1. ۱بتی که سجده برد پیش او مه گردونبه نیکوئی بر او نیکوان دیگر دون
2. ۲بدان دو لاله مصقول دل کند مشغولبدان دو سنبل مفتول دل کند مفتون
3. ۳اگر نوان و نگونست زلف او چه عجبکه صد هزار دلست اندر او نوان و نگون
4. ۴ایا بروی چو گلنار خیز و باده بیارچو باده ساز رخ خود ز باده گلگون
5. ۵اگر نبید بهر جای و هر زمین نهی استبگنجه نیست بر من نبید نهی اکنون
6. ۶از آنکه گنجه کنون خلدعون را ماندنبید نهی نباشد بخلدعدن درون
7. ۷زمین بدیبه و زر اندرون شد پنهانهوا بعنبر ومشگ اندرون شده معجون
8. ۸همان وصال پدیدار گشت در هجرانهمان بهار پدیدار گشت در کانون
9. ۹ز بس نثار که کردند بر زمین گوئیبرون فکنده زمین گنج خانه قارون
10. ۱۰کسی نماند از این وصل در جهان درویشدلی نماند از این راز در جهان محزون
11. ۱۱اگر بخانه شیر آمده است شیدرواستبدآنکه خانه شیداست شیر بر گردون
12. ۱۲کنون که گشت دو خسرو بیکدگر موصولکنون که گشت دو کوکب بیکدگر مقرون
13. ۱۳دو شهریار قدیم و دو جایگاه قدیمهمان دو خسرو منصور و سید میمون
14. ۱۴امیرابوالحسن و شهریار ابومنصورکه نصرت آید و احسان از آن و این بیرون
15. ۱۵یکی ز گوهر شداد و زو بگوهر بیشیکی ز تخمه دارا و زو بملک افزون
16. ۱۶ببخت این کند آن خیل دشمنان مخذولبخیل آن کند این بخت دشمنان وارون
17. ۱۷بدولت این بود آن را همیشه راهنمایبنعمت آن بود این را همیشه راهنمون
18. ۱۸یکی بگیرد چندان که داشتی مملانیکی بگیرد چندانکه داشتی فضلون
19. ۱۹ایا شهی که ز خون عدوت در میدانبروز جنگ بگردد بگونه گون طاحون
20. ۲۰نه هیچ شهر گشاده است چون تو اسکندرنه هیچ دشمن بسته است چون تو افریدون
21. ۲۱قضات هست زبون و اجلت هست مطیعجهانت هست مسخر زمانه هست زبون
22. ۲۲زمانه را نرسد بر شجاعت تو فسوسستاره را نرود در سیاست تو فسون
23. ۲۳تو بی قرین و عدیلی بگاه مردی و جودچنانکه هست خداوند بی چگونه و چون
24. ۲۴بعمرها بمرادی رسد همه کس بازبهر مراد که خواهی رسی بکن فیکون
25. ۲۵هر آنکه کین تو جوید بجان بود مظلومهرآنکه جنگ تو جوید بتن بود مغبون
26. ۲۶همیشه تا خبر طور باشد و موسیهمیشه تا سخن نون باشد و ذوالنون
27. ۲۷ولیت باد چو موسی بناز در که طورعدوت باد چو ذوالنون برنج اندر نون