1. ۱مه نیسان برون آورد بر صحرا یکی لشگرکه با فیروزه گون در عند با بیجاده گون مغفر
2. ۲شبیخون برده بر خر خیز و نازش برده بر ششترشده پر مشک و پر دیبا از ایشان دشت و کوه و در
3. ۳بخندد بوستان زیر و بگرید آسمان از بریکی چون دیده عاشق یکی چون چهره دلبر
4. ۴ز بوی باد نوروزی جوان گشت این جهان از سربنفشه زلف و نرگس چشم و لاله روی سیمین بر
5. ۵اگر گردون همی خواهی یکی در بوستان بنگرو گر جنت همی خواهی یکی در گلستان بگذر
6. ۶لباس گلستان خضرا و فرش بوستان عبقرشکفته هر سویی لاله دمیده هر سویی عبهر
7. ۷یکی چون عقد یاقوتین و پنهان اندر آن عنبریکی چون مجمر سیمین و رخشان اندر آن آذر
8. ۸درختان گل اندر باغ هر یک چون بت آذرهمه با چادر اخضر همه با معجر احمر
9. ۹گرفته هر یکی بر سر پر از سه‌یکی یکی ساغرچو اندر بزم بت رویان گرفته می ز یکدیگر
10. ۱۰گرازان گور بر صحرا نواخوان مرغ بر عرعرشقایق رسته از یکسو ز یکسو رسته سیسنبر
11. ۱۱دهان لاله پر لؤلؤ کنار گل پر از گوهرز مرجان کرده این بالین ز مینا کرده آن بستر
12. ۱۲ببستان اندرون بلبل نماید مدح گل از برچو اندر مجلس صاحب کشیده بانک خنیاگر
13. ۱۳ابومنصور مملان کو بنوک خامه و خنجرکندخار موافق گل کند خیر مخالف شر
14. ۱۴بروز بزم چون حاتم بروز رزم چون حیدریکی بیمش بمشرق در یکی جودش بخاور در
15. ۱۵زمانه کهترانشرا همیشه هست چون کهترستاره چاکرانش را همیشه هست چون چاکر
16. ۱۶بصد تیشه همی آید برون مثقالی از کان زرز یک مدحت برون آید ز کف او دو صد گوهر
17. ۱۷ندانم هیچ کانی را ز کف راد او بهترندانم هیچ بحری را ز بحر مدح او برتر
18. ۱۸شجاعت چون سرایی گشت و تیغ تیزش او را درسخاوت همچو جسمی گشت و کف راد او پیکر
19. ۱۹ز دولت داد بستاند کسی کو باشدش داورنگردد یار درد و غم کسی کو گرددش یاور
20. ۲۰ایا آرایش مجلس و یا آرامش لشگرببزم اندر چو افریدون برزم اندر چو اسکندر
21. ۲۱ز کف تو پدید آید ز سنگ خاره گوهر برز خوی تو پدید آید ز خاک سوده عنبر بر
22. ۲۲ز کفت راحت مؤمن ز تیغت آفت کافریکی دائم ز تو خرم یکی دائم ز تو غمخور
23. ۲۳الا تا رنگ دارد گل الا تا نور دارد خوراز این خرم بود بستان وز آن روشن شود کشور
24. ۲۴مبادا دست تو خالی ز زلف یار و از ساغربسان باده بادت رخ بسان مورد بادت سر