1. ۱دوشم به وثاق آمد آن خسرو خوبانمی خورده و خوی کرده و خندان وغزل خوان
2. ۲جان های عزیزان همه در چاه زنخداندل های پریشان همه در زلف پریشان
3. ۳زلفش به شکار اندر، زان حلقه فتاکچشمش به خمار اندر، زان غمزه فتان
4. ۴از غمزه این بیدار، بس فتنه خفتهدر حلقه آن پیدا، بس جادوی پنهان
5. ۵خورشید فروزانش در پرده ظلماتوز آتش سوزانش سرچشمه حیوان
6. ۶گوئی پریئی در شده در کسوت آدمگوئی ملکی آمده بر صورت انسان
7. ۷آویخته از سرو سهی دسته سنبلآمیخته با سبزه تر لاله نعمان
8. ۸سنبل نه زره ور بود و سرو زره دارلاله نه زره سا بود و سبزه زره سان
9. ۹کس سروندیدست که بی معجز عیسیاز زنده بگیرد دل و ، در مرده دمد جان
10. ۱۰سنبل نشنیدیم که بی معجز داوودخورشید به جوشن کند و ماه به خفتان
11. ۱۱هر لاله نیارد خفت بر فرش زبر جدهر سبزه نباشد جفت با حقه مرجان
12. ۱۲این سبزه مگر سرزده از گلشن فردوساین لاله مگر آمده از روضه رضوان
13. ۱۳در تابم ازان سنبل پرتاب که در شهردل دزدد و جان خواهد و هم باز به تاوان
14. ۱۴بشکسته خود و هم خود بشکسته بسی دلبر بسته خود و هم خود بر بسته بسی جان
15. ۱۵افکنده بسی دام بلا در ره جان هاافشانده بسی خون دل از دیده به دامان
16. ۱۶بربسته بسی پای گرفتار ز رفتاربگشوده همی دست ستم کار به دستان
17. ۱۷مرغی است که بر گلبن طورست به پرواززاغی است که در گلشن خلدست به جولان
18. ۱۸بر نور عیان آرد پیرایه ظلمتدر کفر نهان دارد سرمایه ایمان
19. ۱۹کافرش توان گفت و مسلمان توان خواندگر خلد به کافر سزد، آتش به مسلمان
20. ۲۰شیطان بود ار شیطان مر خلد برین راپیوسته ز دستان دهد آرایش بستان
21. ۲۱هر آدمئی را دو ملک باشد هم راهنه هر ملکی باشد هم سر به دو شیطان
22. ۲۲آشفته دلی دیدم در حلقه آن زلفچون گوی که سرگشته بود در خم چوگان
23. ۲۳بی چاره و درمانده و آواره و دروایبشکسته و سرگشته و بر بسته و حیران
24. ۲۴گفتم: نه توئی آن من، آهی بزد و گفت:انصاف بده جز دل تو کیست بدین سان؟
25. ۲۵گفتم: چه گنه کردی کامروز بدین حال،هم بسته به زنجیری و هم خسته به زندان؟
26. ۲۶گفت: این گنه از تست که جز تو نه شنیدمپیرانه سر افتد دگری در پی طفلان
27. ۲۷بازست ترا دیده و من بسته به تهمتشوخ است ترا خاطر و من خسته به بهتان
28. ۲۸وین طرفه که در زمره دانایان خود را،بشماری و بسپاری دل در کف نادان
29. ۲۹گاهی به یکی خواجه سپاریم که باشد،دل کندن از و مشکل و جان دادن آسان
30. ۳۰گاهی به یک بنده فروشیم که گردد،او خواجه فرمان ده و تو بنده فرمان
31. ۳۱تا دیده نظر باز و نظر باشد غماز،گه خسته کند اینم و گه بسته کند آن
32. ۳۲گر طالب دنیائی بگریز ز شنعتور صاحب تقوائی پرهیز زعصیان
