1. ۱ای بخت بد ای مصاحب جانمای وصل تو گشته اصل حرمانم
2. ۲ای بی تو نگشته شام یک روزمای باتو نرفته شاد یک آنم
3. ۳ای خرمن عمر از تو بر بادموی خانه صبر از تو ویرانم
4. ۴هم کوکب سعد از تو منحوسمهم مایه نفع از تو خسرانم
5. ۵تیغ است تاره و تو جلادمسجن است زمانه و تو سجانم
6. ۶از روز ازل توئی تو هم راهمتا شام ابد توئی تو هم شانم
7. ۷چون طوق فشرده تنگ حلقوممچون خار گرفته سخت دامانم
8. ۸عمری است که روز و شب همی داریبر خوان جفای چرخ مهمانم
9. ۹آن سفله که میزبان بود ندهد،جز حنظل یاس و صبر حرمانم
10. ۱۰خون سازد اگر دهد دمی آبمجان خواهد اگر دهد لبی نانم
11. ۱۱جلاب عسل نداده بگشایداز نشتر درد و غم رگ جانم
12. ۱۲زان سان که سگان به جیفه گرد آیندبا سگ صفتان نشانده بر خوانم
13. ۱۳این گاه همی زند به چنگالموان گاه همی گزد به دندانم
14. ۱۴تا چند به خوان چرخ باید برداز بهر دو نان جفای دو نانم؟
15. ۱۵این سفله که آسمانش می خوانندکینش به من از چه روست می دانم
16. ۱۶قرصی دو فزون ندارد و داندکز برگ و نواتهی است انبانم
17. ۱۷ترسد که به کدیه صد معاذاللهیک لقمه از آن دو قرص بستانم
18. ۱۸ای سفله اگر چه من گدا باشمروزی خور خوان فضل سبحانم
19. ۱۹من دست طمع ز نان تو شستمتو دست ستم بشوی از جانم
20. ۲۰صد شکر که بی نیازم از عالمتا چاکر شهریار دورانم
21. ۲۱آن کس که مرا بداد، دندان دادنان از کف پادشاه ایرانم
22. ۲۲عباس شه آن که از کف رادشیک قطره چکید و گفت عمانم
23. ۲۳وز عکس فروغ مهر چهرش تافتیک ذره و گفت مهر تابانم
24. ۲۴از ریزه نان خوان او باشدمغزی که بود درون ستخوانم
25. ۲۵جانم به وجود جود او زنده استچونان که به خون عروق و شریانم
26. ۲۶گر کافر حق نعمتس باشمحقا که درست نیست ایمانم
27. ۲۷ور منکر فضل و رحمتش گردمانکار بود به فضل رحمانم
28. ۲۸تا دور ندیدم آسمان زان درنشتافت به سر چو لیث غضبانم
29. ۲۹گوئی نه منم همان که می گفتیبرتر به خطر ز چرخ گردانم
30. ۳۰یک دم نه اگر به کام من گردداوجش به حضیض باز گردانم
31. ۳۱چون شد که کنون زجور و بیدادشتا عرش رسد خروش و افغانم؟
32. ۳۲ثعبان و اسد صریع من بودندکامروز صریع ثور و سرطانم
33. ۳۳ای شعبده گر فلک به شب بازیهر شام چرا کنی هراسانم
34. ۳۴من منتر مار و اژدها دارماز عقرب کور خود مترسانم
35. ۳۵این خامه شکسته باداگر باشد،کم تر ز عصای پور عمرانم
36. ۳۶با آن که ثنای شه به روز و شبمی خوانم و بر زبانش می رانم
37. ۳۷آن شاه که آسمان زجودش بودپیوسته طفیل خوان احسانم
38. ۳۸گر رزق جهان ز دخل دیوان دادجز من که ذوی الحقوق دیوانم
39. ۳۹دانم که ز راه تربیت خواهدباریک میان به سان یکرانم
