1. ۱ای عزیزی که مال و جاه ترابه فنا و زوال مشتاقم
2. ۲بالله آن روز و روزگار گذشتکه منت گفتمی ز عشاقم
3. ۳بس کن این ناز و غمزه کاندر شرعکرد خواهی سزای احراقم
4. ۴بعد هفتاد سال عمر مگربنده باز از گروه فساقم؟
5. ۵مرترا حدودق سزاست ولیمن نه حد دارم و نه دقاقم
6. ۶گر به عقد دوام خدمت توبود چند عروس اشواقم
7. ۷خوب کردی که طالقش کردیتا خوری بهره ها ز اطلاقم
8. ۸ورنه خوردی تو راست گو پس کودخل شهر و تیول رستا قم؟
9. ۹ویحک ای نو دکان گشوده که منشیخ اصناف و پیر اسواقم
10. ۱۰چند نازی که این منم کامروزمشرف مستمر و اطلاقم
11. ۱۱اگر اطلاق و مستمر ز تو گشتنه گران آید آن و نی شاقم
12. ۱۲لیکن از نخوت تو رنجم از آنکمن نه مخلوقم و تو خلاقم
13. ۱۳تو که تا این دو روزه بودستیهم چو خر زیر سیخ و شلاقم
14. ۱۴گوئی از بنده بندگی خواهیکه کنی مستمال اشفاقم
15. ۱۵گه مخور هرگز این نخواهد شدور کند شه طناب و تخماقم
16. ۱۶تو نه رزاق عبدی و به خدابنده آنم که عبد رزاقم
17. ۱۷به خدا گر خدا شوی نشومبنده ات، ورشوم قرمساقم
18. ۱۸کاش رزاق کل حواله کندجای دیگر برات ارزاقم
19. ۱۹ورنه تو رزق چون منی ندهیکه نه شیادم و نه زراقم
20. ۲۰رو به خویشان خویشتن بچشانهر چه ماند از طعوم واذواقم
21. ۲۱که به زرقند و شید شهره نه منکه به آیات صدق مصداقم
22. ۲۲بهر مشتی قزل دواتی چندبر در این قرا و آن آقم
23. ۲۳من نه میش شقاقیم که برندگه به ییلاق و گه به قشلاقم
24. ۲۴نه بز دنبلی که رزق رسدگه ز سلماس و گه ز الباقم
25. ۲۵بل یکی چاکرم که ورد بودمدح شه درعشی و اشراقم
26. ۲۶گر تو ندهی برات، بدهد نقداز کف خویش، شاه آفاقم
27. ۲۷شاه عباس آن که گر نکنمشکر احسانش از پدر عاقم
28. ۲۸حالی آن چاقچو رو شال و کلاهچون به سر بر نهند و بر ساقم
29. ۲۹در بر تخت شاه خواهی دیدکه بر از نه رواق این طاقم
30. ۳۰شیر نر را شغال ماده کندبانک ارعاد و بیم ابراقم
31. ۳۱آب در چشم آفتاب آردشعله برق تیغ براقم
32. ۳۲تیغ من این زبان بود که بودبه تر از تیغ و تیر و مرزاقم
33. ۳۳رستخیز آن بود که با تو کنندکلک حراف و نطق حراقم
34. ۳۴خواجه گو: چند ممتحن داری،گه به اشفاق و گه به اشفاقم؟
35. ۳۵چند ازین لعب کودکان بازیمن نه پیرم که طفل قنداقم
36. ۳۶من مگر کودکم که بفریبیگه به مضراب و گه به محراقم
37. ۳۷یا یهودم که ترس و بیم دهیهم زدورماق و هم زوورماقم
38. ۳۸یا یکی بچه برزگر کامروزنو به شهر آمده ز رستاقم
39. ۳۹شرم دارای نعال و کعب ز منکه رئیس صدور و اعناقم
40. ۴۰آسمان و زمین به من خندندگر بود با تو عهد و میثاقم
41. ۴۱زان که تو اوج ظلم و جوری و منموجی از بحر عدل و احقاقم
42. ۴۲گر توئی درد، بنده درمانمور توئی زهر، بنده تریاقم
43. ۴۳در عبوست مبادرت ز چه روستمن نه مخلوقم و نه خلاقم
44. ۴۴کم کن این کبر و طمطراق که نیستطاقت این طرنب و این طاقم
45. ۴۵نه تو آنی که اکل و شرب تو بودگه زادرار و گه ز اطلاقم؟
46. ۴۶تو همانی که دخل و خرج تو بودگه ز انعام و گه زانفاقم
47. ۴۷چه شد آخر کنون که باید کردخاک پای تو کحل آماقم؟
48. ۴۸خلق از خلق ناخوش تو شدندجمله مفتون حسن اخلاقم
49. ۴۹تا تو باجور و باجفا جفتیبنده در مهر و در وفا طاقم
50. ۵۰کم به شلتاق و اخذ کوش که منباطل السحر اخذ و شلتاقم
51. ۵۱زان حذر کن که روز عرض حسابعرضه گردد بطون اوراقم
52. ۵۲نه در عدل شه نه راه عراقبسته اند و نه بنده دستاقم
53. ۵۳ای مشیری که عزوجاه ترابه دوام و ثبات مشتاقم
54. ۵۴به مدیحت که یادگار من استعاشق صادقی ز عشاقم
55. ۵۵بوالهوس نیستم معاذاللهنه هوس ناک و نی زفساقم
56. ۵۶گرنه مدح تو در سخن گویممستحق نکال و احراقم
57. ۵۷سر بدخواه و سر بدگو رامن چو بزازم و چو دقاقم
58. ۵۸زرق و شید و فسون چرا نخورمنه فسون سازم و نه زراقم
59. ۵۹روزی من حواله بر کف تستگرچه دانم که کیست رزاقم
60. ۶۰چون چنین است بس فراوان بهقسمت اندر میان ارزاقم
61. ۶۱تا گزندی نه بینم و نرسدمنت از هر غر و قرمساقم
62. ۶۲ور هنرهست چون که بادگراننسبت اختصاص و اطلاقم
63. ۶۳باز گویم که هست با دگرینسبت اهل شهر و رستاقم
64. ۶۴هر چه خواهم رواست زان که ز اخذعاریستم بری زشلتاقم
65. ۶۵صاحبا نظم را به عمد چنینگفتم ولیک هست الحاقم
66. ۶۶لطفت اریار شد به فهم و ذکاشهره در روزگار و آفاقم
67. ۶۷وانگهی باوفا و صدق و صفادر زمان فرد و در جهان طاقم
68. ۶۸ورنه هستم چو پسته بی مغزاز درون پوچ وز برون چاقم