33. ۳۳گفتم: به خدا از تو پناهم که نداری،شرم از من، و ننگ از خود، و اندیشه ز یزدان
34. ۳۴در تاب کمندی که همی جوئی پر خاشوز تب به گزندی که همی گوئی هذیان
35. ۳۵گوئی توئی آن کاتب کاذب که به هر کس،هر دم به حسد گوید صد تهمت و بهتان
36. ۳۶نه تخم سپندی که به آتش جهد از جاینه زال نژندی که به شیون کند افغان
37. ۳۷کم گوی و ازین گفتن عذر آر به تو بهشرم آرو برین دعوی در کش خط بطلان
38. ۳۸زیرا که منم چاکر سلطان و نه زیبد،این تهمت و این نسبت بر چاکر سلطان
39. ۳۹عباس شه آن است که با چاکری اوفرصت نکند کس که کند خواب و خورد نان
40. ۴۰گر زندگئی دارم از بندگی اوستچونان که به خون زنده بماندرگ شریان
41. ۴۱با خدمت دیوان و گرفتاری بسیاربا رنج سفرها و خطرهای فراوان
42. ۴۲کو فرصت بنهادن دل در بر دل بر؟کو مهلت افشاندن جان در ره جانان؟
43. ۴۳هر شب منم و شمع و رقم های پیاپیهر روز من و جمع و سخن های پریشان
44. ۴۴تا صبح نگارنده اوراق رسائلتا شام سپارنده اطراف بیابان
45. ۴۵بر دست گهی خامه و استاده به یک پایدر پیش گهی جاده و بنشسته به یکران
46. ۴۶بنوشته گهی نامه اسرار به خلوتبر خوانده گهی دفتر اخبار به دیوان
47. ۴۷بنهفته گهی بیعت، بگرفته ز ار منپوشیده گهی پیمان بر بسته به شروان
48. ۴۸گه ملتزم پاس که شاه است به مشکویگه بر در کریاس که بارست به ایوان
49. ۴۹ایوان چو سپهری که بر او ثابت و سیارمشکو چو بهشتی که در و حوری و غلمان
50. ۵۰بر روشن آن لمعه انوار ثواقبدر گلشن این نغمه مرغان خوش الحان
51. ۵۱لحنی که بود نغمه گر حنجر داوودنوری که بود راه بر موسی عمران
52. ۵۲چون ماه بران منظر شاه است به خرگاهچون سرودرین گلشن داراست خرامان
53. ۵۳دارای عجم، وارث جم، خسرو عالم،خورشید شهان، شاه جهان، سایه یزدان
54. ۵۴جمشید زمان فتح علی شاه که تیغشهم قاطع کفر آمد، هم قامع کفران
55. ۵۵هم تخت ازو خرم، و هم بخت و هم اقبالهم جودبه او زنده و هم عدل و هم احسان
56. ۵۶رخشنده و بخشنده نه ماه است و نه خورشیدبا تیغ سرافشانش و با دست زر افشان
57. ۵۷با گوهر تیغش که کند روی زمین لعلگو: گوهر رخشان ندهد کوه بدخشان
58. ۵۸با اشک بد اندیشش کافاق کند پرگو:لولو لالا نشود قطره نیسان
59. ۵۹تا پور پناهش به پناه آمد، آمدجوشان و خروشان و سبک خیز و سپه ران
60. ۶۰اینک سپهی گشن به تایید خداوندزی خطه ارمن کشد از ساحت ایران
61. ۶۱دل کنده ز مشکوی و سپه رانده به مشکینبگذشته ز ایوان و روان گشته به میدان
62. ۶۲گوئی که حرام است بر او راحت و آراممادام که بیرون نکند روس ز اران
63. ۶۳یارب مددی ده که درین رکضت مسعوداعوانش به نصرت رسد، اعداش به خذلان
64. ۶۴جان ها همه قربانش شود گرچه به انصافمن شرم کنم زان که به قربانش کنم جان