40. ۴۰نه خام و جمام و خورده و خفتهفربه شده چون خران و گاوانم
41. ۴۱مضمار دهد مرا که پیش آرداز خیل جهان به روز میدانم
42. ۴۲اوراقم از آن به اره پیرایدتا در گذرد ز سدره اغصانم
43. ۴۳تا رونق و آب من بیفزایدچون لعل دهد به چرخ سوهانم
44. ۴۴بیمارم و دردمند و او داندتدبیر علاج و راه درمانم
45. ۴۵گر تب، تب امتلا بود لاشکامساک بود ممد بحرانم
46. ۴۶ورعلت من ز رنج استسقاستبایست مدام داشت عطشانم
47. ۴۷زین جوع و عطش بود اگر آخرجان شاید از این دو درد برهانم
48. ۴۸وین طرفه که روزگار پنداردکز جوع و عطش تلف شود جانم
49. ۴۹وان کور دل آسمان همی رانداز سفره به سان کلب جوعانم
50. ۵۰ای سفله تو کیستی که می رانیاز سفره خاص خود بدین سانم؟
51. ۵۱هر چند مقل و مفلسم بینینه تشنه آب و گرسنه نانم
52. ۵۲صد شکر که در وجود خود هر دمبر خوان طعام های الوانم
53. ۵۳مرغ دل و آتش غم اینک هستگر حرص بود به مرغ بریانم
54. ۵۴با چشمه چشم خون فشان فارغاز ماء معین و راح ریحانم
55. ۵۵جز خون جگر مباد در جاممبر خوان شکراگر هوس رانم
56. ۵۶چون شاه ز مرحمت قرین آوردبا خیل ملک نه نوع انسانم
57. ۵۷حیف است که باز حرص واداردبر آب و علف مثال حیوانم
58. ۵۸نزجوی مجره جرعه بربایمنز خرمن چرخ خوشه بستانم
59. ۵۹ای شاه جهان چو اینت فرمان استمن بنده به امتثال اذعانم
60. ۶۰دامن به دو عالم ار نیفشاندمشاید ز دو دیده خون بیفشانم
61. ۶۱من هر دو جهان بداده بگرفتهیک کف ز غبار راه سلطانم
62. ۶۲آن یک کف اگر ز کف رود باللهنه در غم این، نه در غم آنم
63. ۶۳پنداشت که بس گران خریدستمآن خواجه که خوش خریدار زانم
64. ۶۴شاید که ازین زبون ترم داردزان رو که ازو گریخت نتوانم
65. ۶۵داند که گریز پا نیم ورنههر بار چرا کند گریزانم؟
66. ۶۶صد بار به بال اگر زند سنگمزان بام بود محال طیرانم
67. ۶۷سی سال به آستانش خو کردماکنون به کجا روم، که راخوانم؟
68. ۶۸گیرم که روم، کجا توانم رفت؟گر از تو رسد هزار فرمانم
69. ۶۹من بنده، ولی چه گونه بپذیرمحکمی که بود ورای امکانم؟
70. ۷۰این بود سزای من که بفروشی،گاهی به فلان و گه به بهمانم
71. ۷۱چون راه وفا به راستی رفتمشایسته صد هزار چندانم
72. ۷۲ای خواجه بیا به هیچ بفروشمور مفت دهند باز نستانم
73. ۷۳ای گردش دهر خوار تر خواهموی شحنه قهر دورتر رانم
74. ۷۴چون شمع به خواهش دل جمعیاز شعله جان خود بسوزانم
75. ۷۵در آتش دل چو لاله بفروزمدر خون جگر چون غنچه بنشانم
76. ۷۶چون ژاله به خاک ره ببندازمچون باده به خون خود به غلطانم
77. ۷۷ای تیغ بلا ببر نخ عمرمای نیش جفا بزن رگ جانم
78. ۷۸ای خنجر کین بخار حلقوممای نشتر غم بکاو شریانم
