1. ۱دلم همی نشود بر فراق یار صبورهمی بخواهد پرسیدن و سلام از دور
2. ۲اگر فراق بخواهد دل من از پس وصلملامتش نکنم بلکه دارمش معذور
3. ۳ز کام و آرزو‌ی خویش گم شده‌ست دلمعجب مدار که غمناک باشد و رنجور
4. ۴هزار یار بر او عرضه کرده‌ام پس از اونخواهد و نپذیرد همی به جهل و غرور
5. ۵علاج درد دل من وصال و دیدن اوستچنانکه سه‌یکی دارو‌ی مردم مخمور
6. ۶دو چشم من چو دو چرخشت کرد فرقت اودو دیده همچو به چرخشت دانه انگور
7. ۷در این جهان تو ز من دردناک‌تر مشناسکه درد دارم و افتاده‌ام ز درمان دور
8. ۸نفور گشت نشاط از دل من و دل منبدان خوش‌ست کزو مدح خواجه نیست نفور
9. ۹بزرگوار حسین علی که مادِح اوهر آنچه گوید در مدح او نباشد زور
10. ۱۰کریم طبعی‌، آزاده‌ای، خداوند‌یکه خلق یکسر ازو شاکر‌ند و او مشکور
11. ۱۱سخا به جای سپاه‌ست و طبع او ملک‌ستهنر به منزلت گنج و دست او گنجور
12. ۱۲ز بس عطا که دهد، هر که زو عطا بستدگمان برد که من او را شریکم و برخور
13. ۱۳چنانکه در سیر انبیا‌ست در خور اوکتاب‌ها متواتر همی‌ شود مسطور
14. ۱۴به خواسته نشود غره و به مال شگفتکه نامجو‌ی نگردد به خواسته مغرور
15. ۱۵بنای مجد همی برکشد به ماه و نبوَدفریفته به بنا برکشیدن و به قصور
16. ۱۶هزار در صلتش کمترین کسور بودبه نادره بتوان یافت در عطا‌ش کسور
17. ۱۷کسی‌که باشد مجهول نام و حامل ذکربه ذکر او شود اندر جهان همه مذکور
18. ۱۸هر آنکه عادت او برگرفت و مذهب اوبه نیک‌خو‌یی معروف گردد و مشهور
19. ۱۹من آن کسم که مرا هیچ‌کس همی‌ نشناختبه مجلس و نظر او شدم چنین منظور
20. ۲۰به بلخ‌ِ بامی بشتافتم به خدمت اوچنان کجا متنبی به خدمت کافور
21. ۲۱ازو به خانه خود بود باز گشتن منچو بازگشتن موسی به خانه از کُه طور
22. ۲۲به یک عطا که مرا داد بی‌نیاز شدمچو پادشاهان بر کام دل شدم منصور
23. ۲۳توانگر‌م به غلام و توانگرم به ستورتوانگرم به نشاط و توانگرم به سرور
24. ۲۴لباس من به بهاران ز توزی و قصب استبه تیر ماه خز قیمتی و قزّ و سمور
25. ۲۵بساط غالی رومی فکنده‌ام دو سه جایدر آن زمان که به سویی فکنده‌ام محفور
26. ۲۶چو تار گویی آکنده‌ام ز نعمت اوسرا و خانهٔ خالی ز چیز چون تنبور
27. ۲۷شد آن زمان که شب و روز خانه‌ها شدمیبه طمع روزی‌، همچون به طمع دانه طیور
28. ۲۸مرا عنایت او از عنا و غم برهاندهمی نباید کردن ز بهر قوت بُکور
29. ۲۹چه عذر باشد گر تازیم به هم نکنمبه مدح او سخنانی چو لؤلؤ منثور
30. ۳۰هم اندرین سخنانم من و گواه منندمقدمان و بزرگان حضرت معمور
31. ۳۱چو من مدیحش برگیرم آنکه حاسد اوستبه خشم گوید داود برگرفت زَبور
32. ۳۲ز حاسد‌انش همی من حذر ندانم کردوگرچه دانم باشند دشمنانش حذور
33. ۳۳بزرگوار چون‌ او را حسود کم نبوَدمن اینکه گفتم گفته‌ست چند ره دستور
34. ۳۴خدای ناصر او باد تا جهان باشدهمیشه دولت او قاهر و عدو مقهور
35. ۳۵خجسته باد بر او مهرگان و عید شریفدلش به عید شریف و به مهرگان مسرور
36. ۳۶مرا به دیدن او شادمان کناد خدایکه خسته دل شده‌ام تا ازو شدم مهجور
37. ۳۷اگرچه حضرت سلطان به چشم من فلک‌ستبه جان خواجه که بی او همی ندارد نور