1. ۱چو شاپور بنشست بر جای عماز ایران بسی شاد و بهری دژم
2. ۲چنین گفت کای نامور بخردانجهاندیده و رای‌زن موبدان
3. ۳بدانید کان کس که گوید دروغنگیرد ازین پس بر ما فروغ
4. ۴دروغ از بر ما نباشد ز رایکه از رای باشد بزرگی به جای
5. ۵همان مر تن سفله را دوستدارنیابی به باغ اندرون چون نگار
6. ۶سری را کجا مغز باشد بسیگواژه نباید زدن بر کسی
7. ۷زبان را نگهدار باید بدننباید روان را به زهر آژدن
8. ۸که بر انجمن مرد بسیار گویبکاهد به گفتار خود آب‌روی
9. ۹اگر دانشی مرد راند سخنتو بشنو که دانش نگردد کهن
10. ۱۰دل مرد مطمع بود پر ز دردبه گرد طمع تا توانی مگرد
11. ۱۱مکن دوستی با دروغ آزمایهمان نیز با مرد ناپاک‌رای
12. ۱۲سرشت تن از چار گوهر بودگذر زین چهارانش کمتر بود
13. ۱۳اگر سفله‌گر مرد با شرم و رادبه آزادگی یک دل و یک نهاد
14. ۱۴سیم کو میانه گزیند ز کاربسند آیدش بخشش کردگار
15. ۱۵چهارم که بپراگند بر گزافهمی دانشی نام جوید ز لاف
16. ۱۶دو گیتی بیابد دل مرد رادنباشد دل سفله یک روز شاد
17. ۱۷بدین گیتی او را بود نام زشتبدان گیتی‌اندر نیابد بهشت
18. ۱۸دو گیتی نیابد دل مرد لافکه بپراگند خواسته بر گزاف
19. ۱۹ستوده کسی کو میانه گزیدتن خویش را آفرین گسترید
20. ۲۰شما را جهان‌آفرین یار بادهمیشه سر بخت بیدار باد
21. ۲۱جهاندارمان باد فریادرسکه تخت بزرگی نماند به کس
22. ۲۲بگفت این و از پیش برخاستندز یزدان برو آفرین خواستند
23. ۲۳چو شد سالیان پنج بر چار ماهبشد شاه روزی به نخچیرگاه
24. ۲۴جهان شد پر از یوز و باران و سگچه پرنده و چند تازان به تگ
25. ۲۵ستاره زدند از پی خوابگاهچو چیزی بخورد و بیاسود شاه
26. ۲۶سه جام می خسروانی بخوردپراندیشه شد سر سوی خواب کرد
27. ۲۷پراگنده گشتند لشکر همهچو در خواب شد شهریار رمه
28. ۲۸بخفت او و از دشت برخاست بادکه کس باد ازان سان ندارد به یاد
29. ۲۹فروبرده چوب ستاره بکندبزد بر سر شهریار بلند
30. ۳۰جهانجوی شاپور جنگی بمردکلاه کیی دیگری را سپرد
31. ۳۱میاز و مناز و متاز و مرنجچه تازی به کین و چه نازی به گنج
32. ۳۲که بهر تو اینست زین تیره‌گویهنر جوی و راز جهان را مجوی
33. ۳۳که گر بازیابی به پیچی بدردپژوهش مکن گرد رازش مگرد
34. ۳۴چنین است کردار این چرخ تیرچه با مرد برنا چه با مردپیر