79. ۷۹ای خنجر کین بخار حلقوممای نشتر غم بکاو شریانم
80. ۸۰تا من باشم که قدر نعمت رادر خدمت آستان شه دانم
81. ۸۱یک روز ز خلد حضرت ار، دورمنزدیک هزار نار ونیرانم
82. ۸۲هم باز چو بار قرب دریابمآتش که بود شود گلستانم
83. ۸۳ای شاه جهان نه حد من باشدکاین گونه سخن به نزد تورانم
84. ۸۴لیکن به خدا نمانده با این حالامکان سکوت و جای کتمانم
85. ۸۵صد گریه نهفته در گلو دارمدر ظاهر اگر چه شاد و خندانم
86. ۸۶گر رای تو بود این که من یک چندزان تربت آستان جدا مانم
87. ۸۷بایست به من نهفته فرمائیزان روز که بود عزم طهرانم
88. ۸۸نه این که به کام دشمنان سازیرسوای فرهنگ و روم و ایرانم
89. ۸۹من کیستم آخر ای خدا کآرندطومار خطاب شاه کیهانم؟
90. ۹۰وان گاه رسول ناامین باشدیک ناکس ناسزای کشخانم
91. ۹۱او ماشطگی نکو همی داندزو واسطگی نکو نمی دانم
92. ۹۲دانم که چو باز گردد از این شهرهم باز زند هزار بهتانم
93. ۹۳چون خادمکی دگر که می گویندکردست بها به رود مهرانم
94. ۹۴مپسند به من که ناکسی فضاحتشنیع کند به بزم شاهانم
95. ۹۵از قول تو گوید و نه قول تستسوگند به ذات پاک یزدانم
96. ۹۶حاشا نکنم که کرده ای سی سالسیراب ز بحر جود و احسانم
97. ۹۷زان سان که ز سر گذشت چندین بارسیلاب سخا ز بحر طغیانم
98. ۹۸اما نه چنان که قطره ای زان بحردر حلق چکد براز و پنهانم
99. ۹۹بل بین و فاش آشکار آن سانکبارد به سر ابر فصل نیسانم
100. ۱۰۰من نیز به سفره کیست کو گوید:با همت تو کم از سلیمانم؟
101. ۱۰۱یا آن که به صدر ثروت و سامانکم تر ز صدور آل سامانم
102. ۱۰۲یا آن که به کاخ غرفه و دیواندر چاکری تو کم ز نعمانم
103. ۱۰۳هم خوردم و هم خوراندام از جودتآن قدر که از شماره وامانم
104. ۱۰۴دادم به خلایق و نپرسیدمکاعدای من است یا که اعوانم؟
105. ۱۰۵زینان که چو گرگ خون من نوشندآن کیست که نیست گربه خوانم؟
106. ۱۰۶ایشان نه اگر خجل ز من باشندمن خود خجل از حیای ایشانم
107. ۱۰۷پاداش من است اگر درین گلشنبر پای همی خلد مغیلانم
108. ۱۰۸تا من باشم که خار گلخن رادر گلشن خاص شاه ننشانم
109. ۱۰۹من هر چه کنم گنه بود لیکناز رافت تست چشم غفرانم
110. ۱۱۰هر چند مرا فزون شود عصیانعفو تو فزون بود ز عصیانم
111. ۱۱۱امروز زهر چه کرده ام تا حالوز هر چه نکرده ام پشیمانم
112. ۱۱۲افسوس که پیر گشتم و هم باز،در کار جهان چو طفل نادانم
113. ۱۱۳نه سالک راه و رسم تزویرمنه عالم افترا و بهتانم
114. ۱۱۴نه فن فساد و فتنه می ورزمنه درس ریا و سمعه می خوانم
115. ۱۱۵نه منشی کارهای مذموممنه مفتی رازهای پنهانم
116. ۱۱۶نه مانع برگ عیش درویشمنه قاطع رزق جیش سلطانم
