1. ۱بردم این ماه به تسبیح و تراویح به سرمن و سه‌یکی وسماع خوش و آن ماه پسر
2. ۲یک مه از سال چنان بودم کَابدال بوندیازده ماه چنین باشم و زین نیز بتر
3. ۳نه همه تشنگی و گرسنگی باید خوردنوبت گرسنگی خوردن بردیم به سر
4. ۴می ستانم ز کف آنکه مرا چشم به دوستوان کسی را که دلم خواهد گیرم در بر
5. ۵باز خواهم به شبی بوسه یک ماهه ز دوستبوسه و آنچه بدان ماند معنیش نگر
6. ۶عالم شهر همین خواهد لیکن به زبانبنگوید چو منِ ابلهِ دیوانهٔ خر
7. ۷هر چه اندر دل خود دارم بیرون فکنممردمان را دهم از راز دل خویش خبر
8. ۸خویشتن را بجز این عیب ندانم به جهانلاجرم عیب مرا خواجه خریده‌ست به زر
9. ۹خواجه سید بوبکر حصیری که بدوهر زمان تازه شود سیرت بوبکر و عمر
10. ۱۰هم بزرگست به علم او و بزرگست به فضلهم ستوده به تبارست و ستوده به گهر
11. ۱۱مهتری از گهر پاک رسیده‌ست بدوفضل میراث رسیده‌ست مر او را ز پدر
12. ۱۲اثر نعمت جدانش پیداست هنوزبر بناهایی با کوه به بالا همسر
13. ۱۳سیستان خانه مردان جهانست و بدوستشرف خانه مردان جهان تا محشر
14. ۱۴سام یل کیست کجا سایه آن خواجه بودخواجه را اکنون چون سام غلامیست نگر
15. ۱۵نیمروز امروز از خواجه و از گوهر اوبیش از آن نازد کز سام یل و رستم زر
16. ۱۶دست دارد به کتاب و دست دارد به سلیحاین بسی برده به کار و آن بس کرده ز بر
17. ۱۷آنچه او کرد به ترکستان با لشکر خانشاه کرده‌ست بدان لشکر در دشت کَتَر
18. ۱۸کس در آن جنگ بدو هیچ ظفر یافته نیستاو همی یافت بر آن کس که همی خواست ظفر
19. ۱۹همه خانان و تکینان و سواران دلیرداشتند از سپه او ازو دست به سر
20. ۲۰خان همی گفت همه روزه که سبحان اللهاین چه مردست که محمود فرستاد ایدر
21. ۲۱آب ترکستان این مرد بیکباره ببردبه طرازیدن جنگ و به فدا کردن زر
22. ۲۲گر بخواهد به چنین مردی کاورد به جنگخانمان همه یکباره کند زیر و زبر
23. ۲۳گله مردم شکرست پس از رایت اوکه نبوده به جهان در سپه اسکندر
24. ۲۴جان شیرین را آنروز که در جنگ شوندبرِ ایشان نبود قیمت و مقدار و خطر
25. ۲۵نازده زخم به جنگ اندر، شیران فکنَدبه سبک داشتن پای و به اسب و به سپر
26. ۲۶اگر از سندان بر جوشن بر، غیبه بودبپریشند به شمشیر دو دستی و تبر
27. ۲۷کار مردان بدل مهتر شایسته کندپیر شایسته‌تر از خواجه نباشد مهتر
28. ۲۸شاه ایران را گر همبر خواجه دگریستهمه شاهان جهان را رهی و بنده شمر
29. ۲۹همه را بسته به درگاه خداوند بَرَدوز خداوند فزون زین رسد او را لشکر
30. ۳۰شاه ترکستان کز خواجه سخن یاد کندهیبت خواجه کند بر دلش از دور اثر
31. ۳۱لاجرم منزلتی دارد نزدیک ملکجز مر او را و جز او کیست به پیل اندر خَور
32. ۳۲بس دلا کو را زان پیل رسیده‌ست المبس کسا کو را زان پیل به دردست جگر
33. ۳۳پیل او پای همی بر سر صد شیر نهدورچه پیلش به سفر باشد و شیران به حضر
34. ۳۴همچنین باد همه ساله به کام دل خویشپیل بر درگه و در پیش بتان دلبر
35. ۳۵عید و جز عید بر آن خواجه به شادی گذرادبگذاراد و بماناد بدین صدر اندر