1. ۱ای پسر! جنگ بنِه، بوسه بیاراین همه جنگ و دُرُشتی به چه کار؟!
2. ۲جنگ یک‌سو نِه و دلشاد بِزیخویشتن را و مرا رَنجه مَدار
3. ۳هر دو روزی، سخنی پیش مگیرهر زمان، تازه خویی پیش میار
4. ۴دل -نگارا!- ز جفا سیر شودبس عزیزا که از این، گردد خوار
5. ۵نه من ای دوست ترا دیدم و بس،من به بند آمده ام چندین بار
6. ۶چو من -ای دوست- تو را دارم دوست،تو حقِ دوستیِ من بِگُزار
7. ۷یارَکی یافته‌ای درخورِ خویشجهدِ آن کن که نکو داری یار
8. ۸تو چو من یار نیابی به‌جهانمن چو تو یابم، هر روز، هزار
9. ۹من اگر خواهم، از بخششِ میرکودکانی خَرَمی همچو نگار
10. ۱۰میر یوسف، پسرِ ناصرِ دینلشکرآرایِ شَهِ شیرشکار
11. ۱۱آن نکوطَلعَت و فرخنده‌امیرآن به‌آیین و پسندیده‌سوار
12. ۱۲آن سرافراز و گرانمایه‌هنرآن گرانمایهٔ پُرمایه‌تبار
13. ۱۳جنگ‌ها کرده فراوان و به جنگاز بداندیش، برآورده دَمار
14. ۱۴مَردِ جنگ است چو پیش آید جنگمردِ کار است چو پیش آید کار
15. ۱۵روز جنگ و ش۰غَب از شادیِ جنگبرفروزد دو رخان چون گلنار
16. ۱۶به چنین روز به گوشش غوِ کوسزَ ارغنون خوش‌تر و از موسیقار
17. ۱۷همه دم، جنگ است اندیشهٔ اوگرچه خفته‌است و اگرچه بیدار
18. ۱۸نَبَرَد حمله به‌هنگام نبردجز بر آن سو که مبارز بسیار
19. ۱۹هر مبارز که بر او رویْ نهادخورْد بر جانِ گرامی زنهار
20. ۲۰تیغش از کوهی، دو کوه کُنَدچون خدنگش ز چِناری، دو چنار
21. ۲۱هیچ تیری نزد او بر تنِ خصمکه نه از پشت برون شد سوفار
22. ۲۲تیر او گرچه سبک‌سنگ بودکنگره بفکند از برجِ حصار
23. ۲۳غیرِ محمود که داند کردننره شیری به‌خدنگی اِشکار؟
24. ۲۴بگسَلاند سرِ شیر از تنِ شیرهم بدان‌سان، که کسی میوه ز دار
25. ۲۵لشکری را که چون او پشت بُوَداز همه خلق نباشد تیمار
26. ۲۶در جوانمردی، جایی‌است که نیستوَهم را از برِ او جایِ گذار
27. ۲۷هیچ شب نیست که از مجلسِ اونَبَرَد زایرِ او زر به‌کنار
28. ۲۸از پسِ سلطان، امروز جز اوکه دهد بخشش پانصد دینار؟
29. ۲۹لاجرم بر درِ او چون مَلِکانچاکرانند به مِلک و به یسار
30. ۳۰شادمان باد و به همّت بِرَساد!آن نکوعادتِ نیکوکردار
31. ۳۱از دلِ شاهِ جهان نیرومندوز تن و جان به جهان برخوردار
32. ۳۲لهو را با دلِ او بادْ سکونبخت را بر درِ او بادْ قرار
33. ۳۳تا بر آیینِ بزرگانِ عجمبزم سازد به خزان و به بهار
34. ۳۴همچنین مهر به شادی و طرببگذارد صد دیگر بشمار