1. ۱حکیمی از آنجا که روشندلاننفورند از ظلمت جاهلان
2. ۲پی شستن از دل غباری که داشتبرون برد رخت از دیاری که داشت
3. ۳چو رنج بیابان به پایان رساندزمانه چو نوحش به کشتی نشاند
4. ۴ز موج اشتران کف انداز مستبر او حمله کردند و کشتی شکست
5. ۵ز حرف سلامت دلی منحرفبه یک تخته چسبید همچون الف
6. ۶ز ملاحی باد دریانوردوطن بر کنار یکی شهر کرد
7. ۷به انگشت بر ریگ رملی کشیدکزان خلق را حیرت آمد پدید
8. ۸بسی حال پوشیده را باز گفتخبر داد از رازهای نهفت
9. ۹رسید این حکایت به دارای شهربه عدل و کرم رونق افزای شهر
10. ۱۰به صد گونه لطفش سوی خویش خواندبه تعظیم بر کرسی زر نشاند
11. ۱۱به دریا درون هر چه از کف نهادز دریا دلی بیش ازانش بداد
12. ۱۲حکیم آن عنایت چو از شاه دیدز احباب نسیان نه از راه دید
13. ۱۳به نامه نویسی قلم تیز کردوز آن نی نوای نوانگیز کرد
14. ۱۴که ای راست بازان نرد طلبز مطلوب قانع به درد طلب
15. ۱۵بکوشید تحصیل مطلوب رابکوبید طبع خردکوب را
16. ۱۶به مطلوبی آرید روی املکه از موج دریا نیابد خلل
17. ۱۷اگر بگذرد موج دریا ز فرقوگر کشتی افتد به طوفان غرق
18. ۱۸فتاده به دریا همه رخت و باربه یک تخته گیرید راه کنار
19. ۱۹بود حاصل عمر همراهتانانیس دل و جان آگاهتان
20. ۲۰ز فانی وفاداری امید نیستچه سود از متاعی که جاوید نیست
21. ۲۱بیا ساقیا لعل بگداختهبه جام بلور تر انداخته
22. ۲۲بده تا به اقبال پایندگانبشوییم دست از نو آیندگان
23. ۲۳بیا مطربا زخمه ای برتراشرگ چنگ را زین نوا ده خراش
24. ۲۴که سرمایه زندگانی بسوختهر آن کس که باقی به فانی فروخت