1. ۱بتی که لاله چند از رخانش لاله ستانچه لاله ای که ندیده است خلق لاله چنان
2. ۲بلای دین و دل آمد بسنبل و بادامشفای جان و تن آمد بلاله و مرجان
3. ۳همی رباید دلرا بناز در وصلتهمی ستاند جانرا بناز در هجران
4. ۴چرا نباشم در هجر او نوان و نوندچرا نباشم از هجر او نوند و نوان
5. ۵کسیکه دلبر باشد نباشدش غم دلکسیکه جانان باشد نباشدش غم جان
6. ۶مرا بتر که نه دل با من است و نه دلبرمرا بتر که نه جان با منست و نه جانان
7. ۷چو یادم آید زان نرگس عذاب انگیزچو یادم آید زان شکر عذاب نشان
8. ۸چنان شوم که ندارم ز هیچ چیز خبرچنان شوم که ندارم ز هیچ چیز نشان
9. ۹لبش چو مرجان لیکن بزیر او لؤلؤبرش چو وشی ولیکن بزیر او سندان
10. ۱۰چو روی او ندهد نور ماه و هور فروغچو قد او نبود شاخ سرو در بستان
11. ۱۱مراست تاوان در هجر آن نگار بسیکه هیچ روی نیاید بر او گهی تاوان
12. ۱۲کسیکه کار وی از فعل او تباه شودبود پشیمان چون خصم میر وهسودان
13. ۱۳خدایگان زمین و زمان امیر اجلکه هست زیر نگینش همه زمین و زمان
14. ۱۴نه بی رضاش کسی شاد باشد از نصرتنه با رضاش کسی باک دارد از خذلان
15. ۱۵هزار بهتان در مدح او بگوید خلقچو بنگری همه بوده است راست آن بهتان
16. ۱۶بجز فتح نشد تیغ او جدا ز نیامبجز بسعد نشد تیر او جدا ز کمان
17. ۱۷ایا مظفر کشورگشای و دشمن بندایا موید دینار بخش و شهرستان
18. ۱۸بناز یار شد آن کز پی تو جست نیازز سود دور شد آن کز پی تو جست زیان
19. ۱۹سخاوت تو گسسته زو عده و تقصیرشجاعت تو بریده ز تنبل و دستان
20. ۲۰بروز جود تو بی نام حاتم طائیبروز حرب تو بینام رستم دستان
21. ۲۱کسی نبیند خان تو خالی از زائرکسی نبیند خوان تو خالی از مهمان
22. ۲۲کدام دشمن کز بیم تو نشد غمگینکدام حاسد کز هول تو نشد ترسان
23. ۲۳که بود کو ببدی با تو پیشدستی کردکه نه بپای بلاش اندرون فکند زمان
24. ۲۴کدام شاه که یکروز با تو دندان سودکه بنده تو نگشت آخر از بن دندان
25. ۲۵اگر گهی حد ثانی فتاد ملک تراچه بود پس نبود ملک خالی از حدثان
26. ۲۶کنون نگر که ز بخت جوان و دولت پیرهمه شهان هم از آن تواند پیر و جوان
27. ۲۷بغم گذاشت همه عمر و آخر از غم مردهر آنکسیکه بغمناکی تو شد شادان
28. ۲۸رضای یزدان جستی بهر چه کردی توبهر چه میکنی از تو رضا شود یزدان
29. ۲۹ترا ز خلق جهان کردگار بگزیده استکسی که خصم تو شد خصم کردگارش دان
30. ۳۰اگرچه شاهان گه گه ترا خلاف کنندبدرگه تو بود بازگشتن ایشان
31. ۳۱بود همیشه گذرگاه حبل بر چنبربود همیشه گذرگاه گوی بر چوگان
32. ۳۲بدولت تو همه کار ملک نیکو کردنشاط جانت فرزند مهترت مملان
33. ۳۳پسر چنین بود آن را که تو پدر باشیگهر نخیزد نیکو مگر ز نیکوکان
34. ۳۴مرا چنانکه تو دانی نداند ایچ کسیهم آنچنانم دار و هم آنچنانم دان
35. ۳۵بچشم تو که مرا از پی تو باید چشمبجان تو که مرا از پی تو باید جان
36. ۳۶دلم بمدح تو رخشنده چون روان بخردتنم بمدح تو پاینده همچو تن بروان
37. ۳۷بمن حقوق تو بسیار حبذا آن حقکه خون منت حلالست گر کنی قربان
38. ۳۸بهیچ وجه ندارد بطبع ظلم و لیکبدان و بدمنشان را بریده باد زبان
39. ۳۹چنانکه رأی تو باشد هزار سال بزیچنانکه کام تو باشد هزار سال بمان