1. ۱چو بنشست بر گاه شاه اردشیربیاراست آن تخت شاپور پیر
2. ۲کمر بست و ایرانیان را بخواندبر پایهٔ تخت زرین نشاند
3. ۳چنین گفت کز دور چرخ بلندنخواهم که باشد کسی را گزند
4. ۴جهان گر شود رام با کام منببینند تیزی و آرام من
5. ۵ور ایدونک با ما نسازد جهانبسازیم ما با جهان جهان
6. ۶برادر جهان ویژه ما را سپردازیرا که فرزند او بود خرد
7. ۷فرستم روان ورا آفرینکه از بدسگالان بشست او زمین
8. ۸چو شاپور شاپور گردد بلندشود نزد او گاه و تاج ارجمند
9. ۹سپارم بدو گاه و تاج و سپاهکه پیمان چنین کرد شاپور شاه
10. ۱۰من این تخت را پایکار وی‌امهمان از پدر یادگار وی‌ام
11. ۱۱شما یکسره داد یاد آوریدبکوشید و آیین و داد آورید
12. ۱۲چنان دان که خوردیم و بر ما گذشتچو مردی همه رنج ما باد گشت
13. ۱۳چو ده سال گیتی همی داشت راستبخورد و ببخشید چیزی که خواست
14. ۱۴نجست از کسی باژ و ساو و خراجهمی رایگان داشت آن گاه و تاج
15. ۱۵مر او را نکوکار زان خواندندکه هرکس تن‌آسان ازو ماندند
16. ۱۶چو شاپور گشت از در تاج و گاهمر او را سپرد آن خجسته کلاه
17. ۱۷نگشت آن دلاور ز پیمان خویشبه مردی نگه داشت سامان خویش