1. ۱ای دل ز تو بیزارم واز خصم نه بیزارکز خصم به آزار نیَم وز تو به آزار
2. ۲هر روز مرا از تو دگرگونه بلاییستمن مانده به دست تو همه ساله گرفتار
3. ۳امروز مرا از تو عذابیست نه چون دیامسال مرا از تو بلاییست نه چون پار
4. ۴از عشق فکنده‌ستی در گردن من طوقوز رنج نهاده‌ستی بر گردن من بار
5. ۵چون موی شدم لاغر و چون زر شده‌ام زردچون چنگ شدم چفته و چون زیر شدم زار
6. ۶عشقست بلای دل و تو شیفته عشقسنگی تو مگر کاندُه بر تو نکند کار
7. ۷یک عشق به سر برده نباشی به تامیکاویخته باشی به غم عشق دگر بار
8. ۸از تو همه دردِ سر و از تو همه سختیاز تو همه اندیشه و از تو همه تیمار
9. ۹زینگونه که من گشته‌ام از رنج تو ای دلترسم که مرا خواجه به مجلس ندهد بار
10. ۱۰تاج هنر و گنج خرد خواجه سیدمنصور حسن بار خدای همه احرار
11. ۱۱هر کس به طلب کردن دینار برد رنجاو باز بپاشیدن و بخشیدن دینار
12. ۱۲اندک شمرد هر چه ببخشید اگر چندنزد همه کس اندک او باشد بسیار
13. ۱۳دینار به زایر دهد و شکر ستاندوز شکر همی گنج نهد حاتم کردار
14. ۱۴نشگفت گر از بخشش او زایر او رامنسوج بود پرده و زرین در و دیوار
15. ۱۵دانا بر او سخت بزرگست و جهان خردشاعر بر او سخت عزیزست و دِرم خوار
16. ۱۶از بار خدایان و بزرگان جهان اوستهم شعر شناسنده و هم شعر خریدار
17. ۱۷حرزیست قوی نامش کز داشتن اوآزاد شود بنده و به گردد بیمار
18. ۱۸گردون بلندست رواقش به گه بزمدریای محیطست سرایش به گه بار
19. ۱۹می خوردن و می دادن و شادی و بزرگیاز بار خدایان همه او راست سزاوار
20. ۲۰هشیار بود گرچه فراوان بخورد میزان پس که ز می مست شود مردم هشیار
21. ۲۱ای عادت تو خوبتر از صورت مردموی خاطر تو پاکتر از طاعت ابرار
22. ۲۲ای تو به حضر ساکن و نام تو مسافرکردار تو با نام تو در هر سفری یار
23. ۲۳نام تو چو خضرست به هر جای رسیده«ارجو» که چنان باشی تو نیز بقادار
24. ۲۴از بوی و خصال تو زخاک و گل میمندبی رنج همه عطر خوش آمیزد عطار
25. ۲۵میمند به صاحب شد و میمند به خواجهبی صاحب و بی خواجه بود خلد برین خوار
26. ۲۶خانه نبود ساخته بی پوشش و بی دربستان نبود خرم بی سبزه و اشجار
27. ۲۷هم نیکو کرداری و هم نیکو سیرتهم نیکو دیداری و هم نیکو گفتار
28. ۲۸گفتار تو با کردار آمیخته گشته‌ستاز بس که به گفتار به جای آری کردار
29. ۲۹بدخواه تو خواهد که چو تو گردد، پرگست!هرگز نشود سنگ سیه لؤلؤ شهوار
30. ۳۰چون تو نشود هرکه به شغل تو زند دستزن مرد نگردد به نکو بستن دستار
31. ۳۱آنرا که به کین جستن تو دست همی سودسلطان جهان کرد به دست تو گرفتار
32. ۳۲بد خواه تو هر چند حقیرست مر او رااز تخت فرود آور و برکن به سر دار
33. ۳۳مارست عدوی تو سرش خرد فرو کوبفرضست فرو کوفتن ای خواجه سر مار
34. ۳۴هر چند ترا عارست از کشتن آن دوناو را بکش و فخر برابر کن با عار
35. ۳۵صاحب که بپرورد مر او را و بدو دادبست خرم خوب چو بتخانه فرخار
36. ۳۶پنداشت که او مردم طبعست و گران وقرنشناخت که او مردم پستست و سبکسار
37. ۳۷مصر ایزد دادار به فرعون لعین دادکافر شد و بیزار شد از ایزد دادار
38. ۳۸تا موسی را ایزد فرمود که او راهنگام عذابست، عذابی کن دشوار
39. ۳۹تا بر کُه و بر دشت به آذار و به آذربر سنگ سمن روید و خیری دمد از خار
40. ۴۰تا چون رخ رنگین بتان و غم هجرانتابنده و رخشنده و سوزنده بود نار
41. ۴۱دلشاد همی باش و می لعل همی خواهاز دست بتی با دو رخ لعل چو گلنار