1. ۱نبود عاشقی امسال مر مرا در خورکنون که آمد بر خط نهاد باید سر
2. ۲مرا تو گویی کز عشق چون حذر نکنیکسی نمای مرا کو کند ز عشق حذر
3. ۳اگر بدست منستی حذر، چنان کنمیکه رفته بود می از دست او به روم و خزر
4. ۴بر آسمان ز غم عاشقیست اختر منبر آن گری که مر او را چنین بود اختر
5. ۵تو گویی این دل من جایگاه عشق شده ستنه جایگاه که لشکرگهی پر از لشکر
6. ۶هنوز عشق کهن خانه باز داده نبودکه عشق تازه بدر باز کوفت حلقه در
7. ۷خدای جز دل من عشق را پدید کناددری، اگر بجهان اندرون دریست دگر
8. ۸اگر بشهد و شکر ماند آن حلاوت عشقملول گشتم و سیر آمدم ز شهد و شکر
9. ۹دلم تباه شدستی ز عشق اگر شب و روززمدح خسرو جزوی نکرد می از بر
10. ۱۰امیر عالم عادل محمد محمودکه روزگار بدو باز یافت عدل عمر
11. ۱۱بزرگواری کز روزگار آدم بازچو او و چون پدر او ملک نبود دگر
12. ۱۲چو علم خواهد گفتن سپند باید سوختکه بیم چشم بدان دور باد از ان مهتر
13. ۱۳بخوب سیرتیش گر بخواهدی، کندیمصنفی بزمانی دو صد کتاب سیر
14. ۱۴خدای در سراو همتی نهاد بزرگچنانکه گنج به رنجست از آن و دل به فکر
15. ۱۵هر آنکه همت داده ست طاقتی بدهادچنانکه باشد باهمتی چنان درخور
16. ۱۶بیابد آخر سلطان زیاد اونظرشبکام خویش رسد میر و ماهمه یکسر
17. ۱۷یکان یکان هم از اکنون همی پدید آیدبر این حدیث گواهی دهد دوات گهر
18. ۱۸ایا بمرتبت وقدر و جاه افریدونایا بمنزلت و نام نیک اسکندر
19. ۱۹چرا دوات گهر داد شاه شرق بتودر این حدیث تأمل کن و نکو بنگر
20. ۲۰دوات را غرض آن بود کاندر و قلمستقلم برابر تیغست بلکه فاضل تر
21. ۲۱نیامد، آنچه ز نوک قلم پدید آمدز تیغ و خنجر افراسیاب و رستم زر
22. ۲۲قلم بساعتی آن کارها تواند کردکه عاجز آید از آن کارها قضا و قدر
23. ۲۳قلم بود که ز جایی بتو سخن گویدکه مرغ اگر زبرش بگذرد بریزد پر
24. ۲۴ملوک را گه و بیگاه پیش دشمن خویشقلم بمنزلت لشکری بود بیمر
25. ۲۵بسا سپاه گرانا که پی سپار شدندز جنبش قلمی تار و مار وزیر و زبر
26. ۲۶ملوک را قلم و تیغ برترین سپهیستبترسد از قلم و تیغ شیر شرزه نر
27. ۲۷بنای ملک به تیغ و قلم کنند قویبدین دو چیز بود ملک را شکوه و خطر
28. ۲۸همه شهان و بزرگان و خسروان جهانبدین دو چیز جهان را گرفته سر تاسر
29. ۲۹گهی ز نوک قلم، گنج کن ز خواسته پرگهی به تیغ، زمین کن ز خون دشمن تر
30. ۳۰دوات را غرضی بود و همچنین غرضستدر آن طویله گوهر که یافتی ز پدر
31. ۳۱ترا گهر نه ز بهر توانگری داده ستخدایگان را رازیست اندر آن مضمر
32. ۳۲عزیزتر ز گهر در جهان چه چیز بودگهر بر تو فرستاد با دوات بزر
33. ۳۳مرادش آنکه تو بی عیب و پاک چون گهریدگر که از تو برافروخته ست روی گهر
34. ۳۴سدیگر آنکه مرا از تو هیچ نیست دریغز گنج و گوهر و پیل سپاه و تاج و کمر
35. ۳۵عزیزتر ز تو برمن در اینجهان کس نیستعزیز بادی و خصم تو خوار و خسته جگر
36. ۳۶بگنج ها گهر و سیم زر نهاد ستمهمه برای تو، بردار و از جهان برخور
37. ۳۷عنایتیست بکار تو شاه مشرق راچنانکه ایزد را در حدیث پیغمبر
38. ۳۸همه سکالد کز نام تو بلند کندجمال و زینت دینار و رتبت منبر
39. ۳۹همی سزد بهمه رویها که در نگریاز آن پدر که تو داری سزای چون تو پسر
40. ۴۰همیشه تا نجهد ز آهنینه مرز نجوشهمیشه تا ندمد ز آبگینه سیسنبر
41. ۴۱همیشه تا نبود چون بنفشه آذر گونهمیشه تا نبود ارغوان چو نیلوفر
42. ۴۲به تندرستی و شاهنشهی و روزبهیهمی گذار جهان را بکام و خود مگذر