1. ۱به زلف غالیه‌رنگی به روی آینه‌گونز عشق هر دو مرا روی زرد و رای نگون
2. ۲به رنگ آب گل و می شده است دیده منز مهر آن لب می‌رنگ و چهره گلگون
3. ۳نه سرو نازد چون قامت تو در بستاننه ماه تابد چون عارض تو بر گردون
4. ۴زمانه تا به رُخت چشم بد همی‌نرسدهمی‌نویسد گردَش ز غالیه افسون
5. ۵اگر کمر بندی زی میانت راهنمایوگر سخن گویی زی دهانت راهنمون
6. ۶کس از میانت نگفتی خبر که مدحش چیستکس از دهانت نداری نشان که وصفش چون
7. ۷از آن فزاید هر روز بر تو مهر مراکه نیکویی‌ت فزونست و مردمی افزون
8. ۸به باغ پر گل ماند رخ تو مالامالزمانه بسته به شمشاد گرد او پرهون
9. ۹لب تو خسته مژگانت را دهد مرهمدل من از پی این شد به مهر تو مرهون
10. ۱۰چو موم شد دل سنگ من از هوای رختچو شد ز بهر ملک نرم روزگار حرون
11. ۱۱جهان ستان چو ملوکان باستان جستانکه هست خانه فرهنگ را به فضل ستون
12. ۱۲به شهریاری شکاری بسان اسکندربه روزگار شناسی بسان افریدون
13. ۱۳نه هیچ مرد بود بی‌نوا به درگه اونه هیچ خلق بود تشنه بر لب جیحون
14. ۱۴کفش چو بحری‌، موجْ گهر‌، بُخارَش جودسنانش ابری‌، بارانش سیل و سیلش خون
15. ۱۵به تیغ تیز دمار صناعت داودبه کف راد هلاک فکنده قارون
16. ۱۶هزار یک بنیاید برون دریا آبکه در و دینار آید ز دست او بیرون
17. ۱۷به گاه خشم بود دور طبع او ز شتاببه گاه جود بود دور طبع او ز شتاب
18. ۱۸جفا بگوید و پیش آورد همی تأخیرسخا بگوید و پیدا کند به کن‌فیکون
19. ۱۹گه مجالسه خلقش چو عنبر سار استگه مذاکره لفظش چو لؤلؤ مکنون
20. ۲۰ایا بدانش چون مهتر ارسطالیسبدین و دولت چون اوستاد افلاطون
21. ۲۱همه به بدره دهی جعفری و منصوریهمه به رزمه دهی ششتری و سقلاطون
22. ۲۲به روز رامش و رادی زبون دست و دلیبه روز کوشش و فرمان ترا زمانه زبون
23. ۲۳ترا عدو نبود مرد طالع مسعودترا ولی نبود مرد اختر وارون
24. ۲۴اگرچه عالم مأمور بود مأمون راتراست بر در مأمور مهتر از مأمون
25. ۲۵نکو خصال و نکوحال امیر شمس الدینکه کمترینش عطا هست بار صد گردون
26. ۲۶باوالمعالی عالم نمای و عالم رایکه هست همت عالیش برتر از گردون
27. ۲۷بسا مغاک کز او راست گشته با پشتهبسا حصار گز او راست گشته با هامون
28. ۲۸هر آن هنر که ز رستم همی‌دهند خبراز او همی به عیان یافتن توان اکنون
29. ۲۹به روز بخشش قارون از او شود درویشبه روز رامش شادان از او شود محزون
30. ۳۰ز بانگ سائل شادان شود روانش چنانکز بانگ لیلی‌، خرم شود دل مجنون
31. ۳۱نداد و هم ندهد هیچ خلق را تیمارنکرد و هم نکند هیچ خلق را معجون
32. ۳۲به روز بزم چو یوسف بود فراز سریربه روز رزم چو رستم بود فراز هیون
33. ۳۳زمین ز جود کف او میان‌ِ زر پنهانهوا ز خلق خوش او به غالیه معجون
34. ۳۴شود چو افیون بر دشمنان او شکرشود چو شکر بر دوستان او افیون
35. ۳۵همیشه تا نکند با فنا بقا پیوندهمیشه تا نبود فتنه با خرد مقرون
36. ۳۶بقا و دولت با هر دو میر مقرون بادبر این سعادت عاشق بر آن ظفر مفتون
37. ۳۷فزون طربشان هر روز و بختشان فیروزخجسته عید بر ایشان خجسته و میمون