1. ۱امسال تازه روی تر آمد همی بهارهنگام آمدن نه بدینگونه بود پار
2. ۲پار ازره اندرآمد چون مفلسی غریببی فرش و بی تجمل و بی رنگ و بی نگار
3. ۳و امسال پیش از آنکه به ده منزلی رسیداندر کشید حله به دشت و به کوهسار
4. ۴بر دست بیدبست ز پیروزه دستبنددر گوش گل فکند ز بیجاده گوشوار
5. ۵از کوه تا به کوه بنفشه ست و شنبلیداز پشته تابه پشته سمن زار ولاله زار
6. ۶گویی که رشته های عقیقست و لاژورداز لاله و بنفشه همه روی مرغزار
7. ۷از گل هزار گونه بت اندر پس بتستوز لاله صد هزار سوار از پس سوار
8. ۸گلبن پرند لعل همی برکشدبسردامان گل بدشت همی گسترد بهار
9. ۹این سازها که ساخت بهار از پی که ساختامسال چون ز پار فزون ساخته نگار
10. ۱۰رازیست این میان بهار و میان منخیزم به پیش خواجه کنم رازش آشکار
11. ۱۱هر ساله چون بهار ز راه اندر آمدیجایی نیافتی که درو یافتی قرار
12. ۱۲بر سنگلاخ و دشت فرود آمدی خجلاندر میان خاره و اندر میان خار
13. ۱۳پنداشتی که خوار شدستی میان خلقبیدل شود عزیز که گردد ذلیل و خوار
14. ۱۴امسال نامه کرد سوی او شمال و گفتمژده ترا که خواجه ترا گشت خواستار
15. ۱۵باغی ز بهر تو زنو افکنده چون بهشتدر پیش او بسان سپهری یکی حصار
16. ۱۶باغی چو خوی خویش پسندیده و بدیعکاخی چو رای خویش مهیا و استوار
17. ۱۷باغی کزو بریده بود دست حادثاتکاخی کزو کشیده بود پای روزگار
18. ۱۸باغی چو نعمت ملکان نامدار و خوشکاخی چو روزگار جوانان امیدوار
19. ۱۹باغی که نیمه ای نتوان گشت زو تمامگر یک مهی تمام کنی اندر و گذار
20. ۲۰هر تخته ای از و چو سپهرست بیکرانهر دسته ای ازو چو بهشتست بی کنار
21. ۲۱سیصد هزار گونه بتست اندرو بپایهر یک چنانکه خیره شود زو بت بهار
22. ۲۲از ارغوان و یاسمن و خیری و سمنوز سرو نورسیده و گلهای کامگار
23. ۲۳برجوی های او به رده نو نهالهاگویی وصیفتانند استاده بر قطار
24. ۲۴تا چند روز دیگر از آن هر وصیفتیبر خویشتن بکار برد در شاهوار
25. ۲۵آنگاه ما و سرخ می و مطربان خوشیاران مهربان و رفیقان غمگسار
26. ۲۶درزیر هر نهالی از آن مجلسی کنیمبر یاد کرد خواجه و بر دیدن بهار
27. ۲۷گر زهر نوش گردد و گردد شرنگ شهدبر یاد کرد خواجه سید عجب مدار
28. ۲۸دستور زاده ملک شرق بوالحسنحجاج سر فراز همه دوده و تبار
29. ۲۹بنیاد فضل و بنیت فضلست و پشت فضلوز پشت فضل نزد شه شرق یادگار
30. ۳۰او را سزد بزرگی و اورا سزد شرفاو را سزد منی و هم او را سزد فخار
31. ۳۱کردار و بر او بگذشت از حد صفتاحسان و فضل او بگذشت از حد شمار
32. ۳۲زو حق شناس تر نبود هیچ حق شناسزو بردبارتر نبود هیچ بردبار
33. ۳۳کردارهای خوبش بی هیچ خدمتیبر من کند سلام بروزی هزار بار
34. ۳۴بهتر ز خدمتش نشناسم درین جهاناز اینجهت بخدمت او کردم اقتصار
35. ۳۵بس کس که شد زخدمت آن خواجه همچو منهر روز بر کشیده و مسعود و بختیار
36. ۳۶چون عاشقان بدوست، بنازند زوهمیصدر وسریر و جام می و کار هر چهار
37. ۳۷با دولتیست باقی و با نعمتی تمامباهمتی که وهم نیارد برو گذار
38. ۳۸آنکس که مشت خویش ندیده ست پر درمگر خدمتش کند ز گهر پر کند کنار
39. ۳۹زایر ز بس نوال کزو یابد وصلتگوید مگر چو من نرسید اندر این دیار
40. ۴۰پندارد آن نواخت هم او یافته ست و بسآنکو گمان برد به خرد باشد اونزار
41. ۴۱این مهترست بار خدایی که مال خویشبرمردمان برد همی از مردمی بکار
42. ۴۲هر کس که قصد کرد بدو بی نیاز گشتآری بزرگواری داند بزرگوار
43. ۴۳تا گل چو یاسمن نشود، بید چون بهیتا سرو نارون نشود، نارون چنار
44. ۴۴تا شنبلید و لاله نیابی ز شاخ بیدتا نرگس و بنفشه نیابی ز شاخ نار
45. ۴۵شادیش باد و دولت و پیروزی و ظفرهمواره برهوای دل خویش کامگار
46. ۴۶بد گوی او نژند و دل افکار ومستمندبدخواه او اسیر نگونسار و خاکسار
47. ۴۷هر روزشادی نوبیناد و رامشیزین باغ جنت آیین، زین کاخ کرخ وار