1. ۱برفت یار من و من نژند و شیفته واربباغ رفتم با درد و داغ رفتن یار
2. ۲بدان مقام که بامن به می نشست همیبروزگار خزان و بروزگار بهار
3. ۳بنفشه دیدم و نرگس مقام کرده و باغبدین دو گشته ز خوبی چو صد هزار نگار
4. ۴شده بنفشه بهر جایگه گروه گروهکشیده نرگس برگرد او قطار قطار
5. ۵یکی چو زلف بت من ز مشک برده نسیمدگر چو چشم بت من زمی گرفته خمار
6. ۶دو سرو دیدم کو زیر هر دوان با منبجام و ساتگنی خورده بود می بسیار
7. ۷خروش وناله بمن در فتاد و رنگین گشتزخون دیده مرا هر دو آستین و کنار
8. ۸بنفشه گفت که گر یار تو بشد مگریبیادگار دو زلفش مرا بگیر و بدار
9. ۹چه گفت نرگس؟ گفت: ای ز چشم دلبر دورغم دو چشمش بر چشم های من بگمار
10. ۱۰ز بسکه زاری کردم ز سروهای بلندبگوشم آمد بانگ وخروش و ناله زار
11. ۱۱مرا به درد دل آن سروها همی گفتندکه کاشکی دل تو یافتی بما دو قرار
12. ۱۲که سبز بود نگارین تو و ما سبزیمبلند بودو ازو ما بلندتر صد بار
13. ۱۳جواب دادم و گفتم بلندی و سبزیبوقت بوسه نباشد مرا ز سرو بکار
14. ۱۴درین مناظره بودم که باز خواند مرابپیش بهر ثنا گفتن شه ابرار،
15. ۱۵وزیر زاده سلطان و برکشیده اوبزرگ همت ابوالفتح سر فراز تبار
16. ۱۶جلیل عبدرزاق احمد آنکه فضل و هنربدو گرفت یمین و ازو گرفت یسار
17. ۱۷به یاد کردش بتوان زدود از دل غمبمصقله بتوان برد ز آینه زنگار
18. ۱۸ز خاندانش پیدا شد اصل جود و کرمچنانکه زابجد اصل حروف و اصل شمار
19. ۱۹همیشه سیر کند نام نیک او بجهانچو بر سپهر هماره ستاره سیار
20. ۲۰جهان همه چو یکی گلبنست و او چو گلچو گل چدند ز گلبن همی چه ماند؟ خار
21. ۲۱بوقت خواستن آسان دهد به زایر زراگر چه هست فراز آوریدنش دشوار
22. ۲۲سخا و حلم و شرف دارد و هنر داردنهاد طبع چهارست و آن خواجه چهار
23. ۲۳سخا ز طاعت بیش و ز خشم حلم افزونشرف ز کبر زیاده هنر فزون زشمار
24. ۲۴ایا سپهر کجا همت تو باشد، پستایا بهشت کجا مجلس تو باشد، خوار
25. ۲۵ز چاکران تو گامی جدا نگردد فخرز دشمنان تو مویی جدا نباشد عار
26. ۲۶ز خاکپای تو روشن شود دو چشم ضریربه یاد کردن نام تو به شود بیمار
27. ۲۷بدان مقام رسیدی که بس عجب نبوداگر سپهر کند پیش تو ستاره نثار
28. ۲۸ز هیبت قلم تو عدو بهفت اقلیمبگونه قلم تو شدست زار و نزار
29. ۲۹سپهبدان سپه را پیادگان خواندهر آنکسی که ترا روز رزم دیدسوار
30. ۳۰چه مرکبیست بزیر تو آن مبارک خنگکه نگذرد بگه تاختن ازو طیار
31. ۳۱چو روز باد، روان، پاره یی ز ابر سپیدتو ابر دیدی کو زیر زین بود هموار
32. ۳۲چو ابر باشد و از نعل او جهان پر برقاگر زابر جهد برق بس شگفت مدار
33. ۳۳نهنگ دریا خانه ست و دیو دشت وطنپلنگ کوه پناهست و شیر بیشه حصار
34. ۳۴نهنگ و دیو و پلنگش مخوان و شیر مخوانکه ناپسند بود نزد مردم هشیار
35. ۳۵نهنگ از و به خروشست و دیو از و به فغانپلنگ ازو به نهیبست و شیر ازو به فرار
36. ۳۶ایا ز کینه وران همچو رستم دستانایا ز ناموران همچو حیدر کرار
37. ۳۷شب سده ست یکی آتش بلند افروزحقست مرسده را برتو، حق آن بگزار
38. ۳۸همیشه تا که بود زیر ما زمین گردانچنانکه بر زبر ماست گنبد دوار
39. ۳۹دو چیز دار زبهر دو تن نهاده مقیمز بهر ناصح تخت و ز بهر حاسد دار