1. ۱با من امروز که بوده ست بدین دشت اندرتا بگوید که چه کرد آن ملک شیر شکر
2. ۲هر که او صید گه شاه ندیده ست امروزبنداند به عیان تاش نگویی به خبر
3. ۳چون توان گفت که امروز چه کرد و چه نمودآن خداوند سخا گستر بسیار هنر
4. ۴که توانستی آن صید بسر برد جز اوکه توانستی آن شغل جز او برد بسر
5. ۵هیچ خاطر نتوان کرد مر این حال صفتکی بود خاطر کس را بچنین جای خطر
6. ۶صید گاه ملک دادگر عالم راباز نشناختم امروز همی از محشر
7. ۷از غلامان حصاری چو حصاری پره کردگرد دشتی که بصد ره نپرد مرغ بپر
8. ۸از دد و دام همه دشت چنان گشت روانکه همی تیره شد از دیدن آن دشت بصر
9. ۹مرغ از آن پره برون رفت ندانست همیز استواری که همی پره زدند آن لشکر
10. ۱۰ملک عالم عادل پسر شاه جهانمیر ابو احمد محمود سر افراز گهر
11. ۱۱در میان پره در تاخت، کمان کرده بزهجفت باعزت و بادولت و با فتح و ظفر
12. ۱۲از چپ و راست شکاری همی افکند بتیرتا بیفکند شکاری بی اندازه و مر
13. ۱۳ناوک او چو برون جستی از پهلوی رنگسفری کردی چندان که کند چشم سفر
14. ۱۴عزم دیدم چو خسک کرده، ز بس پیکان، پشتکرگ دیدم چو سغر کرده، ز بس ناوک، بر
15. ۱۵این همی رفت و همه روی پر از خون دو چشموان همی گفت وهمه سینه پر از خون جگر
16. ۱۶راست گفتی که شکسته سپه خانندیپیش محمود شه ایران در دشت کتر
17. ۱۷گور خر بودهمه دشت در افکنده بهمهمه را دوخته پهلو وبر و سینه و سر
18. ۱۸هیچ شه را بجهان صید گهی بود چنین؟هیچ شه کرد چنین صید بآفاق اندر
19. ۱۹راست گفتی که بدین روز همی در نگرمکوبر آهیخته بد پیش صف اندر خنجر
20. ۲۰همچنان کاین گله گور درین دشت فراخلشکر دشمن او خسته و افکنده سپر
21. ۲۱این ز کوپال گران خوردن، مغفر همه پستوان ز خون دل و از خون جگر جوشن تر
22. ۲۲در دل هر یک، از ناوک او سیصد راهدربر هر یک، از نیزه او سیصد در
23. ۲۳لشکر دشمن او مویه گر و لشکر اولب پر از خنده ودلها همه پر ناز و بطر
24. ۲۴من در آن فتح یکی مدح برو خوانده بدیعمدح او خوانده وزو یافته بسیاری زر
25. ۲۵فال نیکو زدم، «ارجو» که چنین باشد راستتا زنم او راهر روز یکی فال دگر
26. ۲۶تا بتلخی نبود شهد شهی همچو شرنگتا بخوشی نبود صبر سقوطر چو شکر
27. ۲۷نابتابش نبود نجم سها همچو سهیلتا بخوبی نبود هیچ ستاره چو قمر
28. ۲۸کامران باش و به نهمت رس و بی انده زیشادمان باش و ز جان و ز جوانی برخور