1. ۱هر که را مهتریست اندر سرگو بدر گاه میر ما بگذر
2. ۲در جهان خدمت امیر منستخدمتی کان دهد بزرگی بر
3. ۳آسمان خواهدی که بر در اویابدی جان کهترین چاکر
4. ۴من نه برخیره ایدر آمده اممرمرا بخت ره نمود ایدر
5. ۵بخت من درجهان بگشت و ندیدهیچ درگاه ازین مبارک تر
6. ۶آمد و مر مرا اشارت دادکه بنه دل بر این مبارک در
7. ۷گرترا مهتریست اندر دلور ترا خواجگیست اندر سر
8. ۸در گهی یافتی چنانکه کندمر ترا زود خواجه و مهتر
9. ۹تو بدین در مدام خدمت کنتا رسانم ترا بخدمتگر
10. ۱۰بخت من رهبری خجسته پی استکس ندارد چو بخت من رهبر
11. ۱۱مرمرا ره به درگهی برده ستکه مثل هست با فلک همبر
12. ۱۲درگه پادشاه روز افزوندرگه خسرو ستوده سیر
13. ۱۳عضد دولت و مؤید دینمیر یوسف سپهبد لشکر
14. ۱۴آن سپهبد که باد حمله اوبگسلاند ز روی کوه کمر
15. ۱۵آن سپهبد که زخم خنجر اوخف کند بر سر عدو مغفر
16. ۱۶پیش تیغش عدو برهنه بودورچه دارد ز کوه قاف سپر
17. ۱۷خنجر او ز بس جگر که شکافتگوهر او گرفت رنگ جگر
18. ۱۸روز کین باخدنگ و نیزه اودشمنش را چه غفلت و چه حذر
19. ۱۹قلعه یی کو بچنگ او آیدباره او چه آهن و چه حجر
20. ۲۰هر که از پیش او هزیمت شداز نهیب اندرون شود به سقر
21. ۲۱آن هراسد بجنگ او که بجنگنهراسد ز شیر شرزه نر
22. ۲۲نیزه ای سازد او ز ده ره تیرازیک اندر نشاختن بدگر
23. ۲۳گر بخواهد ز زخم گرز کندکوه را خرد و مرد و زیر و زبر
24. ۲۴تیغ او ترجمان فیروزیستنوک پیکان او زبان ظفر
25. ۲۵هر سلاحی که برگرفت بودبا کفش ساز گار و اندر خور
26. ۲۶چشم بد دور باد ازو که اززنده شد نام نیک و نام هنر
27. ۲۷همچنان چون دل برادر اوشادمانست ازو روان پدر
28. ۲۸هر کجا زان ملک سخن گویینکندکس حدیث رستم زر
29. ۲۹بتوان دید ازو به رأی العینآنچه یابی ز روستم بخبر
30. ۳۰رادی آمیخته ست با کف اوهمچوبا دیده بصیر بصر
31. ۳۱من یقینم که تاجهان باشدزوسخی تر نزاید از مادر
32. ۳۲اینجهان گر بدست او بودیداد بودی هزار بار دگر
33. ۳۳چون قدح بر گرفت، ساغر خواستاینجهانرا بچشم او چه خطر
34. ۳۴از حقیری که سیم و زر بر اوستننهدسیم و زر بگنج اندر
35. ۳۵که دهد، جز همو، بشاعر خویشزین شاهانه و ستام بزر
36. ۳۶ای ترا بر همه مهان منتای ترا بر همه شهان مفخر
37. ۳۷بر کشیدی مرابچرخ برینقدر من بر گذاشتی زقمر
38. ۳۸زینت و ساز اسب من کردیزانچه شاهان از آن کنندافسر
39. ۳۹کامهایی ز درد کردی خشکچشمهایی ز گریه کردی تر
40. ۴۰جاه من بردی ای امیر به ابرکان من کردی ای ملک به گهر
41. ۴۱خلعت تومرا بزرگی دادوین بزرگی بماند تا محشر
42. ۴۲زن کنم تا مرا پسر باشدوین بماند زمن بدست پسر
43. ۴۳میر محمود کاسب داد مراوز عطا کرد کام من چو شکر
44. ۴۴از پی خدمت شریف تو دادتا روم با تو ساخته بسفر
45. ۴۵تو چنان کز مروت تو سزیدکارهایی گرفتی اندر بر
46. ۴۶اسب را با ستام و زین کردیمرمرا با نشاط و عیش و بطر
47. ۴۷شاد باش ای کریم بی همتاای نکو منظر و نکو مخبر
48. ۴۸بهمه کامهای خویش برسوز تن و جان و از جهان برخور
49. ۴۹بندگان تو با عماری و مهدخادمان تو با کلاه و کمر