1. ۱چشمی بگشا مگر نه من آنم،کز حسن نظیر ماه تابانم؟
2. ۲با تیر نگه مگر نه فتا کمبا زلف سیه مگر نه فتانم؟
3. ۳در عشوه مگر نه راحت روحموز غمزه مگر نه راحت جانم؟
4. ۴بگسسته مگر کمند زلفینمبشکسته مگر خدنگ مژگانم؟
5. ۵چون شد که به نزد خواجگان اکنونمانند گهر به بحر عمانم؟
6. ۶زین سبزه فغان که خوابگه بگزیددر سایه سنبل گلستانم
7. ۷حسن گل اگر به سبزه افزایدزین سبزه به گل چراست نقصانم
8. ۸عشاق مرا چه شد که یک سان شداندوه و نشاط و وصل و هجرانم؟
9. ۹هیچم بفروشد آن که خواهان بودیک دم به دو صد هزار تومانم
10. ۱۰وان خواجه که بد اسیر و دربندمامروز کند اسیر دربانم
11. ۱۱آن گرمی رسته مرا چون شدوان دسته مشتری به دکانم
12. ۱۲در بسته به کنج حجره بنشستهسوداگر ور شکسته را مانم
13. ۱۳وان گاه به دست واعظی پر گویافتاده ز بخت بد گریبانم
14. ۱۴چندان گوید که دل به جان آیداز روزه و از نماز و قرآنم
15. ۱۵ای کافر ظالم، ار تو دین داریکم گوی مگر نه من مسلمانم؟
16. ۱۶رضوان ز کجا باغ حسن منکو وعده دهد به باغ رضوانم
17. ۱۷دوزخ ز کجا و نار عشق منکو زهره برد ز نار و نبرانم
18. ۱۸اینک به خم دو زلف جادوبینکفری که به از هزار ایمانم
19. ۱۹دردا که به پیش چشم این یارانچون آینه پیش چشم کورانم
20. ۲۰در موقف این معسکر منصورچون زیره میان شهر کرمانم
21. ۲۱کاری نه مرا جزین که پیوستهبنشسته ز خود مگس همی رانم
22. ۲۲وان بوالهوسان که گرد من بودندهم چون مگسان پریده از خوانم
23. ۲۳در مصر شما که دم به دم آرندهر روزه به سوق برده یارانم
24. ۲۴ای کاش به یک دونخ بها می کردزالی که گران خرد نه ارزانم
25. ۲۵با آن که خدا گواست یوسف رادر حسن، غلام خود نمی دانم
26. ۲۶این است که بالمثل تو پنداریبر خرمن گل دمیده ریحانم
27. ۲۷خطی است مگر به خدا گل رنگمگردی است مگر به گرد مرجانم
28. ۲۸جرمی به وجود خود نمی بینمجز موی که رسته از زنخدانم
29. ۲۹با موی زنخ به بر، نه خوانندمصد مصحف اگر زبر همی خوانم
30. ۳۰ایزد که لباس خلقتم پوشیداز کسوت حسن خواست عریانم
31. ۳۱وین جرم دگر که کام بدخواهانبرناید ازین نحیف حمدانم
32. ۳۲وین طرفه که غرچکی و قوادیخواهم که کنم و لیک نتوانم
33. ۳۳زان روی به پیش خواجگان عهدناکام تر از جمیع اقرانم
34. ۳۴جز میر نظام کز وفا دارددر حضرت خود عزیز و مهمانم
35. ۳۵گر او ندهد گمان مبر کایدامروز به دست یک لب نانم
36. ۳۶با همت او فزون ز تیمورموز دولت او براز سلیمانم
37. ۳۷بر شاخ ثنا و مدح او دایمهم نغمه بلبل خوش الحانم
38. ۳۸لیکن نه خوش آیدم که با این قومبر گویم از وهران چه می دانم
39. ۳۹باری کنمش دعا و این امیدباشد ز جناب رب سبحانم
40. ۴۰کور از قضا اگر گزندی هستگردد به فدای او سرو جانم