1. ۱تو را دانش و دین رهاند درستدرِ رستگاری ببایدت جست
2. ۲وگر دل نخواهی که باشد نژندنخواهی که دائم بُوی مستمند
3. ۳به گفتارِ پیغمبرت راه جویدل از تیرگی‌ها بدین آب شوی
4. ۴چه گفت آن خداوند تنزیل و وحیخداوند امر و خداوند نهی
5. ۵که خورشید بعد از رسولانِ مِهنتابید بر کس ز بوبکر بِه
6. ۶عمر کرد اسلام را آشِکاربیاراست گیتی چو باغِ بهار
7. ۷پس از هر دو آن بود عثمان گزینخداوند شرم و خداوند دین
8. ۸چهارم علی بود جفت بتولکه او را به خوبی ستاید رسول
9. ۹که من شهر علمم علیم در استدرستْ این سخنْ قولِ پیغمبر است
10. ۱۰گواهی دهم کاین سخن‌ها از اوستتو گویی دو گوشم پُرِ آوازِ اوست
11. ۱۱علی را چنین گفت و دیگر همینکز ایشان قوی شد به هر گونه دین
12. ۱۲نبیّْ آفتاب و صحابان چو ماهبه هم‌بستهٔ یک‌دگر راست راه
13. ۱۳منم بندهٔ اهل بیت نبیستایندهٔ خاک پای وصی
14. ۱۴حکیمْ این جهان را چو دریا نهادبرانگیخته موج از او تندباد
15. ۱۵چو هفتاد کشتی بر او ساختههمه بادبان‌ها بر افراخته
16. ۱۶یکی پهنْ کشتی به سانِ عروسبیاراسته همچو چشم خروس
17. ۱۷محمّد بدو اندرون با علیهمان اهل بیتِ نبیّ و ولی
18. ۱۸خردمند کز دور دریا بدیدکرانه نه پیدا و بن ناپدید
19. ۱۹بدانست کو موج خواهد زدنکس از غرق بیرون نخواهد شدن
20. ۲۰به دل گفت اگر با نبی و وصیشوم غرقه دارم دو یار وفی
21. ۲۱همانا که باشد مرا دستگیرخداوند تاج و لوا و سریر
22. ۲۲خداوندِ جویِ می و انگبینهمان چشمهٔ شیر و ماءِ معین
23. ۲۳اگر چشم داری به دیگر سرایبه نزد نبی و علی گیر جای
24. ۲۴گرت زین بد آید گناهِ من استچنین است و اینْ دین و راهِ من است
25. ۲۵بر این زادم و هم بر این بُگْذرمچنان دان که خاکِ پیِ حیدرم
26. ۲۶دلت گر به راه خطا مایل استتو را دشمن اندر جهانْ خودْ دل است
27. ۲۷نباشد جز از بی‌پدر دشمنشکه یزدان به آتش بسوزد تنش
28. ۲۸هر آنکس که در جانش بغض علی‌ستاز او زارتر در جهان زار کیست؟
29. ۲۹نگر تا نداری به بازی جهاننه برگردی از نیک‌ پی همرهان
30. ۳۰همه نیکی‌ات باید آغاز کردچو با نیک‌نامان بُوی هم‌نورد
31. ۳۱از این در سخن چند رانم همیهمانا کَرانش ندانم همی