هزار شهر تهی کرده از هزار ملکهزار شاه پراکنده از هزار حصار
15. ۱۵همیشه عادت او بر کشیدن اسلامهمیشه همت او پست کردن کفار
16. ۱۶ز خوی خوبش هر روز شادمانه شویهزار بار روان محمد مختار
17. ۱۷بزرگواری را رسمهای اوست جمالچو مر شجاعت را تیغ تیز اوست شعار
18. ۱۸ایا به رزمگه اندر چو ببر شور انگیزایا به بزمگه اندر چو ابر گوهر بار
19. ۱۹عطای تو بهمه جایگه رسید و رسدبلند همت تو بر سپهر دایره وار
20. ۲۰شجاعت تو همی بسترد ز دفترهاحدیث رستم دستان و نام سام سوار
21. ۲۱بسا کسا که مر او را نبود جیب درستز مجلس تو سوی خانه برد زر بکنار
22. ۲۲حدیث جنگ تو با دشمنان و قصه تومحدثان را بفروخت ای ملک بازار
23. ۲۳کجا تواند گفتن کس آنچه تو کردیکجا رسد بر کردارهای تو گفتار
24. ۲۴تو آن شهی که ترا هر کجا روی شب و روزهمی رود ظفر و فتح بر یمین و یسار
25. ۲۵همیشه کار تو غزوست و پیشه تو جهادازین دو چیز کنی یاد، خفته گر بیدار
26. ۲۶گواه این که سوی گنگ روی آوریپی غزای بدانیدش فرقه کفار
27. ۲۷طریقهاش چو برم آبهای سیل از گلنباتهاش چو دندانهای اره ز خار
28. ۲۸چه خارهایی کاندر سرینهای ستورفرو شدی چو ببرگ اندر آهنین مسمار
29. ۲۹بگونه شل افغانیان دو پره و تیزچو دسته بسته بهم تیرهای بی سو فار
30. ۳۰چو کاسموی و چو سوزن خلنده و سر تیزکه دیده خار بدین صورت و بدین کردار
31. ۳۱اگر بدست کسی ناگهان فرو رفتیز سوی دیگر ازو بهره یافتی دیدار
32. ۳۲گذاره کرد سپه را ز ده دوازده رودبمرکبان بیابان نورد کوه گذار
33. ۳۳چه رود هایی هر یک چنان کجا افتدگه گذشتن ازو هر دو بازوی طیار
34. ۳۴بدان ره اندر، معروف شهرهایی بودتهی ز مردم و انباشته زمال تجار
35. ۳۵زهی قلاعی در هر یکی هزار طلسمکه خیره گشتی ازو چشم مردم هشیار
36. ۳۶چنانکه مرد بهر در که برنهادی دستگشاده گشتی و تیری گشادی آرش وار
37. ۳۷همی کشید سپه تا به آب گنگ رسیدنه آب گنگ، که دریای ناپدید کنار
38. ۳۸نه بر کناره مر اورا پدید بود گذرنه در میانه مر اورا پدید بود سنار
39. ۳۹چو چرخ بر سر گردابهاش گشته زمینچو پشته بر سر مردابهاش زاده بخار
40. ۴۰ز تیغ کوه درختان فرو فکنده بموجازو کهینه درختی مه از مهینه چنار
41. ۴۱بد از کناره او لوره ای و زیر گلیکه تا بپالان پیل اندرو شدی ستوار
42. ۴۲هزار بار ز دریا گذشته باشد خضرز آب گنگ همانا گذشته نیست دو بار
43. ۴۳خدایگان جهان خسرو ملوک زمانکه روشنست بدو چشم عز و چشم فخار
44. ۴۴ز آب گنگ سپه رابیک زمان بگذاشتبیمن دولت و توفیق ایزد دادار
45. ۴۵گذشتنی که نیالوده بود ز آب دروستور زینی زین وستور باری بار
46. ۴۶خبر شنید که پیش از پی تو شار از گنگگذشت و پیل پس پشت او قطار قطار
47. ۴۷بچاشتگاه ملک با کمر کشان سرایبرفت بردم آن جنگجوی کینه گزار
48. ۴۸میان بیشه براه اندرون حصاری بودگرفته هر شهی از جنگ آن حصار فرار
49. ۴۹دلش نداد کز آن ناگشاده برگرددسلیح داد سپه را و شد بپای حصار
