1. ۱تا شد دل من بسته آن زلف چو زنجیرهم دل بشد از کارم و هم کار ز تدبیر
2. ۲تقدیر چنین بر من و دل رفت و نشایدبا قوت تقدیرش اندیشه تغییر
3. ۳چون دل که اسیر آمد در حلقه آن زلفتدبیر اسیر آمد در پنجه تقدیر
4. ۴ای زیور ایوان من، ایوان من از توگه طعنه به فرخار زند، گاه به کشمیر
5. ۵تا با توام از بخت منم خرم و دل شادچون بی توام از عمر منم رنجه و دل گیر
6. ۶جان ار بدهم شرم رخم خشیت املاقبوس ار ندهی عذر لبت شنعت تبذیر
7. ۷رخسار تو خلدست که رضوانش بر آمیختگوئی به شکر لعل و به گل مشک و به می شیر
8. ۸جا کرده در آن خلد دو شیطان که به دستاندارند به خم دام و به کف تیغ و به زه تیر
9. ۹نشگفت که نخجیر کنندم دل و دین زانکبس هوش پیمبر بگرفتند به نخجیر
10. ۱۰تدبیر چنین است که شد بوالبشر از راهجرمی به جوان نیست چو گم راه شود پیر
11. ۱۱زآشفتگی عشق تو گر دوش ز من رفت،در خدمت درگاه خداوندی تقصیر
12. ۱۲بخشید چو بر آدم دادار جهان دارشاید که به من بخشد دارای جهان گیر
13. ۱۳عباس شه آن خسرو فرخنده که گیرداورنگ شهنشاهی با قبضه شمشیر
14. ۱۴ناگه به شبیخون سپه نور به ظلمتاز تاختن آوردی چون بادبه ، شب گیر
15. ۱۵آن گه به لب آب رسیدی که بدیدیاز روز به شب شیر در آمیخته با قیر
16. ۱۶چون صبح عیان گشت فکندند ز تشکیکبر صفحه تشویش همی مهره تشویر
17. ۱۷این گفت صواب است کنون نهضت ما زودچون دوش مبادا که شود رکضت ما دیر
18. ۱۸وان گفت دگر حرب روا نیست که امروزهم جیش به تقلیل است، هم خصم به تکثیر
19. ۱۹تو تن به غزا داده که احکام قضا رانه قدرت تقدیم است نه مهلت تاخیر
20. ۲۰بردی به هنر جیش سوی حصن مخالفچونان که نبی برد سوی بدر به تدبیر
21. ۲۱از جیش تو آن رفت در آن حصن به تخریبکز شرع نبی رفت در اسلام به تعمیر
22. ۲۲هم تیر و سنان آن جا بر صفحه هستیآجال رجال آورد در معرض تحریر
23. ۲۳از روز جزا داد مگر روز غزا بادکانصار به تعزیر و نصار است به تقریر
24. ۲۴افتاده یکی بر خاک از صدمه ناچخغلطیده یکی در خون از ضربت شمشیر
25. ۲۵این در زرهش برز و به کف گرز و به دل کینوان در گرهش کار و به غم یار و ز جان سیر
26. ۲۶در موکب عالی است وزیری که قضا بستاین ملک به تدبیرش چون چرخ به تدویر