1. ۱سپیده‌دم که صبا بوی لطف جان گیردچمن ز لطف هوا نکته بر جنان گیرد
2. ۲هوا ز نکهت گل در چمن تتق بنددافق ز عکس شفق رنگ گلستان گیرد
3. ۳نوای چنگ بدان‌سان زند صلای صبوحکه پیر صومعه راه در مغان گیرد
4. ۴نکال شب که کند در قدح سیاهی مشکدر او شرار چراغ سحرگهان گیرد
5. ۵شه سپهر چو زرین سپر کشد در رویبه تیغ صبح و عمود افق جهان گیرد
6. ۶به رغم زال سیه شاهباز زرین بالدر این مقرنس زنگاری آشیان گیرد
7. ۷به بزم‌گاه چمن رو که خوش تماشایی استچو لاله کاسهٔ نسرین و ارغوان گیرد
8. ۸چو شهسوار فلک بنگرد به جام صبوحکه چون به شعشعهٔ مهر خاوران گیرد
9. ۹محیط شمس کشد سوی خویش در خوشآبکه تا به قبضهٔ شمشیر زرفشان گیرد
10. ۱۰صبا نگر که دمادم چو رند شاهدبازگهی لب گل و گه زلف ضیمران گیرد
11. ۱۱ز اتحاد هیولا و اختلاف صورخرد ز هر گل نو، نقش صد بتان گیرد
12. ۱۲من اندر آن که دم کیست این مبارک دمکه وقت صبح در این تیره خاکدان گیرد
13. ۱۳چه حالت است که گل در سحر نماید روی؟چه آتش است که در مرغ صبح‌خوان گیرد؟
14. ۱۴چه پرتو است که نور چراغ صبح دهدچه شعله است که در شمع آسمان گیرد؟
15. ۱۵چرا به صد غم و حسرت سپهر دایره‌شکلمرا چو نقطهٔ پرگار در میان گیرد؟
16. ۱۶ضمیر دل نگشایم به کس مرا آن بهکه روزگار غیور است و ناگهان گیرد
17. ۱۷چو شمع هر که به افشای راز شد مشغولبسش زمانه چو مقراض در زبان گیرد
18. ۱۸کجاست ساقی مه‌روی من که از سر مهرچو چشم مست خودش ساغر گران گیرد؟
19. ۱۹پیامی آورد از یار و در پی‌اش جامیبه شادی رخ آن یار مهربان گیرد
20. ۲۰نوای مجلس ما را چو برکشد مطربگهی عراق زند گاهی اصفهان گیرد
21. ۲۱فرشته‌ای به حقیقت سروش عالم غیبکه روضهٔ کرمش نکته بر جنان گیرد
22. ۲۲سکندری که مقیم حریم او چون خضرز فیض خاک درش عمر جاودان گیرد
23. ۲۳جمال چهرهٔ اسلام شیخ ابو اسحاقکه ملک در قدمش زیب بوستان گیرد
24. ۲۴گهی که بر فلک سروری عروج کندنخست پایهٔ خود فرق فرقدان گیرد
25. ۲۵چراغ دیدهٔ محمود آن که دشمن راز برق تیغ وی آتش به دودمان گیرد
26. ۲۶به اوج ماه رسد موج خون چو تیغ کشدبه تیر چرخ برد حمله چون کمان گیرد
27. ۲۷عروس خاوری از شرم رأی انور اوبه جای خود بود ار راه قیروان گیرد
28. ۲۸ایا عظیم وقاری که هر که بندهٔ توستز رفع قدر کمربند توأمان گیرد
29. ۲۹رسد ز چرخ عطارد هزار تهنیتتچو فکرتت صفت امر کن فکان گیرد
30. ۳۰مدام در پی طعن است بر حسود و عدوتسماک رامح از آن روز و شب سنان گیرد
31. ۳۱فلک چو جلوه‌کنان بنگرد سمند تو راکمینه پایگهش اوج کهکشان گیرد
32. ۳۲ملالتی که کشیدی سعادتی دهدتکه مشتری نسق کار خود از آن گیرد
33. ۳۳از امتحان تو ایام را غرض آن استکه از صفای ریاضت دلت نشان گیرد
34. ۳۴وگرنه پایهٔ عزت از آن بلندتر استکه روزگار بر او حرف امتحان گیرد
35. ۳۵مذاق جانش ز تلخی غم شود ایمنکسی که شکر شکر تو در دهان گیرد
36. ۳۶ز عمر برخورد آن کس که در جمیع صفاتنخست بنگرد آنگه طریق آن گیرد
37. ۳۷چو جای جنگ نبیند به جام یازد دستچو وقت کار بود تیغ جان‌ستان گیرد
38. ۳۸ز لطف غیب به سختی رخ از امید متابکه مغز نغز مقام اندر استخوان گیرد
39. ۳۹شکر کمال حلاوت پس از ریاضت یافتنخست در شکن تنگ از آن مکان گیرد
40. ۴۰در آن مقام که سیل حوادث از چپ و راستچنان رسد که امان از میان کران گیرد
41. ۴۱چه غم بود به همه حال کوه ثابت راکه موجهای چنان قلزم گران گیرد
42. ۴۲اگرچه خصم تو گستاخ می‌رود حالیتو شاد باش که گستاخی‌اش چنان گیرد
43. ۴۳که هر چه در حق این خاندان دولت کردجزاش در زن و فرزند و خان و مان گیرد
44. ۴۴زمان عمر تو پاینده باد کـ‌این نعمتعطیه‌ای است که در کار انس و جان گیرد