50. ۵۰بیکزمان در و دیوار آن حصار قویچو حله کرد و مر آن حله را ز خون آهار
51. ۵۱وز آن حصار سوی شار روی کردو برفتسپاه را همه بگذاشت با سپهسالار
52. ۵۲بیک شبانروز از پای قلعه سربلبرود راهت شد تازیان بیک هنجار
53. ۵۳بپیش راه وی اندر پدیدشد رودیهلال زورق وخور لنگرو ستاره سنار
54. ۵۴چه صعب رودی، دریا نهاد و طوفان سیلچه منکر آبی، پیل افکن و سوار اوبار
55. ۵۵چو کوه کوه درو موجهای تند روشچو پیل پیل نهنگان هول مردم خوار
56. ۵۶کشیده صف ز لب رود تا بدامن کوهسپاه شار بمانند آهنین دیوار
57. ۵۷چوکوه روی ،مصافی کشیده بر لب روددراز و پیش مصاف ایستاده در پیکار
58. ۵۸تروچپال سپه را بشب گذاشته بودبه پیل از آب و از آنسوگرفته راه گذار
59. ۵۹نموده هیبت پیلان آهنین دندانگشاده بازوی مرغان آهنین منقار
60. ۶۰سر ملوک عجم چون بنزد کوه رسیدصف سپاه عدو دید باسکون وقرار
61. ۶۱زریدکان سرایی چو ژاله بر سر آببدان کناره فرستاد کودکی سه چهار
62. ۶۲بنیزه هر یک ازیشان ستوده غزنینبتیغ هر یک ازیشان بسنده بلغار
63. ۶۳دلاورانی ز اشکال رستم دستانمبارزانی ز اقران بیژن جرار
64. ۶۴وزین کرانه کمان برگرفت و اندر شدمیان آب روان با سلیح وزین افزار
65. ۶۵بسر کشان سپه گفت هر که روز شمارثواب خواهد جستن همی ز ایزد بار
66. ۶۶بجنگ کافر ازین رود بگذرید بهمکه هم بدست شما قهرشان کند قهار
67. ۶۷همه سپاه بیکبار با سلیح و سپرفرو شدند بدان رود نا دهنده گذار
68. ۶۸چو قوم موسی عمران زرودنیل، از آببر آمدند همه بی گزند وبی آزار
69. ۶۹ز جامه بر تن کافر همی جدا کردندبتیر تار زپود و بنیزه پود از تار
70. ۷۰چو زین کرانه شه شرق دست برد بتیربر آن کرانه نماند از مخالفان دیار
71. ۷۱شه سپه شکن جنگجو ز پیش ملکمیان بیشه گشن اندرون خزید چو مار
72. ۷۲بفر دولت او پشت آن سپاه قویشکسته گشت و ازین دولت این شگفت مدار
73. ۷۳درشت بود و چنان نرم شد که روز دگربصد شفیع همی خواست از ملک زنهار
74. ۷۴ملک ز پنج یک آنجا نصیب یافته بوددویست پیل و دو صندوق لؤلؤ شهوار
75. ۷۵دو دختر و دو زنش را فرو کشید از پیلبخون لشکر او کرد خاکرا غنجار
76. ۷۶چو شار را بزد و مال و پیل ازو بستدکز آنچه زو بستد شاد باد و برخوردار
77. ۷۷ز جنگ شار سپه را بجنگ رای کشیدز خواب خواست همی کرد رای را بیدار
78. ۷۸بدان ره اندر بگذشت ز آبهای بزرگچه آبهایی تا گنگ رفته از کهسار
79. ۷۹چو آب سیلی گر ژاله برگرفتی مردچو آب جویی گر پیل برگرفتی بار
80. ۸۰خبر دهنده خبرداد رای را که ملکسوی تو آمده راه گریختن بر دار
81. ۸۱هنوز رای تمام این خبر شنیده نبودکه شد ز مملکت خویش یکسره بیزار
82. ۸۲هزار پیل ژیان پیش کرد و از پس کردولایتی چو بهشتی و باره ای چو بهار
83. ۸۳چگونه جایی، جایی چو بوستان ارمچگونه شهری، شهری چو بتکده فرخار
84. ۸۴چو شهر شهر بدی اندرو سرای سرایچو کاخ کاخ بدی اندر و بهار بهار
