1. ۱اگر بخواهد جانم بجای دل جانانبجان جانان گر زو دریغ دارم جان
2. ۲اگر نه جانان از جان عزیزتر بودینسوختی دل و جان از جدائی جانان
3. ۳زیان و سود من از هجر و وصل جانانستسزاست گر بخرم وصل او بسود و زیان
4. ۴جهان نخواهم بی او بجان نگردم ازوکه او عزیزتر است از هزار جان جهان
5. ۵در فراق ببندد چو او گشاد کمرشود گشاده در هجر چون ببست میان
6. ۶بلای صبر منست او بعنبر و شمشادشفای جان منست او بشکر و مرجان
7. ۷بقد سرو روانست و روی ماه تمامبروی ماه تمامست و قد سرو روان
8. ۸دهانش چون صدف بسدین پر از لؤلؤچو او حدیث کند در بباردش ز دهان
9. ۹کسی که در لب و دندان او نگاه کندز غم شود لب زیرینش خسته از دندان
10. ۱۰سخنش غالیه بویست و زلف غالیه رنگدهانش تنگتر است از دهان غالیه دان
11. ۱۱بروی اوست مرا طبع شاد و روشن چشمبوصل اوست مرا تن جوان و تازه روان
12. ۱۲چو او حدیث کند باغ پر زغالیه بینچو زلف شانه کند باغ پر ز عنبر و بان
13. ۱۳خوش است عیش من از روی و موی و دو لب اوچو عیش خلق خوش از دولت ملک جستان
14. ۱۴خدایگان شرف الدین سر ملوک زمینمیان بخدمت او بسته مهتران زمان
15. ۱۵عطای او نشناسد که چون بود تأخیرکلام او نشناسد که چون بود بهتان
16. ۱۶ستوده نام و ستوده خوی و ستوده خردز دوده رای و زدوده دل و زدوده سنان
17. ۱۷قلمش قلعه گشایست و تیغ شاه شکنزبانش لؤلؤ بار است و دست درافشان
18. ۱۸ز دشمنان بستاند جهان بتیغ و قلمبدوستان بسپارد جهان بدست و زبان
19. ۱۹سخای او برساند سر تو سوی سماحدیث او برهاند تن تو از حدنان
20. ۲۰گر آزمون را پیغمبری کند دعویبدست و تیغ نماید بهر کسی برهان
21. ۲۱بدستش اندر برهان عیسی مریمبه تیغش اندر اعجاز موسی عمران
22. ۲۲ز عمر نوح نبی بیش باد عمر ملککه هست گیتی یکسر بعمر او عمران
23. ۲۳چنو ندانم میر رحیم در عالمچنو ندانم شاه کریم در دوران
24. ۲۴بجود بی عوضست و بفضل بی بدل استاگر نداری باور ببینش دست و زبان
25. ۲۵کدام نیکی ناکرده در تنش گردونکدام زینت ناداده در برش یزدان
26. ۲۶چرا نباشد زینت که میر شمس الدینسپهبدیست ولایت ستان و دشمن ران
27. ۲۷ابوالمعانی عالی نژاد و عالی رایکه هست فخر امیران و زینت ایوان
28. ۲۸بمردمی و بمردی براستی و خردقرین او ننماید فلک بصدا قران
29. ۲۹بمردمی تو جز او را یکی بیار خبربراستی تو جز او را یکی بیار نشان
30. ۳۰بسال خرد و لیکن بقدر و رای بزرگبعقل پیر ولیکن بروزگار جوان
31. ۳۱همیشه باد دلش شاد و خرم و سرسبزعدوش بادا غمگین و خسته و پژمان
32. ۳۲موالیش همه بادند با نشاط قرینمعادیش همه گردند با ملال قران
33. ۳۳همیشه تا که عیان نیست باخبر همسرهمیشه تا نبود با یقین همال گمان
34. ۳۴گمان بود شهی مدعی و او چو یقینخبر بود مهی غیر از او و او چو عیان
35. ۳۵فراز تخت بود دوستدار او پیدابزیر خاک بود بدسگال او پنهان
36. ۳۶بود مخالف او دائما نوان و نژندبود معادی او دائما نژند و نوان