1. ۱شنیدم کجا کسری شهریاربه هرمز یکی نامه کرد استوار
2. ۲ز شاه جهاندار خورشید دهرمهست و سرافراز و گیرنده شهر
3. ۳جهاندار بیدار و نیکو کنشفشاننده گنج بی سرزنش
4. ۴فزاینده نام و تخت قبادگراینده تاج و شمشیر و داد
5. ۵که با فر و برز‌ست و فرهنگ و نامز تاج بزرگی رسیده به کام
6. ۶سوی پاک هرمزد فرزند ماپذیرفته از دل همی پند ما
7. ۷ز یزدان بدی شاد و پیروز بختهمیشه جهاندار با تاج و تخت
8. ۸به ماه خجسته به خرداد روزبه نیک اختر و فال گیتی‌فروز
9. ۹نهادیم بر سر تو را تاج زرچنان هم که ما یافتیم از پدر
10. ۱۰همان آفرین نیز کردیم یادکه بر تاج ما کرد فرخ قباد
11. ۱۱تو بیدار باش و جهاندار باشخردمند و راد و بی‌آزار باش
12. ۱۲به دانش فزای و به یزدان گرایکه اوی‌ست جان تو را رهنمای
13. ۱۳بپرسیدم از مرد نیکو‌سخنکسی کاو به سال و خرَد بُد کهن
14. ۱۴که از ما به یزدان که نزدیک‌تر‌؟که‌را نزد او راه باریک‌تر‌؟
15. ۱۵چنین داد پاسخ که دانش گزینچو خواهی ز پروردگار آفرین
16. ۱۶که نادان فزونی ندارد ز خاکبه دانش بسنده کند جان پاک
17. ۱۷به دانش بود شاه زیبای‌تختکه داننده بادی و پیروزبخت
18. ۱۸مبادا که گردی تو پیمان‌شکنکه خاک است پیمان‌شکن را کفن
19. ۱۹به باد‌افره ِ بی‌گناهان مکوشبه گفتار ِ بدگوی مسپار گوش
20. ۲۰به هر کار فرمان مکن جز به‌دادکه از داد باشد روان تو شاد
21. ۲۱زبان را مگردان به‌گِرد دروغچو خواهی که تخت تو گیرد فروغ
22. ۲۲وگر زیردستی بود گنج‌دارتو او را ازان گنج بی‌رنج دار
23. ۲۳که چیز کسان دشمن گنج تستبدان گنج شو شاد کز رنج تست
24. ۲۴وگر زیردستی شود مایه‌دارهمان شهریارش بود سایه‌دار
25. ۲۵همی در پناه تو باید نشستاگر زیردست است اگر در پرست
26. ۲۶چو نیکی کند با تو پاداش کنابا دشمن دوست پرخاش کن
27. ۲۷وگر گردی اندر جهان ارجمندز درد تن اندیش و درد گزند
28. ۲۸سرای سپنج است هرچون که هستبدو اندر ایمن نشاید نشست
29. ۲۹هنر جوی با دین و دانش گزینچو خواهی که یابی ز بخت آفرین
30. ۳۰گرامی کن او را که در پیش توسپر کرده جان بر بداندیش تو
31. ۳۱به دانش دو دست ستیزه ببندچو خواهی که از بد نیابی گزند
32. ۳۲چو بر سر نهی تاج شاهنشهیره برتری بازجوی از بهی
33. ۳۳همیشه یکی دانشی پیش دارورا چون روان و تن خویش دار
34. ۳۴بزرگان و بازارگانان شهرهمی داد باید که یابند بهر
35. ۳۵کسی کاو ندارد هنر با نژادمکن زو به نیز از کم و بیش یاد
36. ۳۶مده مرد بی‌نام را ساز جنگکه چون بازجویی نیاید به چنگ
37. ۳۷به دشمن دهد مر تو را دوستداردو کار آیدت پیش دشوار و خوار
38. ۳۸سلیح تو در کارزار آوَرَدهمان بر تو روزی به کار آورد
39. ۳۹ببخشای بر مردم مستمندز بد دور باش و بترس از گزند
40. ۴۰همیشه نهان دل خویش جویمکن رادی و داد هرگز به روی
41. ۴۱همان نیز نیکی به اندازه کنز مرد جهاندیده بشنو سخن
42. ۴۲به دنیا گرای و به دین دار چشمکه از دین بود مرد را رشک و خشم
43. ۴۳هزینه به اندازهٔ گنج کندل از بیشی گنج بی‌رنج کن
44. ۴۴به کردار شاهان پیشین نگرنباید که باشی مگر دادگر
45. ۴۵که نفرین بود بهر بیداد شاهتو جز داد مپسند و نفرین مخواه
46. ۴۶کجا آن سر و تاج شاهنشهان‌؟کجا آن بزرگان و فرخ مهان‌؟
47. ۴۷از ایشان سخن یادگارست و بسسرای سپنجی نماند به کس
48. ۴۸گزافه مفرمانی خون ریختنوگر جنگ را لشکر انگیختن
49. ۴۹نگه کن بدین نامه پندمنددل اندر سرای سپنجی مبند
50. ۵۰به دین من تو را نیکویی خواستمبه دانش دلت را بیاراستم
51. ۵۱به راه خداوند خورشید و ماهز بن دور کن دیو را دستگاه
52. ۵۲به روز و شب این نامه را پیش دارخرد را به دل داور خویش دار
53. ۵۳اگر یادگاری کنی در جهانکه نام بزرگی نگردد نهان
54. ۵۴خداوند گیتی پناه ِ تو بادزمان و زمین نیک‌خواه تو باد
55. ۵۵به کام تو گردنده چرخ بلندز کردار بد دور و دور از گزند
56. ۵۶شهنشاه کاو داد دارد خردبکوشد که با شرم گرد آورد
57. ۵۷دلیری به رزم اندرون زور دستبود پاکدینی و یزدان‌پرست
58. ۵۸به گیتی نگر کاین هنرها کراستچو دیدی‌، ستایش مر او را سزاست
59. ۵۹مجوی آنک چون مشتری روشن استجهان‌جوی و با تیغ و با جوشن است
60. ۶۰جهان بستد از مردم بت پرستز دیبای دین بر دل آیین ببست
61. ۶۱کنو لاجرم جود موجود گشتچو شاه جهان شاه محمود گشت
62. ۶۲اگر بزم جوید همی گر نبردجهان‌بخش را این بود کار کرد
63. ۶۳ابوالقاسم آن شاه پیروز و دادزمانه به دیدار او شاد باد