85. ۸۵سرایهای چو ار تنگ مانوی پر نقشبهارهای چو دیبای خسروی بنگار
86. ۸۶چو شهریار زمانه به باری اندر شدخبر شنید که رفت او ز راه دریا بار
87. ۸۷بخواست آتش و آن شهر پر بدایع رابه آتش و به تبر کرد با زمین هموار
88. ۸۸سرایهاش چو کوزه شکسته کرد از خاکبهار هاش چو نار کفیده کرد از نار
89. ۸۹بسوخت شهر و سوی خیمه بازگشت از خشمچو نره شیری گم کرده زیر پنجه شکار
90. ۹۰خبر دهی ببر خسرو آمدو گفتاکه تیز گشت یکی جنگ صعب را بازار
91. ۹۱بر این کرانه ما خیل رای پیدا شدهمی کشید صفی همچو آهنین دیوار
92. ۹۲چهل امیر ز هندوستان در آن سپه استبزیر رایتشان سی و ششهزار سوار
93. ۹۳علامتست در آن لشکر اندر و بر اوپیادگان گزیده صد و سی وسه هزار
94. ۹۴قویست قلبگه لشکرش به نهصد پیلچگونه پیلان، پیلان نامدار خیار
95. ۹۵همه چو کوه بلندند روز جنگ و جدلبلند کوه بدندانها کنند شیار
96. ۹۶خدایگان زمانه چو این خبر بشنیدچه گفت، گفت همیخواستم من این پیکار
97. ۹۷همه حدیث ز محمود نامه خواند و بسهمانکه قصه شهنامه خواندی هموار
98. ۹۸خدایگانا! غزوی بزرگت آمد پیشترا فریضه ترست این ز غزو کردن پار
99. ۹۹همی روی که جهان را تهی کنی ز بدانز مفسدان نگذاری تو در جهان دیار
100. ۱۰۰برو بفرخی وفال نیک و طالع سعدبتیغ تیز ز دشمن بر آر زود دمار
101. ۱۰۱مده اما نشان زین بیش و روزگار مبرکه اژدها شود ار روزگار یابد مار
102. ۱۰۲خزاین ملکان جمله در خزاین تستسلیح شاهان در قلعه های تست انبار
103. ۱۰۳سپاه دین، سپه ایزدست و بر سپهشپس از محمد مرسل تویی سپهسالار
104. ۱۰۴عدوی تو، عدوی ایزدست و دشمن دینسپاه ایزد را بر عدوی دین بگمار
105. ۱۰۵فریضه باشد بر هر موحدی که کندبطاقت و بتوان با عدوی تو پیکار
106. ۱۰۶اگر خدای بخواهد بمدتی نزدیکمراد خویش بر آری ز دشمن غدار
107. ۱۰۷چه کار بودکه تو سوی او نهادی رویکه کام خویش بحاصل نکردی آخر کار
108. ۱۰۸چه وقت بودو کی آنگه که لشکر تو نبودچنین که هست کنون، همچو آهنین دیوار
109. ۱۰۹بعرضگاه تو لشکر چنانکه یار نبودهزار و هفتصدو اند پیل بد شمار
110. ۱۱۰بر آن سپاه خدایت همی مظفر کردکه کس ندانست آنرا همی شمار و کنار
111. ۱۱۱ز دست آن ملکان درهمی ربودی ملککه داشت هر یک همچون علی تکین دو هزار
112. ۱۱۲علی تکین را پیش تو ای ملک چه خطرگرفت گیرش و درمرغزار کرده بدار
113. ۱۱۳خدای داند کاین پیش تو همی گویمتنم ز شرم همی گردد ای امیر نزار
114. ۱۱۴ز تو چو یاد کنم وز ملوک یاد کنمچنان بودکه کنم یاد با نبی اشعار
115. ۱۱۵همیشه تا که بود در جهان عزیز درمچنانکه هست گرامی و پر بها دینار
116. ۱۱۶خدایگان جهان باش و ز جهان برخوربکام زی و جهان را بکام خویش گذار
117. ۱۱۷بدولت و سپه و ملک خویش کام رواز نعمت و ز تن و جان خویش بر خوردار
118. ۱۱۸بزی تودر طرب و عیش و شادکامی و لهوعدو زید بغم و درد و انده وتیمار
119. ۱۱۹خجسته بادت نوروز و نیک بادت روزتو شاد خوار و بداندیش خوار و انده خوار