1. ۱رمضان رفت و رهی دور گرفت اندر برخنک آن کو رمضان را بسزا برد بسر
2. ۲بس گرامی بود این ماه ولیکن چکنمرفتنی رفته به و روی نهاده بسفر
3. ۳سبکی کرد و بهنگام سفر کرد و برفتتا نگویند فروهشت بر ما لنگر
4. ۴رمضان پیری بس چابک و بس باخردستکار بخرد همه زیبا بود و اندر خور
5. ۵او شنیده ست که بسیار نشین را گوینددیر بنشست برما و همی خورد جگر
6. ۶چکنم قصه دراز، این بچه کارست مراسخنی باید گفتن که به ده دارد در
7. ۷رمضان گر بشد از راه فراز آمد عیدعید فرخنده ز ماه رمضان فرخ تر
8. ۸گاه آن آمد کز شادی پر گردد دلوقت آن آمد کز باده گران گردد سر
9. ۹مجلسی باید آراسته چون باغ بهشتمطربی مدح امیرالامرا کرده زبر
10. ۱۰باده صافی و پالوده و روشن چو گلابساقی دلبر و شایسته و شیرین چو شکر
11. ۱۱اثر غالیه عیدی نارفته هنوززان بنا گوش که با سیم زند رنگش بر
12. ۱۲دست ها کرده برنگ نو و پاکرده ببندزانکه چون چشم نگارست و چو زلف دلبر
13. ۱۳هر نبیدی را بوسی ز لب ساقی نقلفرخی تا بتوانی به جز این نقل مخور
14. ۱۴این همه دارم و زین بیش به فر ملکیکه امام ملکانست به فضل و به هنر
15. ۱۵پس چرا باشم غافل بنشینم بر خیرساقیا باده فراز آر و بنه شغل دگر
16. ۱۶من و معشوق و می و رود و سرکوی سرودبر سر کوی سرود است مرا گم شده خر
17. ۱۷ای خوشا بامی ومعشوق سرودی که در آننعت آن قد بلند آید و آن سیمین بر
18. ۱۸خوش بگوش آید شعری که در آن شعر بودمدحت خسرو بانعت رخی همچو قمر
19. ۱۹مطربا! آن غزل نغز دلاویز بیارور ندانی بشنو تا غزلی گویم تر