1. ۱مگر نگارگر چین شده است باد بهارکز او بنفش و نگار است بوستان چو بهار
2. ۲همه کرانش لاله همه میانش گلهمه هواش نسیم و همه زمینش نگار
3. ۳ز بوی و رنگ یکی گشت مشک و نیل کسادز لون و عکس یکی گشت در و مرجان خوار
4. ۴دمیده لاله بروز و چکیده ژاله بشببسان طوطی لؤلؤ گرفته بر منقار
5. ۵فشانده باد شکوفه ز شاخ بر لالهچو در عقیق نشانیده لؤلؤ شهوار
6. ۶بنفشه بر زده سر جای جای در سبزهچو جای جای پراکنده نیل بر زنگار
7. ۷بسان مطرب قمری همی نوازد زیربسان عاشق بلبل همی خروشد زار
8. ۸پدید گشت گل سیب و سیب گشت نهانگرفت سبزه فزونی و برف کرد نهار
9. ۹ز ابر قطره باران نشسته بر خیریز باد برگ بنفشه فتاده بر گل نار
10. ۱۰یکی چو اشگ ببارد بروی بر عاشقیکی چو زلف گذارد بچهره بر دلدار
11. ۱۱همی بباغی ماند شکفته آذرگونکه عنبرینش زمینست و بسدین دیوار
12. ۱۲گل دو رویه برون آمده ز غنچه بغنجبشبه آنکه بدینار برزنی غنجار
13. ۱۳نسیم نسترن از فاخته ربوده شکیبخروش فاخته از عاشقان ببرده قرار
14. ۱۴سپاه ابر سماطین زده است بر گردونسپاه لاله مغانی کشیده بر کهسار
15. ۱۵چو آهوان بهم اندر شده گروه گروهچو طوطیان بهم اندر شده قطار قطار
16. ۱۶میان باغ بهم بر شده بنفشه و گلبسان عاشق معشوق را گرفته کنار
17. ۱۷هوا خوش است شب و روز و می شده صافیچو طبع راد و دل روشن سپهسالار
18. ۱۸پناه جان و روان جهان ابوالیسر آنکه یمن و یسرش بادند بر یمین و یسار
19. ۱۹نبود هم نبود با روان او اندوهنرفت هم نرود بر زبان او آزار
20. ۲۰همیشه خوش منشان را بدو قوی بازوهمیشه بدکنشانرا تباه از او بازار
21. ۲۱درم ندارد با دست راد او قیمتگهر ندارد با رأی پاک او مقدار
22. ۲۲همه جهان را خوشنود کرد وین عجب استکه دخلش اندک و هستند سائلان بسیار
23. ۲۳میان بزم بود شمع صد هزار افرادمیان رزم بود پشت صد هزار سوار
24. ۲۴ضمیر پاکش گوئی کلید اسرار استکه مردمان نتوانند از او نهفت اسرار
25. ۲۵اگر بخشم کند جسم بد سگال نگاهو گر بکینهکند پیش چشم خصم گذار
26. ۲۶چو مار گردد بر جسم بدگالش مویمژه بدیده خصم اندرون شود مسمار
27. ۲۷بروز بخشش چون باد بی قرار بودکند میان مصاف اندرون چو خاک قرار
28. ۲۸ایا بدانش بی جفت و با سخاوت جفتایا بدولت بی یار و با سخاوت یار
29. ۲۹نه جز سخای تو چیزیست از شنیدن بیشنه جز دعای تو کاریست برتر از گفتار
30. ۳۰همیشه شادی و رامش کنی مگر خواهیکز آفرینش بیرون کنی همی تیمار
31. ۳۱کنند گرد تو در جنگ کرکسان پروازکه تا کنند ز مغز سر عدو ناهار
32. ۳۲ز بسکه خون عدو ریختی نپندارمکه رفت هیچ عدوی تو از جهان مردار
33. ۳۳ایا نوازش تو دعوت مرا معنیایا فصاحت تو دانش مرا معیار
34. ۳۴نرفت نامم بی جاه تو بهیچ زمیننبود جا هم بی نام تو بهیچ دیار
35. ۳۵اگر بنزد تو باشم و گر بدیگر جایبجز بدست تو دشخوار من نگردد خوار
36. ۳۶بسوی چاکر خود استری فرستادیگشاده گشت بدو چند گونه کارم و بار
37. ۳۷بدو کشیدم دینار سیصد از آدمبسی هنوز بحمل اندر است آن دینار
38. ۳۸همیشه تا بود اندر جهان ولی و عدوهمیشه تا بود اندر زمانه منبر و دار
39. ۳۹سر ولی بولایت فراز منبر برسر عدو بعداوت فراز دار بدار