1. ۱سکندر چو بر هند لشکر کشیدخردمندی برهمانان شنید
2. ۲گروهی خدادان و حکمت شناسبریده ز گیتی امید و هراس
3. ۳نیامد ازیشان کسی سوی اوز تقصیرشان گرم شد خوی او
4. ۴برانگیخت لشکر بی قهرشانشتابان رخ آورد در شهرشان
5. ۵چو زان برهمانان خبر یافتندبه تدبیر آن کار بشتافتند
6. ۶رسیدند پیشش در اثنای راهبه عرضش رساندند کای پادشاه
7. ۷گروهی فقیریم حکمت پژوهچه تابی رخ مرحمت زین گروه
8. ۸نه ما را سر صلح نی تاب جنگدرین کار به گر نمایی درنگ
9. ۹چو موریم پیشت تواضع نمایچه مالی صف مور را زیر پای
10. ۱۰نداریم جز گنج حکمت متاعنشاید ز کس بر سر آن نزاع
11. ۱۱اگر گنج حکمت همی بایدتبه جز گنج کاوی نمی شایدت
12. ۱۲بود کاوش گنج طاعتورینه کشور گشایی و غارتگری
13. ۱۳میازار ما را که آزرده ایممکش تیغ بر ما که ما مرده ایم
14. ۱۴سکندر چو بشنید این عرض حالز لشکر کشیدن کشید انفعال
15. ۱۵فزون دید ازان سویشان میل خویشتنی چند بگزید از خیل خویش
16. ۱۶به آن چند تن راه جان برگرفتدل از ملک و مال جهان گرفت
17. ۱۷زر و زینت خویش یک سو نهادبه آن قوم بی پا و سر رو نهاد
18. ۱۸پس از قطع هامون به کوهی رسیددر او کنده هر سو بسی غار دید
19. ۱۹گروهی نشسته در آن غارهافرو شسته دست از همه کارها
20. ۲۰ردا و ازار از گیا بافتهعمامه به فرق از گیا تافته
21. ۲۱زن و بچه فقر پروردشانگیاچین به هامون پی خوردشان
22. ۲۲گشادند با هم زبان خطاببسی شد ز هر سو سؤال و جواب
23. ۲۳بسا رمز حکمت که پرداختندبسا سر مشکل که حل ساختند
24. ۲۴چو آمد به سر مجلس گفت وگویسکندر در آن حاضران کرد روی
25. ۲۵که هر چه از جهان احتیاج شماستبخواهید از من که یکسر رواست
26. ۲۶بگفتند ما را درین خاکداننباید به جز هستی جاودان
27. ۲۷مرادی کزان برتر امید نیستبه جز زندگانی جاوید نیست
28. ۲۸بگفتا که این نیست مقدور منوز این حرف خالیست منشور من
29. ۲۹کسی کو نیارد که در عمر خویشکند لحظه ای بلکه کم نیز بیش
30. ۳۰چه سان بخشش زندگانی کندبقای کسی جاودانی کند
31. ۳۱بگفتند چون دانی این راز راچرا بنده ای شهوت و آز را
32. ۳۲پی ملک تا چند خون ریختنبه هر کشوری لشکر انگیختن
33. ۳۳گرفتم که گیتی همه آن توستجهان سر به سر زیر فرمان توست
34. ۳۴شده بر تو دور زمان گنج سنجنمانده ست بر تو نهان هیچ گنج
35. ۳۵چه حاصل چو می باید آخر گذاشتبه دل تخم اندوه جاوید کاشت
36. ۳۶بگفتا من این نی به خود می کنمنه تنها به حکم خرد می کنم
37. ۳۷مرا ایزد این منزلت داده استبه خلق جهانم فرستاده است
38. ۳۸که تا دین او را کنم آشکاربرآرم ز جان مخالف دمار
39. ۳۹دهم قدر بتخانه ها را شکستکنم هر که را هست یزدان پرست
40. ۴۰من آن موج جنبش نهادم ز بادکه یکدم ز جنبش نیارم ستاد
41. ۴۱ز باد اذن آرام گر دیدمیسر مویی از جا نجنبیدمی
42. ۴۲ولی چون نه پیش من است اختیارنیارم گرفتن به یک جا قرار
43. ۴۳اسیرم درین جنبش نو به نوروم تا مرا گوید ایزد برو
44. ۴۴ز دست اجل چون شوم پای بستکشم پای ازین جنبش دور دست
45. ۴۵روم عور ازین دیر از خیر دورچنان کامده ستم ز آغاز عور
46. ۴۶ولی نبودم زین تن عور باکچو در ستر حکمت بود جان پاک
47. ۴۷دلا از لباس بدن عور باشز آلایش ما و من دور باش
48. ۴۸چو جان تو گنج و طلسم است جسمبر این گنج پر مایه بشکن طلسم
49. ۴۹ولی باشد آنگاه جان تو گنجکه چون بگذرد زین سرای سپنج
50. ۵۰بود همره او گهرهای رازکزان تا ابد باشدش برگ ساز
51. ۵۱بدان جاودان شاد و خرم بودبه هر جاکه باشد مکرم بود