117. ۱۱۷زان است که هر زمان بلائی نوآید به سر، از جفای دورانم
118. ۱۱۸مانند زری که سکه کم گیردپیوسته به زیر پتک و سندانم
119. ۱۱۹چون سیم دغل به هر که بدهندمهم باز پس آورد به دکانم
120. ۱۲۰ناچیزتر از خزف به بازارمبی قدرتر از گهر به عمانم
121. ۱۲۱از کار معاد خویش مشغولمدر کار معاش خویش حیرانم
122. ۱۲۲در بند وفا ز طبع آزادمدر چاه بلا ز غدر اخوانم
123. ۱۲۳از بس که زجان خویش دل تنگمشد پوست به تن مثال زندانم
124. ۱۲۴وز بس که زهم رهان جفا دیدماز سایه خویشتن هراسانم
125. ۱۲۵از تیغ جفای چرخ مذبوحمدر کوی وفای خویش قربانم
126. ۱۲۶نه در غم خانمان تبریزمنه در پی کار و بار طهرانم
127. ۱۲۷ای شاه جهان بیا ترحم کنبر من که ز سر گذشت طوفانم
128. ۱۲۸امساک اگر کنی به معروفمتصریح اگر کنی به احسانم
129. ۱۲۹بعد از چل و هفت سال عمر آخرروی از تو کدام سوبگردانم؟
130. ۱۳۰من قحبه نیم که هر زمان جائیبنشینم و یک حریف بنشانم
131. ۱۳۱هر روز مبر به چنگ ضرغاممهر بار مبر به کام ثعبانم
132. ۱۳۲شاید که شنیده باشی از خارجاوضاع مزارع فراهانم
133. ۱۳۳وان قصه دستجان و ساروقموان حصه کازران و سیرانم
134. ۱۳۴وان غصه کار و بار مغشوشموان انده خانمان ویرانم
135. ۱۳۵جانم به ستوه آمد از استوتا خود چه رسد به ملک گرگانم
136. ۱۳۶جانم به ستوه آمد از استوتا خود چه رسد به ملک گرگانم
137. ۱۳۷زان پس که هزاوه رفت و مهرآبادکی در غم طور و با درستانم؟
138. ۱۳۸خدام کمین که پیش ازین بودندجاروب کشان کاخ و ایوانم
139. ۱۳۹امروز به بین که چون هجوم آرندبر آب و زمین و باغ و بستانم
140. ۱۴۰بستان و سرای من طمع دارنددربان، سرای و بوستانم بانم
141. ۱۴۱از اهل وطن خراب شد یک جاهر جا که عمارتی به اوطانم
142. ۱۴۲بل گرسنه در عراق محصورندبالفعل همه رجال و نسوانم
143. ۱۴۳مگذار چنین به دست نامردانآخر نه مگر ز شاه مردانم
144. ۱۴۴خود جز تو کس دگر کجا باشددر فکر و خیال سود و خسرانم؟
145. ۱۴۵آنم که نباشد ایچ غم خواریجز لطف تو و خدای منانم
146. ۱۴۶بعد از پدر و برادر و خویشانپیوسته مقیم بیت احزانم
147. ۱۴۷تنها شدم و به کام دشمن هابی چاره و بی نوا و سامانم
148. ۱۴۸آسان ز تو بازگردد این مشکلچون خود ز تو مشکل است آسانم
149. ۱۴۹با آن که ز صدر عزو جاه از توافتاده به کنج بیت احزانم
150. ۱۵۰بالله که نخواهم از خدای خودجز این که فدای تو شود جانم
151. ۱۵۱گویی همه شیر درد وغم دادممادر که به لب نهاد پستانم
152. ۱۵۲من واپس کاروان و پیش از منرفتند برادران و خویشانم
153. ۱۵۳گر در غم صد چو ماه کنعان بودمی گفتم من که:پیر کنعانم
154. ۱۵۴یارب تو، به فضل خویشتن باری،زین ورطه هولناک برهانم