1. ۱ای بدیع آهسته‌تر رو، بس بدیع است این که تو،شعر چون من شاعری را شاهد خود می‌کنی
2. ۲من چنان گویم که: حرف زشت را زیبا کنمتو چنان گویی که: لفظ خوب را بد می‌کنی
3. ۳گر، به صد لفظ اندرون یک حرف من باشد خطاتو، به یک لفظ اندرون، خبط و خطا صد می‌کنی
4. ۴ورچه ناید در عدد خبط و خطاهای تو، لیکسبحه صد دانه را بردار اگر عد می‌کنی
5. ۵جرم باران چیست؟ هرجا خود تو از نابخردی،زشت را گرد آوری، مقبول را رد می‌کنی
6. ۶همچنان کز هرچه در شهنامه گفت استاد طوساکتفا بر لفظ جمشید مشدّد می‌کنی
7. ۷توبه کن، استغفرالله! کفر محض است این که: توژاژ احمق را قیاس از راز احمد می‌کنی
8. ۸خود ترا با راه و بخت دیگران آخر چه کار؟راه حلق خویش را می‌کن، اگر سد می‌کنی
9. ۹هر خطایی را خطایی فاش‌تر آری دلیلراست گویی: دفع فاسد را به افسد می‌کنی
10. ۱۰خود چرا در سلک نظم و قید و زن آری سخنظلم محض است این که: مطلق را مقید می‌کنی
11. ۱۱گر گنه کردند ثابت کن، وگرنه بی‌ثبوت،بی‌گناهان را چرا حبس موبد می‌کنی؟
12. ۱۲گر ز من پرسی، رها کن این اسیران را ز بندور نمی‌پرسی و ابرام مجدد می‌کنی،
13. ۱۳چون دگر خربندگان از نعل و مقود بازگویتو چه حد داری که نعت تاج و مسند می‌کنی؟
14. ۱۴تا کجا جهل مرکب ای بدیع آخر چراتو بدین ترکیب بحث از ذات مفرد می‌کنی؟
15. ۱۵در خلاب طبع و حس، وا مانده چون خرد روحلپس جدل در مبحث عقل مجرد می‌کنی
16. ۱۶مرد دانا را بد آید زین سخن‌ها زینهاررو، زبان در کام درکش گر خوش آمد می‌کنی
17. ۱۷پند من بپذیر و از نعت بزرگان در گذرور، به نپذیری و اصرار موکد می‌کنی
18. ۱۸گر نگویی چون صبا باری چو مجمر گوی اگرنعت شاهنشاه منصور موید می‌کنی
19. ۱۹ورنه عرض خویش را در حلقه الواط ریعاقبت چون عرض صدر الدین محمد می‌کنی