1. ۱سخن هر چه گویم همه گفته‌اندبَرِ باغِ دانش همه رُفته‌اند
2. ۲اگر بر درختِ برومند جاینیابم که از بَر شدن نیست رای
3. ۳کسی کو شَوَد زیرِ نخلِ بلندهمان سایه ز او بازدارَد گَزَند
4. ۴توانم مگر پایه‌ای ساختنبَرِ شاخِ آن سروِ سایه فکن
5. ۵کز این ناموَر نامهٔ شهریاربه گیتی بمانم یکی یادگار
6. ۶تو این را دروغ و فَسانه مَدانبه رنگِ فُسون و بهانه مَدان
7. ۷از او هر چه اندر خورَد با خِرَددگر بَر رَهِ رمز و معنی بَرَد
8. ۸یکی نامه بود از گَهِ باستانفراوان بِدو اندرون داستان
9. ۹پراگَنده دَر دستِ هَر موبَدیاز او بَهره‌ای نزدِ هَر بِخرَدی
10. ۱۰یکی پهلوان بود دهقان‌نژاددلیر و بزرگ و خردمند و راد
11. ۱۱پژوهندهٔ روزگارِ نَخُستگذشته سخن‌ها همه باز جُست
12. ۱۲زِ هر کشوری موبَدی سال‌خَوردبیاورد کاین نامه را یاد کرد
13. ۱۳بپرسیدشان از کیانِ جهانوزان نامدارانِ فرخ مَهان
14. ۱۴که گیتی به آغاز چون داشتندکه ایدون به ما خوار بگذاشتند
15. ۱۵چگونه سَر آمد به نیک اختریبر ایشان همه روزِ کُندآوری
16. ۱۶بگفتند پیشَش یکایک مَهانسخن‌های شاهان و گشتِ جهان
17. ۱۷چو بشنید از ایشان سِپَهبَد سَخُنیکی ناموَر نامه اَفکند بُن
18. ۱۸چنین یادگاری شد اندر جهانبر او آفرین از کهان و مهان