1. ۱هرکه را دلبند باشد مهرجوی و مهربانروز او دائم بود نورزو و عید مهرگان
2. ۲مهربان دلبر بود خوش گر نباشد ماهرویچون بود دلبر که باشد ماهروی و مهربان
3. ۳دل بدلبر دادم و دلبر بسی بهتر ز دلجان بجانان دادم و جانان بسی خوشتر ز جان
4. ۴بی نشان آمد دهان و بی گمان آمد میانآن ز تنگی بی نشان وین از نزاری بی گمان
5. ۵آن دهان بی نشان را نام دائم در دهنآن میان بی گمان را نام دائم در میان
6. ۶عارضش چون پرنیان هفت رنگ آید همیهفت باشد چون میانش از نیمتار پرنیان
7. ۷مشتری چهری که جان و دل مر او را مشتریارغوان رنگی که گردد جان خلق از وی جوان
8. ۸دو لبش دو نار و بسته اندر او درهای پاکهیچکس دیده است در هرگز میان ناردان
9. ۹تا بدیدم رویش اندر آبدان از عشق اودیده کردم ناردان و طبع کردم آبدان
10. ۱۰گر نه عاشق شد دو زلفش بر دو رخسارش چراچون دل عاشق نمی گیرد مکان در یک مکان
11. ۱۱گه بود گر درخش گردان چو گرد ماه میغگاه تازان از بناگوشش چو از آتش دخان
12. ۱۲گاه گردد همچو چوگان گاه گردد همچو گویگاه گردد همچو تیر و گاه گردد چون کمان
13. ۱۳گاه سنبل گستر است و گاه سوسن پرور استگاه مه را معجر است و گاه گل را سایبان
14. ۱۴درع پوشان بر حریر و مشک پوشان بر قمرخفتنش بر لاله برگ و رفتنش بر ارغوان
15. ۱۵پیش قد او بود چون خار سرو جویبارپیش روی او بود چون میغ ماه آسمان
16. ۱۶مردمان باستان اندر حدیث حسن و عدلهر یکی از یوسف و نوشیروان زد داستان
17. ۱۷تا پدیدار آمد آن بت نام یوسف گشت گمتا پدید آمد ملک بی نام شد نوشیروان
18. ۱۸شاه ابومنصور مملان آنکه داد و عدل اواز جهان بفکند نام خسروان باستان
19. ۱۹او برادی بی عدیل است و بمردی بی قرینناورد پیدا قرینش چرخ در سیصد قران
20. ۲۰گرچه شعرم در بود چون در مدیح او بودمردم دانا قرین دانند او را با قران
21. ۲۱هر که را باشد روان و هر که را باشد خردهر که را باشد زبان و هر که را باشد دهان
22. ۲۲رای او جوید بدان و مهر او ورزد بدینمدح او گوید بدین و خاک او بوسد بدان
23. ۲۳ای فنای گوهر و دیبا بقای جود و علموی نشاط سائل و زائر دمار گنج و کان
24. ۲۴فضل تو بیش از شمار و مدح تو بیش از عددجود تو بیش از قیاس و گنج تو بیش از گمان
25. ۲۵تا تو باشی بر زمین همچون فلک باشد زمینتا تو باشی در جهان همچون جنان باشد جهان
26. ۲۶گاه بزم آرای تو برتر فراوان از فلکبزم جان افروز تو خوشتر فراوان از جنان
27. ۲۷تیغ تو کشور ستان و دست تو دینار بخشنیزه تو آتش انگیز و قلم آتش نشان
28. ۲۸مردم بسیار دیدم شاه کرده نام خویشلیکن از شاهی ندیدم جز تو در ایشان نشان
29. ۲۹خسروان باشند پیشت چون گمان پیش یقینسرکشان باشند پیشت چون خبر پیش عیان
30. ۳۰تا عیان باشد نبیند کس دگر اندر خبرتا یقین باشد نبیند کس دگر اندر گمان
31. ۳۱هیچ بادی را نشاید خواند با طبعت سبکهیچ کوهی را نشاید خواند با حلمت گران
32. ۳۲با حدیث تو حدیث هرکسی باطل شودهمچو پیش آیت فرقان فسون جاودان
33. ۳۳کس نماند جاودان اندر جهان بادا تو راملک افزون از جهان و عمر بیش از جاودان
34. ۳۴نیکخواهان را کند گردون ز بهر مهر توخاک زیر پای مشگ و سنگ در کف بهرمان
35. ۳۵بدسگالان را کند گیتی برای کین توزعفران چون خاک بر او هر دو رخ چون زعفران
36. ۳۶تا بود وقت بهاران رنگ گل یاقوت فامتا بود دینار گون برگ رزان وقت خزان
37. ۳۷باد روی تو چو هنگام بهاران رنگ گلروی خصمانت چو هنگام خزان برگ رزان