1. ۱دوش متواریک بوقت سحراندر آمد به خیمه آن دلبر
2. ۲راست گفتی شده ست خیمه منمیغ و او در میان میغ قمر
3. ۳چنگ در بر گرفت و خوش بنواختوز دو بسد فرو فشاند شکر
4. ۴راست گفتی به بتکده ست درونبتی و بت پرستی اندر بر
5. ۵پنج شش می کشید و پر گل گشتروی آن روی نیکوان یکسر
6. ۶راست گفتی رخش گلستان بودمی سوری بهار گل پرور
7. ۷مست گشت و ز بهر خفتن ساختخویش را از کنار من بستر
8. ۸راست گفتی کنار من صدفستکاندر و جای خویش ساخت گهر
9. ۹زلف مشکین بروی بر پوشیدروی خود زیر کردو زلف زبر
10. ۱۰راست گفتی کسی نهان کرده ستسمن تازه زیر سیسنبر
11. ۱۱زلف او را بدست بگرفتمزنخ گرد او بدست دگر
12. ۱۲راست گفتی نشسته ام بر اوگوی و چوگان شه بدست اندر
13. ۱۳پادشه زاده یوسف آنکه هنرجز بنزدیک او نکرد مقر
14. ۱۴راست گفتی هنر یتیمی بودفرد مانده ز مادر و ز پدر
15. ۱۵پس بازی گوی شد خسروبر یکی تازی اسب که پیکر
16. ۱۶راست گفتی بباد بر، جم بودگر بود باد را ستام به زر
17. ۱۷خم چوگان بگوی بر زد و شدگوی او با ستارگان همبر
18. ۱۸راست گفتی برابر خورشیدخواهد از گوی ساختن اختر
19. ۱۹از سر گوی زیر او برخاستآن که که گذار بحر گذر
20. ۲۰راست گفتی سپهر کانون گشتو اختران اندر آن میان اخگر
21. ۲۱زلزله در زمین فتاد و خروشاز تکاپوی آن که ره بر
22. ۲۲راست گفتی زمین بخود میگشتزیر آن باد بیستون منظر
23. ۲۳کوه برتافت این زمین و نتافتبار آن کوه سنب کوه سپر
24. ۲۴راست گفتی جبال حلم امیربار آن کوه پاره بود مگر
25. ۲۵چون بر آیین نشسته بود بر اوآن شه گردبند شیر شکر
26. ۲۶راست گفتی قضای نیکستیبر نشسته مکابره به قدر
27. ۲۷دیدی او را بدین گران رتبتکه چسان کشت شیر شرزه نر
28. ۲۸راست گفتی که همچو فرهادستبیتسون را همی کند به تبر
29. ۲۹گر به لاهور بودتی دیدیکه چه کرد از دلیری و ز هنر
30. ۳۰راست گفتی درختها بودندبارشان: تیر و نیزه و خنجر
31. ۳۱رده گرد سپاه بگرفتندگیر ها گیر شد همه که ودر
32. ۳۲راست گفتی سپاه یأجوج اندکه نه اندازه شان پدید و نه مر
33. ۳۳شاه ایران به تاختن شد تیزرفت و با شاه نی سپاه و حشر
34. ۳۴راست گفتی همی بمجلس رفتیا از آن تاختن نداشت خبر
35. ۳۵پشت آن لشکر قوی بشکستوز پس آن نشست بی لشکر
36. ۳۶راست گفتی که نره شیری بودگله غرم و آهو اندر بر
37. ۳۷تیر او خورده بودی اندر دلهر که ز ایشان فرو نهادی سر
38. ۳۸راست گفتی جدای گشت به تیردل ایشان یکایک از پیکر
39. ۳۹روزی اندر حصار برهمناناوفتاد آن شه ستوده سیر
40. ۴۰راست گفتی که آن حصار بلندخیبر ستی و میر ما حیدر
41. ۴۱دی همی آمد از بر سلطانآن نکو منظر نکو مخبر
42. ۴۲راست گفتی سفندیارستیبر نهاده کلاه و بسته کمر
43. ۴۳گفتم از خلق او سخن گویمنوز نابرده این حدیث بسر
44. ۴۴راست گفتی کسی بمن بر بیختنافه مشک و بیضه عنبر
45. ۴۵خود مر او را بخواب دیدم دوشپیش او توده کرده زیور و زر
46. ۴۶راست گفتی یکی درختی بودبرگ او زر و بار او زیور
47. ۴۷شادمان باد و می دهش صنمیکه چنویی ندیده صورتگر
48. ۴۸راست گفتی بدستش اندر گشتجام با رنگ شعله آذر
49. ۴۹بر کفش سال و ماه باد مییکز خمش چون بکند دهقان سر،
50. ۵۰راست گفتی بر آمد از سر خمماهی از آفتاب روشن تر
51. ۵۱فرخش باد عید آنکه به عیدکارد بنهاد بر گلوی پسر
52. ۵۲راست گفتی دو نیمه خواهد کردلاله یی را ببرگ نیلوفر