1. ۱ای غالیه کشیده ترا دست روزگارباز این چه غالیه ست که تو برده ای بکار
2. ۲روی ترا به غالیه کردن چه حاجتستاو را چنانکه هست بدو دست بازدار
3. ۳آرایشی بکار چه داری همی کزوآرایش خدای تبه گردد، ای نگار!
4. ۴شغلی دهم بدست تو، تا دل نهی بر آنرو باده برنگ لب خویشتن بیار
5. ۵عیدست و مهرگان وبه عیدو به مهر گاننو باوه یی بود می سوری ز دست یار
6. ۶می ده مرا و مست مگردان که وقت خوابباشد به مدح خویش کند خواجه خواستار
7. ۷خواجه عمید عارض لشکر عمید ملکبوبکر سید همه سادات روزگار
8. ۸آن مهتری که هر که در آفاق مهترستبا کهتران او نرود جز همال وار
9. ۹از کهتری به مهتری آنکس رسد که اوتوفیق یابد و کند این خدمت اختیار
10. ۱۰آزاده را همی حسد آید ز بندگانشهر شور بخت را حسد آید ز بختیار
11. ۱۱گیرند خسروان و بزرگان محتشماز بهر جاه پای و رکابش همی کنار
12. ۱۲پیش ملک پیاده رود برترین شهیآن جایگه که خواجه سید رود سوار
13. ۱۳کس جاه او نجوید و هر کو بزرگتردارد به جاه و خدمت او دلپسند کار
14. ۱۴او را خدای عز وجل حشمتی نهادبرتر ز حشمت ملکان بزرگوار
15. ۱۵از آسمان به قدر گذشت و دلش هنوزآنجا که قدر اوست نگیرد همی قرار
16. ۱۶اختر فرود همت اویست و فضل اوبرتر ز همتست و فزونتر هزار بار
17. ۱۷جاه بزرگ یافت و لیکن به فضل یافتبا جاه، عز و فضل بباید به هر شمار
18. ۱۸عزی که آن ز فضل نباشد بتر ز ذلفخری که آن ز فضل نباشد بتر ز عار
19. ۱۹نفس شریف و اصل بزرگ ودل قویبا فضل یار کرد و مکین شد بدین چهار
20. ۲۰گر در جهان به فضل چنو دیگریستیما را کنون از آن خبر ستی در این دیار